τι έχει κάνει για μας η εε λοιπόν; (πολύ καλό)

(
και επίσης να θυμηθούμε πως το επιχείρημα δεν είναι καν πρωτότυπο μιας και είχε επιστρατευτεί με εξαιρετικό χιούμορ και στην Βρετανική περίπτωση:

Διαβάστε το, πάω στοίχημα πως θα σας αρέσει. Είναι ιδανικό για επιχειρηματολογία καφενείου, λόγους του Μητσοτάκη ή ανάλυση στρατηγικής του Ποταμιού. Κοινώς είναι παντελώς λάθος, τα συμπεράσματα μοιάζουν λογικά αλλά είτε είναι λάθος συμπεράσματα, είτε απλοϊκά, είτε απλά αγνοούν την πραγματικότητα.

1. Η ΕΕ μας έδινε (κυρίως αγροτικές) επιδοτήσεις: “Κάπου 160 δισ. ευρώ τα τελευταία 35 χρόνια, τα μισά περίπου σε αγροτικές επιδοτήσεις, τα υπόλοιπα σε ΕΣΠΑ, ΚΠΣ και άλλα πακέτα, λεφτά ζεστά, μετρητά, όχι δάνεια, που μπήκαν στη χώρα και έγιναν δρόμοι, υποδομές, έργα, το Taxis, αγροτουριστικές μονάδες, και άλλα πράγματα, λιγότερο επωφελή, αλλά πάντως μπήκαν, και συνεχίζουν να μπαίνουν. Η Ελλάδα υπήρξε μια από τις πιο ωφελημένες χώρες της Ένωσης σ’ αυτό τον τομέα, εισπράττοντας ποσά που φτάνουν το 1-1,2% του ΑΕΠ της από την Ευρώπη κάθε χρόνο.”

α. Το ….γιγαντιαίο λοιπόν ποσοστό του 1,2% του ΑΕΠ, εκ των οποίων τα περισσότερα (50%) ήταν αγροτικές επιδοτήσεις καίτοι αληθές (δηλαδή το δεχόμαστε ως αληθές γιατί βαριόμαστε να ψάχνουμε) λέει την μισή αλήθεια. Η άλλη μισή ειναι ότι οι επιδοτήσεις αυτές δινόντουσαν υπό όρους, οι οποίοι μακροπρόθεσμα ωφελούσαν τις οικονομίες άλλων χωρών περισσότερο από την δική μας. Ένας από αυτούς πχ ήταν η ΚΑΠ που έλεγε τι πρέπει να επιδοτηθεί, τι όχι (προφανώς) και ποιες χώρες θα ειδικεύονταν σε τι. Όταν λοιπόν η χώρα σου γίνεται πάροχος υπηρεσιών (2) και αγροτοπαραγωγός (και αυτή της φωτιάς μιας και ακόμα η επισιτιστική επάρκεια ειναι ζητούμενο), χωρίς εύρωστο δευτερογενή τομέα ενώ τα εργαλεία, οι σπόροι, τα καύσιμα, τα λιπάσματα, τα τρακτέρια και τα μηχανήματα εισάγονται με τα λεφτά των επιδοτήσεων, το αποτέλεσμα ειναι προφανώς ελλειμματικό για αυτόν που πουλάει αγγούρια και εισάγει μηχανές. Αυτός ειναι και ο βασικότερος λόγος της μανίας της ΕΕ για επέκταση/ενσωμάτωση νέων χωρών. Νέες σχετικά υποανάπτυκτες χώρες σημαίνει νέες αγορές για τα κεντροευρωπαϊκά προϊόντα υψηλής τεχνογνωσίας και ποιότητας (έστω και αν αυτό πλέον ειναι λίγο χου μιας και πλέον τα πάντα όλα φτιάχνονται στην Κίνα).

β. Το δε πραγματικό ποσοστό εισροής χρήματος πρέπει να πέσει διότι τα ευρωπαϊκά λεφτά αυτά δεν φυτρώνουν στα δέντρα αλλά προέρχονται και από τους δικούς μας φόρους (απ΄όπου κεντρικά ξαναμοιράζονται). Και ναι μεν όντως είμαστε στους κερδισμένους της μοιρασιάς αλλά από την άλλη να κοιτάμε και το 1α. Άσε που το επιχείρημα αυτό ακούγεται τουλάχιστον αντιευρωπαϊκο αν φτάσει στα αυτιά κανενός Γερμανού ή Ολλανδού και μην σου πω για τους Άγγλους.

