12.07.2017, 15:37 | εφσυν
Χαρά Κοσεγιάν*
Οι άνθρωποι παρεξηγούν εύκολα ο ένας τον άλλον. Και πάντα σύμφωνα με το δικό τους μέτρο. «Θες να ρυθμίζεις τον κόσμο γύρω σου», λένε όσοι δεν μπορούν να ρυθμίσουν εσένα. Να σε διαχειριστούν.
Εύκολο και διαχειρίσιμο σε θέλουν όλοι. Αλλά το κακό είναι πως στο ισοζύγιο εσύ φαίνεσαι λιποβαρής. Η προβληματική. Γιατί καταπίνεις και δεν τα βγάζεις. Το γιατί δεν βγάζεις είναι το θέμα.
Μπορεί επειδή δεν θες να τελειώσουν οι άνθρωποι γύρω σου. Μα, έτσι κι αλλιώς έχουν τελειώσει. Από τη στιγμή που δεν παίζεις το δικό τους παιχνίδι, δεν τους ενδιαφέρεις.
Αλλά κι εσύ –ως προς τη διαχείριση– το ίδιο, ίσως, ήθελες. Αλλά με άλλη συσκευασία. Απλά δεν σου βγήκε. Και μετά τσίτωσες. Και φάνηκε.
Κι έβγαλες άμυνα και φωνή, ούρλιαξες «άει γαμήσου», και στράβωσες. Και ένα στραβό πρόσωπο είναι ένα μοχθηρό πρόσωπο, ένα ζηλιάρικο πρόσωπο.
Και όταν σου βγαίνει, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνεις, δεν προλαβαίνεις να το μαζέψεις.
Εκτίθεσαι και μετά ακολουθεί το παράπονο: «Γιατί να είναι έτσι ο κόσμος;»
«Δεν μπορείς να αλλάξεις το σύμπαν όλο».
Εσύ δεν ήθελες να το αλλάξεις. Αυτή την απλή αλήθεια την ήξερες. Να συμμορφωθείς ήθελες. Αλλά δεν τα κατάφερες.
Μια φορά ακόμα.
Γιατί ήθελε ένα κλικ παραπέρα.
Γιατί ήσουν ένα κλικ πίσω.
Πάντα ένα κλικ πίσω.
Το αυτομαστίγωμα και στην καταγραφή. Δεν το γλιτώνεις.
Ετσι είναι οι άνθρωποι. Δοκιμάζονται. Ο ένας δοκιμάζει τον άλλον. Πόσο αντέχει. Πόσο τον αντέχουν.
«Γράψε για τα δαιμόνιά σου… Ασε τα λούκια να βγάλουν τα απόνερα. Μην τα σφραγίζεις με λουλούδια».
Εχουν δίκιο. Το τελευταίο είναι ψεύτικο. Αλλά είναι η οπτική που ήθελα να κοιτάζω. Δεν μου αρέσει να συγχρωτίζομαι με ανθρώπους που δεν είναι ακέραιοι.
Ελαττωματικοί, ναι, αλλά με υψηλούς στόχους. Αυτό είναι πρόβλημα.
Γιατί δεν έχουν όλοι ενοχές και δεν αφιερώνουν ώρες στον αυτοέλεγχο. Δεν έχουν περίπλοκη σκέψη. Δεν ήθελαν.
Και από την άλλη, οι άνθρωποι δεν είναι καλοί εξ ορισμού. Δεν γεννήθηκαν για να αγαπάει ο ένας τον άλλον.
Τις πολεμικές κραυγές αναγνωρίζουν καλύτερα από τα ήρεμα βλέμματα. Χρειάστηκαν χρόνια εξημέρωσης για να μην λειτουργούν σαν θηρία.
Και όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, ή αφήσουν τα περιθώρια, εύκολα θυμούνται την πρότερη κατάσταση. Ζώα!!!
Το λυκοτόμαρο φυσικά λείπει. Το πολύ πολύ μια λερή προβιά. Αλλά λίγο να τραβήξεις το πέπλο, αναγνωρίζεις την όψη…
*Δρ M.ed. σχολική σύμβουλος φιλολόγων Δωδεκανήσου
