10.07.2017, 15:38 | εφσυν
«Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου, αλλά να ξέρεις ότι από του χρόνου αλλάζω την ημερομηνία των γενεθλίων μου», μου ανακοίνωσε ο Τζεμίλ.
Τι είναι πάλι αυτό; Με τόσο κόπο τα κατάφερα να θυμάμαι τα γενέθλιά του, χωρίς να καταφεύγω σε ειδοποιήσεις του κινητού ή άλλων ηλεκτρονικών δαιμονίων, και τώρα πρέπει να διαγράψω και να ξαναγράψω στον νου;
Ιδρωσα. Πέντε-έξι ημερομηνίες γενεθλίων έχουν μείνει στο μνημονικό μου: τα δικά μου, του παιδιού μου, του αδερφού μου, της Χρυσάνθης, του Οδυσσέα, της Χαρούλας και του Ηλία – ευτυχώς οι δύο τελευταίοι γεννήθηκαν την ίδια μέρα.
Αυτά, δηλαδή να μπερδεύονται οι ημερομηνίες γεννήσεων, γίνονταν τα παλιά χρόνια, που σε δήλωναν γονείς, συγγενείς και κοινοτάρχες όποτε μπορούσαν ή όπως βόλευε…
Μπερδεύονταν και οι χρονολογίες – η γέννηση της γιαγιάς μου έπαιζε με τα χρόνια, με λίγα ευτυχώς στην περίπτωσή της.
Αργότερα οργανώθηκαν τα ληξιαρχεία, συνεργάστηκαν με τα μαιευτήρια και δεν ξέφευγε κανείς· σχεδόν, για να μην είμαστε και απόλυτοι.
Ας πούμε, οι μισοί από τους σημερινούς Αθηναίους τριαντάρηδες έχουν γεννηθεί στον Χολαργό κι ας έμεναν στα Πατήσια κι ακόμη πιο μακριά, διότι τότε έκανε πιένες μαιευτήριο της Μεσογείων στην περιοχή του Χολαργού…
Ολες οι γεννήσεις εκεί. Θα το διαπιστώσετε παρατηρώντας τις αναγγελίες γάμων του Λεκανοπεδίου. «Ο/η που γεννήθηκε στον Χολαργό και κατοικεί στο Μαρούσι… στα Σπάτα…»
«Στις 25 Σεπτεμβρίου θα γιορτάζω. Θα είναι η μέρα που με το πολυαναμενόμενο δημοψήφισμα θα ανακηρυχτεί ανεξάρτητο κράτος το Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ. Με την πρώτη ελεύθερη πατρίδα μας θα ξαναγεννηθώ!»
Πάντα με συγκινούσε η ευαισθησία και η αγάπη του Τζεμίλ για το Κουρδιστάν.
Τα πλήρωσε με διώξεις και βασανιστήρια, με καταδικαστικές αποφάσεις, με τη διαφυγή του-προσφυγιά στην Ελλάδα. Ξένος ανάμεσα σε ξένους. Αφησε πίσω του γονείς, αδέρφια, παιδί… «Τίποτα δεν με νοιάζει πια. Χαλάλι τα όσα πέρασα. Δικαιώνονται αγώνες χρόνων. Χύθηκε πολύ αίμα γι’ αυτήν την πατρίδα».
Πάντα, όσα χρόνια τον ξέρω, βούρκωνε όταν μιλούσε για το Κουρδιστάν. Βουνό έβλεπε και το συνέκρινε με το Αραράτ.
Τα δικά τους φαγητά είναι τα καλύτερα, τα δικά τους λουλούδια μοναδικά, τα άλογά τους είναι ασύγκριτα. Ακόμα και καλύτερα σκυλιά έχουν.
Τον καταλαβαίνω, αλλά με την τελευταία του ανακοίνωση περί γενεθλίων με αποδιοργανώνει.
«Δεν θα είμαι ο μόνος. Πολλοί Κούρδοι μπορεί να το κάνουν αυτό».
«Ωχ, βρε Τζεμίλ, όλοι θα έχετε γεννηθεί στις 25 Σεπτεμβρίου! Πάντως εγώ αν μπορούσα κάτι να αλλάξω δεν θα ήταν η ημερομηνία αλλά η χρονολογία».
Μου άρεσε το αστειάκι μου, αλλά γέλασα μόνο εγώ, ο Τζεμίλ μούγκρισε με την πεζότητά μου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
