το μεγάλο παζάρι

thegreekcloud | 10.06.2015 | 15:29

Γεράσιμος Χαριτόπουλος 

Ένα πράγμα που δεν έχει πλήξει η κρίση: οι σχολικές γιορτές. Όσο βαθαίνει η πρώτη, απλώνουν οι τελευταίες. Πακέτο με προσχολικά memorabilia (πάντα με το αζημίωτο), μπλουζάκια με τη στάμπα του παιδικού σταθμού, πρόβες (για τις γιορτές), ποιήματα, τραγούδια, κι άλλα ποιήματα, φωτογραφίσεις, κι άλλες φωτογραφίσεις, χαρές και πανηγύρια. Όλα, με τη σκέψη απευθείας στραμμένη στο ιδεατό, ενήλικο μέλλον των παιδιών αυτών, φορτωμένο μέχρι επάνω αναμνήσεις και σουβενίρ – κυρίως σουβενίρ – από τον παιδικό σταθμό, το νηπιαγωγείο. Μια κοινωνία που αδυνατώντας να κάνει οτιδήποτε ουσιαστικότερο για τις μελλοντικές γενιές της, να στρώσει τα σπασμένα πεζοδρόμια και τους κατεστραμμένους δρόμους έξω απ’ τα σχολεία, να σωπάσει τα θορυβώδη μηχανάκια, να κατεβάσει τα αμάξια από τις ράμπες των πεζών έξω απ’ τον παιδικό, να σβήσει τα τσιγάρα των μπαρμπάδων παραδίπλα, να σκουπίσει σκουπίδια και γόπες απ’ τα πάρκα της, να τους προσφέρει ένα κάτι περισσότερο από μια (παρα)οικονομία κομμωτηρίων, καφέ-μπαρ, μάρκετινγκ ασίσταντς και πωλητριών, κάνει τα παιδιά τουρίστες στην ίδια τους την παιδική ηλικία. Φορτώνοντάς τα φωτογραφίες, βίντεο, ντι βι ντι, στυλό, μπλουζάκια, καπελάκια, ρολόγια, μπρελόκ, μολυβοθήκες. Όλα αναμνηστικά. Σαν για να ξεχάσουν, χωμένα στις αναμνήσεις, σ’ αυτό το αχανές, προσχολικό Μοναστηράκι, όσα έρχονται.