iloveithaki.gr | dec 27th 2017
σχόλια ημέρας:
μέση ανατολή, η κοιλάδα των βρυχηθμών
«και απήνεγκε με εν πνεύματι επ’ όρος μέγα και υψηλόν, και έδειξε μοι την πόλιν την αγίαν ιερουσαλήμ καταβαίνουσαν εκ του ουρανού από του θεού, (απκα-11) έχουσαν την δόξαν του θεού, ο φωστήρ αυτής όμοιος λίθω τιμιωτάτω, ως λίθω ιάσπιδι κρυσταλλίζοντι». (απκα-12). ο καταβαίνων εκ του ουρανού κρυσταλλίζων ίασπις, η πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική αυτή πολιτεία ρίπτεται από τον ντόναλντ τραμπ στον λάκκο των λεόντων της σπαρασσόμενης μέσης ανατολής. κάποτε τα βαλκάνια αποκαλούνταν πυριτιδαποθήκη της ευρώπης. σήμερα η μέση ανατολή είναι η κοιλάδα των βρυχηθμών, των εκρηγνυομένων ηφαιστείων που η εκχειλίζουσα λάβα τους μπορεί να προκαλέσει γενικότερη ανάφλεξη στην ευρύτερη περιοχή / τ τρίκκας
ανθρώπινη αυθαιρεσία και γραφειοκρατία
ακραίο μεν το καιρικό φαινόμενο, ακρότατη δε η ανθρώπινη αυθαιρεσία και η γραφειοκρατία. αυτό, συνοπτικά, προκύπτει για τις αιτίες των φονικών πλημμυρών που έπληξαν τη μάνδρα (με τραγικό απολογισμό 24 νεκρούς), βάσει του πορίσματος κλιμακίου επιθεωρητών του γραφείου της γενικής επιθεωρήτριας δημόσιας διοίκησης, ναι μεν οι επιθεωρητές διαπίστωσαν ότι όντως η βροχόπτωση στον ορεινό όγκο (όρος πατέρα) ήταν καταιγιστική, ότι αναφορικά με την πόλη της μάνδρας είχε κρίσιμο ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων η ταυτόχρονη άφιξη των πλημμυρικών υδάτων των χειμάρρων σούρες και αγ. αικατερίνης και μάλιστα στη μέγιστη παροχή τους -με τις κοίτες των ομώνυμων ρεμάτων να έχουν επιχωματωθεί, έως και… χαθεί κάτω από τον οικιστικό ιστό- αλλά, παράλληλα, με την έκθεσή τους αναδεικνύουν τις ευθύνες των δημόσιων υπηρεσιών, τόσο ως προς τις καθυστερήσεις στην υλοποίηση αντιπλημμυρικών έργων όσο και ως προς… το μπάζωμα ενός εκ των δύο ρεμάτων, με το αυθαίρετο δημοτικό αμαξοστάσιο μάνδρας / σ ζιαμπάκας
αξιοπρέπεια
«να τα καταφέρουμε στον αγώνα για αξιοπρέπεια». αυτή ήταν η χριστουγεννιάτικη ευχή μιας φίλης. αξιοπρέπεια. λέξη που αποφεύγουμε να λέμε συχνά, ίσως από φόβο μην τη φθείρουμε, αλλά συνεχώς τη νιώθουμε, όταν προσπαθούμε να αντισταθούμε στις κάθε είδους εξουσίες με το σώμα και την ψυχή μας. ακόμα κι όταν το σώμα μας δεν υφίσταται απτά βασανιστήρια, όπως τώρα που το βασικό βασανιστήριο είναι ότι γίνεται διαφανές στην ανάγκη του, που δεν μπορεί εύκολα να την κρύψει. οι λέξεις σταματούν στα χείλη, δεν τολμούν να ρωτήσουν: δουλεύεις; πώς ζεις, πόσα παίρνεις, πόσα σου παίρνουν με το έτσι θέλω, για χάρη μιας ανάπτυξης που δεν έρχεται και δεν σε αφορά; έχεις κάθε μέρα φαγητό; ή, ακόμα, σε ποιο συσσίτιο πηγαίνεις; ακούς για τα γεύματα σε απόρους που υπολογίζονται στον κρατικό προϋπολογισμό. για την ελεημοσύνη, που υποκαθιστά το κράτος πρόνοιας και δίνεται με αδιανόητη κομπορρημοσύνη. με την έπαρση επίγειων σωτήρων που έχουν τον τουπέ δέκα επουράνιων / π ρηγοπούλου
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1151″]
