από το ferry boat μέχρι το ταξί στην πάτρα — λίγες εκατοντάδες μέτρα που για έναν ηλικιωμένο μπορεί να γίνουν ολόκληρη δοκιμασία
ταξιδεύω στη θάλασσα σχεδόν όλη μου τη ζωή. λιμάνια έχω δει πολλά.
κι όμως, κάθε φορά που κατεβαίνω από το «ανδρέας κάλβος» στην πάτρα, έχω την ίδια απορία:
γιατί κάνουμε δύσκολο κάτι που θα μπορούσε να είναι απλό;
ο πεζός επιβάτης που κατεβαίνει από το πλοίο πρέπει να φτάσει στον επιβατικό σταθμό κανελλόπουλου, τον γνωστό στους πατρινούς «γυάλινο», να περάσει από τον σταθμό και στη συνέχεια να φτάσει μέχρι τα ταξί.
με μια πρόχειρη εκτίμηση από τη διαδρομή που κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι, μιλάμε συνολικά για περίπου 200–250 μέτρα.
για έναν νέο άνθρωπο μπορεί να μην είναι τίποτε.
για έναν ηλικιωμένο όμως, με μια βαλίτσα στο ένα χέρι και το μπαστούνι στο άλλο, είναι διαφορετικά.
ιδιαίτερα το καλοκαίρι, μέσα στη ζέστη και στον ήλιο.
κι αν είναι άρρωστος;
αν έχει πρόβλημα με τα πόδια ή την καρδιά του;
αν επιστρέφει κουρασμένος από ένα ταξίδι;
αν μαζί του έχει κι ένα μικρό παιδί;
γιατί τόσο μακριά;
αυτό είναι το ερώτημα που αξίζει μια απάντηση.
δεν ζητάμε λεωφορείο για να μεταφέρει ανθρώπους 200 μέτρα.
ρωτάμε γιατί χρειάζεται να περπατούν αυτά τα 200 μέτρα.
γιατί το ferry boat δεν μπορεί να εξυπηρετεί τους πεζούς επιβάτες πιο κοντά στην είσοδο του σταθμού;
υπάρχουν ασφαλώς πράγματα που ο απλός επιβάτης δεν γνωρίζει.
υπάρχουν θέσεις πρόσδεσης, κινήσεις πλοίων, αυτοκίνητα, λεωφορεία, κανόνες ασφαλείας και ανάγκη να λειτουργούν ταυτόχρονα διαφορετικές γραμμές.
στην έξοδο του σταθμού, άλλωστε, συχνά υπάρχουν λεωφορεία και μεγάλη κίνηση.
μπορεί λοιπόν να υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι για τη σημερινή κατάσταση.
αλλά τότε ας αναζητηθεί μια καλύτερη λύση.
όχι αύριο.
πριν συμβεί κάτι.
ας περπατήσει κάποιος αυτή τη διαδρομή
δεν χρειάζεται μεγάλη μελέτη για να καταλάβει κανείς το πρόβλημα.
ας πάρει μια βαλίτσα στο χέρι.
ας περπατήσει από το σημείο όπου αποβιβάζεται ο πεζός επιβάτης μέχρι τα ταξί.
και ας το κάνει ένα μεσημέρι του ιουλίου ή του αυγούστου.
ύστερα ας φανταστεί ότι είναι 75 ή 80 χρόνων και στο άλλο χέρι, αντί για δύναμη, κρατά ένα μπαστούνι.
εκεί αλλάζει η εικόνα.
γιατί οι αποστάσεις δεν μετριούνται μόνο σε μέτρα.
μετριούνται και με τις αντοχές του ανθρώπου που τις περπατά.
δεν γράφουμε αυτά για να κατηγορήσουμε κανέναν.
τα γράφουμε μήπως και βοηθήσουμε να βρεθεί μια απλή, πρακτική λύση.
ίσως διαφορετική θέση εξυπηρέτησης των πεζών επιβατών.
ίσως καλύτερη οργάνωση του χώρου μπροστά στον σταθμό.
ίσως κάτι άλλο που γνωρίζουν καλύτερα εκείνοι που διαχειρίζονται καθημερινά το λιμάνι.
αυτό που δεν μπορεί να είναι λύση είναι να θεωρούμε ότι, αφού οι περισσότεροι τα καταφέρνουν, θα τα καταφέρουν όλοι.
γιατί σε κάθε ταξίδι υπάρχει κι ένας άνθρωπος που περπατά λίγο πιο αργά.
μια ηλικιωμένη γυναίκα.
ένας άρρωστος.
ένας άνθρωπος με μπαστούνι.
κι ένα σύγχρονο λιμάνι πρέπει να σχεδιάζεται πρώτα και γι’ αυτούς.
με μια βαλίτσα στο ένα χέρι και το μπαστούνι στο άλλο, τα 200 μέτρα είναι πολύ περισσότερα από 200 μέτρα.
— δδμανιάς
«good morning, λοιπόν… κι ο καθένας συνεχίζει τον δρόμο του. άλλος εύκολα κι άλλος με μια βαλίτσα κι ένα μπαστούνι.»
