Τα κόμματα αλλάζουν. Τα κινεί το ένστικτο της επιβίωσης. Αλλάζουν αρχηγό, σύμβολο, όνομα, ύμνο, συνθήματα, χρώματα στο λάβαρό τους, ιδεολογία, ενίοτε και ΑΦΜ. Μεγαλώνουν, φθείρονται, γερνάνε. Ορισμένα δεν το αντιλαμβάνονται καν. Και όσα το διαισθάνονται, επιχειρούν ανανεώσεις αναπαλαιωτικού τύπου. Συνεχίζοντας να ομνύουν από συνήθεια στο ονοματεπώνυμο θρυλικών πατριαρχών, επενδύουν σε επιγόνους τους, σε κληρονόμους της επωνυμίας, το αξίζουν – δεν το αξίζουν, το αντέχουν – δεν το αντέχουν. Και κάνουν και αυτοκριτική βέβαια. Αδυσώπητη: «Εμείς δεν θα κρύψουμε ότι δεν τα κάναμε όλα τέλεια. Ανθρωποι είμαστε». Αλίμονο. Στα 44α γενέθλιά της, και ενόψει της εικαζόμενης επιστροφής της στην εξουσία, που πιστεύει (όπως και το ΠΑΣΟΚ άλλωστε) ότι την έχασε όχι επειδή έγιναν εκλογές, δύο φορές μάλιστα, αλλά επειδή η Ιστορία αμάρτησε και δόθηκε σε ουρανοκατέβατους απάχηδες ή σε νομοτελειακά παρίες, η Ν.Δ. άλλαξε το λογότυπό της. Αναμενόμενο. Και μάλλον αργοπόρησε η αντικατάσταση της γριφώδους ουράς πάνω από το ακρωνύμιο του κόμματος. Η προσθήκη της, το 2011, επί Αντώνη Σαμαρά, δεν πρέπει να είχε συνεπάρει άλλον πλην του τότε προέδρου.
Πιθανόν για να μη δοθεί η (αστήριχτη έτσι κι αλλιώς) εντύπωση ότι η τωρινή Ν.Δ. παίρνει αποστάσεις από τη γραμμή Σαμαρά, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης επιδόθηκε σε ιδεολογικογραφιστικές ερμηνείες του νέου σήματος. Η ποιητικότητά τους ήταν της ίδιας πνοής με την ατάκα του εκείνη που υποτίθεται ότι εξηγούσε τη λατρεία των Κρητικών για ό,τι μακεδονικό: Οταν διπλώνουμε στα δύο τον χάρτη της Ελλάδας, η Κρήτη πέφτει πάνω στη Μακεδονία… «Το νέο λογότυπο», είπε, «έχει το “Ν.Δ.” στο κέντρο, δηλαδή το Ν της Νεότητας και το Δ της παντοτινής δημοκρατικής αναφοράς. Το λευκό ως χρώμα είναι έτοιμο να συνεργαστεί με όλα τα άλλα. Το νέο σήμα είναι τόσο διακριτό, ώστε να ξεχωρίζει από κάθε άλλο, και ταυτόχρονα τόσο αφαιρετικό, ώστε να προβάλλουν πάνω του κάθε Ελληνίδα και κάθε Ελληνας τις δικές τους ελπίδες και προσδοκίες». Προφανές.
