«κανονικοί» άνθρωποι…

Το να ακολουθείς τους κανόνες είναι πάντα πιο απλό. Αποφεύγεις τις τύψεις και τις ενοχές, δεν έχεις ανασφάλειες κι επιπλέον αισθάνεσαι και μια περηφάνια για τον εαυτό σου. Δεν έχεις σύγχυση, ακόμα και ο φόβος του θανάτου μικραίνει. Μιλώ, βεβαίως, για τους κανόνες εκείνους που ατύπως θεσπίζει μια κοινωνία για να ομαδοποιήσει τα μέλη της λέγοντάς τους τι μπορούν να κάνουν και τι δεν μπορούν, και όχι για τους νόμους. Και φυσικά δεν μιλώ για την ακεραιότητα, γιατί η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη ούτε από νόμους ούτε από κανόνες.

Κυρίως μιλώ για τις επιθυμίες που ξετρυπώνουν σαν αγκάθια από το δέρμα σου βγάζοντάς σε έξω από το παιχνίδι των κανόνων, σαν να είσαι ένα «αντικανονικό άβαταρ» που δεν ταιριάζει με τους άλλους. Συνήθως, μία από τις αγαπημένες ασχολίες των «ανθρώπων που ακολουθούν τους κανόνες στα πάντα» είναι να σχολιάζουν άλλους ανθρώπους που «δεν ακολουθούν κανόνες στα πάντα».

Συχνά-πυκνά η κουβέντα καταλήγει στο επιμύθιο «αυτά παθαίνουν τα πρόβατα που φεύγουν από το μαντρί, τα τρώει ο λύκος». Και είναι αλήθεια, η ιστορία έχει αποδείξει ότι τα περισσότερα πρόβατα που βγήκαν από το μαντρί, πράγματι, τα «έφαγε κάποιος λύκος» -πολλές φορές ήταν ο αυτοκαταστροφικός εαυτός τους.

Τη στιγμή που κάποιος αποφασίζει να ξεφύγει από τον κανόνα έρχεται αντιμέτωπος με τις πρώτες εσωτερικές συγκρούσεις: «Είναι αντικανονικό!» σου λέει η συνείδησή σου, «μπορεί να είναι βλαβερό!» σου λέει το σώμα σου, «θα σε αποδοκιμάσουν!» λέει η κοινωνία, και έπειτα έρχεται ένα… «δοκίμασε» από την καρδιά, που πολλές φορές σαρώνει όλα τα υπόλοιπα.

Εβλεπα τον Κάρολο και την Καμίλα κατά την πρόσφατη επίσκεψή τους στην Ελλάδα. Και όλους τους «κριτικούς»… να περιμένουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη για το «πού τηρείται το πρωτόκολλο και πού όχι». Σε μια δεύτερη ανάγνωση, σκέφτομαι πως όλοι είμαστε δέσμιοι ενός «κοινωνικού πρωτόκολλου».

Πολλές φορές ξεγελάμε τους ίδιους τους εαυτούς μας, παίζοντας μια αιώνια κωμωδία συνεχή και κοπιαστική. Πολλές φορές, έχω την εντύπωση πως γεμίζουμε αποδοκιμασία για τον ίδιο μας τον εαυτό, συμμετέχοντας σε μια συνεχή διάψευση των πεποιθήσεων και ιδεών μας. Ειδικά τις στιγμές που πραγματικά συναισθανόμαστε το τι κάνουμε.

Παίρνουμε επίσημο ύφος, μια αξιοπρεπή στάση, φοράμε ένα πανομοιότυπο ένδυμα όλοι και δείχνουμε έναν ψεύτικο σεβασμό για καταστάσεις και πρόσωπα, που κατά βάθος περιφρονούμε. Παραμένουμε υποταγμένοι σε συνθήκες, που στη συνείδησή μας και στη λογική μας βρίσκουμε ως στερημένες βάσεως, αλλά δυστυχώς «έτσι λένε οι κανόνες!».

Αχ Κάρολε, λάθος εποχή διαλέξατε να έρθετε στην Ελλάδα! Τώρα οι θάλασσες ημερεύουν στο Αιγαίο, κι εμείς εδώ ακούμε καθαρότερα τον καπετάνιο του «Μικρού Ναυτίλου» να λέει:

Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό. Και ο κόσμος υπακούει. Εμπρός λοιπόν. Από σένα εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή. Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι

Κάποιες φορές μάς είναι δύσκολο να μην πατήσουμε… κάποιους κανόνες.