Δεν θέλω έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι θα είναι ίδιοι. Ένας τέτοιος κόσμος θα ήταν φτωχός, άχρωμος και βαθιά ανελεύθερος.
Θέλω έναν κόσμο όπου κάθε άνθρωπος θα μπορεί να είναι διαφορετικός χωρίς να φοβάται. Να σκέφτεται, να πιστεύει, να αγαπά, να δημιουργεί και να ζει σύμφωνα με τη συνείδησή του, χωρίς να χρειάζεται την άδεια κανενός.
Η διαφορετικότητα δεν χρειάζεται απλώς ανοχή. Η ανοχή πολλές φορές κρύβει μέσα της την υπεροψία εκείνου που λέει: «Δεν συμφωνώ με την ύπαρξή σου, αλλά σε ανέχομαι».
Αυτό δεν αρκεί.
Η διαφορετικότητα χρειάζεται δύναμη. Χρειάζεται φωνή, δικαιώματα, μόρφωση, εργασία και ουσιαστική συμμετοχή στις αποφάσεις. Ο διαφορετικός άνθρωπος δεν πρέπει να στέκεται στο περιθώριο περιμένοντας από τους ισχυρούς να τον αποδεχθούν. Πρέπει να μπορεί να ορίζει ο ίδιος τη ζωή του.
Όλοι είμαστε διαφορετικοί, αλλά κανένας δεν γεννιέται κατώτερος. Κανένας άνθρωπος δεν αξίζει λιγότερο επειδή είναι φτωχός, γυναίκα, ξένος, ανάπηρος, ηλικιωμένος ή επειδή έχει διαφορετικό χρώμα, πίστη, πατρίδα και τρόπο ζωής.
Κι όμως, η καταπίεση βρίσκεται ακόμη παντού.
Βρίσκεται στον εργάτη που φοβάται να μιλήσει μήπως χάσει τη δουλειά του. Στη γυναίκα που κακοποιείται και σωπαίνει. Στο παιδί που μεγαλώνει χωρίς τα απαραίτητα. Στον πρόσφυγα που αντιμετωπίζεται σαν να μην είναι άνθρωπος. Στον λαό που βομβαρδίζεται, πεινά ή κυβερνιέται με τον φόβο. Στον ηλικιωμένο που εργάστηκε μια ζωή και τώρα δεν μπορεί να ζήσει με τη σύνταξή του.
Η καταπίεση δεν ασκείται μόνο με όπλα και φυλακές. Ασκείται και με τη φτώχεια, την εξάρτηση, την άγνοια, την ανασφάλεια και τη σιωπή. Υπάρχει κάθε φορά που ένας άνθρωπος αναγκάζεται να γονατίσει για να εξασφαλίσει όσα θα έπρεπε να δικαιούται όρθιος.
Γι’ αυτό δεν αρκεί να αλλάξουμε μερικές λέξεις ή να δείξουμε περισσότερη ευγένεια. Χρειάζεται να αλλάξουν οι σχέσεις δύναμης που επιτρέπουν στον ισχυρό να αποφασίζει για τη ζωή του αδύναμου.
Η δικαιοσύνη δεν απαιτεί να γίνουμε όλοι ίδιοι ούτε να ζήσουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Απαιτεί να έχει κάθε άνθρωπος ίση αξία, πραγματικές δυνατότητες και ελευθερία επιλογής. Να μην εξαρτάται η αξιοπρέπειά του από τον τόπο όπου γεννήθηκε, από τα χρήματα που κληρονόμησε ή από την εύνοια κάποιου ισχυρού.
Δεν είναι εύκολος στόχος. Η καταπίεση έχει βαθιές ρίζες και συχνά παρουσιάζεται ως νόμος, κανονικότητα, παράδοση ή οικονομική αναγκαιότητα. Τίποτε όμως που ταπεινώνει τον άνθρωπο δεν μπορεί να θεωρείται φυσικό και αναπόφευκτο.
Ο κόσμος αλλάζει κάθε φορά που ένας άνθρωπος αρνείται να σωπάσει μπροστά στην αδικία. Κάθε φορά που κάποιος υπερασπίζεται όχι μόνο το δικό του δικαίωμα, αλλά και το δικαίωμα εκείνου που είναι διαφορετικός από αυτόν.
Αυτή είναι η κοινωνία που αξίζει να διεκδικήσουμε:
δύναμη στη διαφορετικότητα και φωνή στους καταπιεσμένους, μέχρι να μη χρειάζεται κανένας άνθρωπος να ζητά άδεια για να είναι αυτός που είναι.
— δδμανιάς
Η Janis Joplin δεν τραγουδούσε απλώς· άνοιγε την ψυχή της και άφηνε να ακουστούν η διαφορετικότητα, η μοναξιά, η ανάγκη για αγάπη και η δίψα για ελευθερία. Μια φωνή πληγωμένη, άγρια και αληθινή — όπως κάθε άνθρωπος που αρνείται να κρύψει αυτό που είναι.
