ένα πολύτιμο ντοκιμαντέρ για τους ανθρώπους, τη ζωή και τη συνέχεια του Περαχωρίου
Υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν από το ένα μέρος στο άλλο. Υπάρχουν όμως και μονοπάτια που μας γυρίζουν πίσω στον χρόνο, εκεί όπου βρίσκονται οι ρίζες μας.
Ένα τέτοιο μονοπάτι ανοίγει το ντοκιμαντέρ «Το Μονοπάτι της Μνήμης — Ένα ταξίδι στις μνήμες του Περαχωρίου».
Δεν παρουσιάζει απλώς την ιστορία ενός χωριού. Καταγράφει τη ζωή των ανθρώπων του: τον μόχθο στα χωράφια και στα αμπέλια, την κτηνοτροφία, τη ναυτοσύνη και την ξενιτιά. Θυμάται τις γυναίκες που κράτησαν όρθια τα σπίτια και τις οικογένειες, τις παραδοσιακές τέχνες, τα υφαντά, τις γεύσεις, τα τραγούδια και τα πανηγύρια.
Από την Παλαιοχώρα, την παλιά πρωτεύουσα της Ιθάκης, μέχρι το σημερινό Περαχώρι, ξεδιπλώνεται η διαδρομή ενός τόπου που άλλαξε πολύ, αλλά δεν έχασε την ψυχή του.
Η μεγάλη αξία του ντοκιμαντέρ βρίσκεται στις φωνές των ίδιων των κατοίκων. Στους ανθρώπους που έζησαν, εργάστηκαν, ταξίδεψαν, δημιούργησαν οικογένειες και κράτησαν μέσα τους τις μικρές και μεγάλες ιστορίες του χωριού.
Οι αφηγήσεις του Δήμου Μανιά, των Γεράσιμου, Γιάννη και Νίκου Δενδρινού, της Μαρίας Χάνου, της Κικής Δενδρινού, της Άννας Βλησμά, του Χρυσόστομου Μανιά, της Μιμίκας Βλησμά και του Κωνσταντή Μανιά δεν αποτελούν μόνο προσωπικές αναμνήσεις.
Είναι κομμάτια της συλλογικής μνήμης του Περαχωρίου.
Η παρουσία του μικρού Σπύρου Μπαξεβάνου δίνει και το βαθύτερο νόημα αυτής της προσπάθειας. Η μνήμη δεν καταγράφεται για να κλειστεί σε κάποιο αρχείο. Καταγράφεται για να φτάσει στα παιδιά, ώστε να γνωρίζουν πάνω σε ποια βήματα περπατούν.
Ξεχωριστή θέση κατέχει και η ίδρυση του Κοινωφελούς Ομίλου Περαχωρίου το 1975. Μέσα από τη δράση του Ομίλου, τη Γιορτή του Κρασιού και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, η παράδοση δεν αντιμετωπίστηκε σαν ένα παλιό αντικείμενο σε προθήκη. Έμεινε ζωντανή και έγινε αφορμή συνάντησης, δημιουργίας και συμμετοχής.
Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν σε όλους όσοι εργάστηκαν για αυτή την παραγωγή.
Η έρευνα, η ιδέα και η δημιουργία ανήκουν στη Λουκία Γεωργουλά. Το βίντεο, ο ήχος και το μοντάζ έγιναν από τον Χρυσόστομο Τσιντήλα, ενώ την αφήγηση έκανε ο Παναής Κασσιανός. Στην επιμέλεια των συνεντεύξεων εργάστηκαν η Ελένη Κωστοπούλου, ο Γιώργος Τσιντήλας και ο Χρυσόστομος Μανιάς, με βοηθό παραγωγής τη Χρύσα Γρίβα.
Η παραγωγή έγινε από τον Κοινωφελή Όμιλο Περαχωρίου, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Πολιτιστικά Μονοπάτια Περαχωρίου».
Σε μια εποχή όπου τα χωριά αλλάζουν, οι παλαιότεροι φεύγουν και πολλές ιστορίες χάνονται μαζί τους, τέτοιες προσπάθειες είναι πολύτιμες. Γιατί ο τόπος δεν είναι μόνο τα σπίτια, οι εκκλησίες, οι δρόμοι και οι ξερολιθιές του.
Είναι οι άνθρωποι που θυμούνται.
Είναι εκείνοι που αφηγούνται.
Είναι και τα παιδιά που μαθαίνουν να συνεχίζουν.
Το Περαχώρι δεν ζητά να μείνει ακίνητο στο παρελθόν. Ζητά να προχωρήσει χωρίς να ξεχάσει από πού ξεκίνησε.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τον τόπο τους, κρατούν τις ιστορίες του ζωντανές και τις παραδίδουν στους επόμενους, το μονοπάτι της μνήμης δεν τελειώνει.
Συνεχίζεται.
— δδμανιάς
«Τζιβαέρι» — για όσους έφυγαν από το Περαχώρι στις θάλασσες και στην ξενιτιά, αλλά κράτησαν μέσα τους το χωριό. Γιατί μπορεί ο άνθρωπος να απομακρύνεται από τον τόπο του· οι ρίζες του, όμως, ταξιδεύουν μαζί του.