γ. Μόνο κάποιος ανίδεος από πολιτική θα πίστευε πως υπερδυνάμεις (σε σχέση με μας) όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Αγγλία θα μας έδιναν τζάμπα χρήμα, έτσι για την ψυχή της μάνας τους. Ποιος ρε οι Άγγλοι; Αυτοί δεν δίνουν ούτε της μάνας τους αν δεν έχει νιτερέσο (α ρε Τσιφόρε, αθάνατε!).

2. Δάνεια: “στην Ελλάδα ήρθαν φτηνά και μεγάλα δάνεια από οργανισμούς όπως η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, τα οποία κι αυτά έγιναν μεγάλα έργα όπως η Αττική Οδός, η Εγνατία,” κτλ κτλ με τα οποία δάνεια στην ουσία έγιναν μεγαλύτεροι μερικοί μεγαλοκαρχαρίες. Οι επιδοτήσεις ήταν το μεγάλωμα μερικών ημετέρων με ξένα λεφτά και πρόσχημα τους δρόμους. Αν δε ισχυριζόμαστε πως χωρίς να είμαστε στην ΕΕ θα είχαμε ακόμα τους δρόμους του ’60, μάλλον χαζολογάμε διότι η μαγική λέξη πληρωμής όλων των έργων (και με το παραπάνω) ονομάζεται διόδια και όχι επιδοτήσεις και επίσης να μην ξεχνάμε πως χώρες εκτός ΕΕ έφτιαξαν δρόμους από το ’60 και μετά, μα το Σουβλακέα.

3. Κοινοτικό δίκαιο: “Τις κοινοτικές οδηγίες, θα πει κάποιος.” Καμία διαφωνία. Το κοινοτικό δίκαιο είναι όντως καλύτερο από το δικό μας και η Ελλάδα αγωνίζεται 36 χρόνια για να το ενσωματώσει. Όμως:

– Ποιος φταίει που οι νόμοι μας ήταν για τον πούτσο; Τo DNA μας; Δεν εκλέγουμε νομοθέτες; Μήπως η δημοκρατική κοινωνία δεν “στοχάζεται πάνω στους νόμους της” όπως λέει ο Σίλας πως λέει ο Καστοριάδης; (:Ρ). Αν οι νόμοι μας είναι αποτέλεσμα εξωτερικής επιβολής που σκατά είναι η δημοκρατία που αναφέρεται στο νο 8; Μήπως είμαστε τίποτα ούγκανα από την Τραχανοπλαγιά που δεν νογάνε να νομοθετήσουν σοβαρώς και αν ναι γιατί;

– Ποιες πολιτικές δυνάμεις κωλυσιεργούσαν και δεν εφάρμοζαν την κοινοτική νομοθεσία; Ορίστε ο ορισμός της λάθους επαγωγής. Αντί να κράζουμε για τους μαλάκες που εν έτη 2017 ακόμα έχουν χωματερές-χυμαδιό μακαρίζουμε τους άλλους που μας λένε τι μαλάκες είμαστε που τις έχουμε: “και άλλοι που διαβάζουν σήμερα για τα πρόστιμα που πληρώνει σήμερα η Ελλάδα επειδή αρνείται να εφαρμόσει κάποιες από αυτές τις κοινοτικές οδηγίες (π.χ. για τις χωματερές) καταλαβαίνουν ότι αυτή η βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη. Ή μάλλον, όχι ευπρόσδεκτη. Απαραίτητη.”. Διότι καταπώς φαίνεται εμείς οι χαχόλοι είμαστε ανίκανοι να νομοθετήσουμε κάτι σοβαρό και θα μας στείλουν την αυτονόητη νομοθεσία οι υπερβόρειοι υπεράνθρωποι σε πακέτο. Λάθος, λάθος και πάλι λάθος. Η ελλιπής νομολογία, το αναχρονιστικό της νομοθεσίας και όλα τα σχετικά έγιναν και έμειναν έτσι διότι κάποιοι κονομάγανε από αυτά. Διότι η αναχρονιστική νομοθεσία και το γραφειοκρατικό χάος βόλευαν μερικούς. Διότι τους φόρους μας κάποιοι δεν τους κάνανε δρόμους και χωματερές αλλά ρουσφέτια ημετέρων, βίλες και καταθέσεις εν Ελβετία. Ποιος ειναι άραγε υπεύθυνος γι ‘ αυτό, μήπως ο αόρατος άνθρωπος ή αυτοί που κυβέρνησαν τον τόπο;

– Ποιος τελικά κυβερνούσε 40+ χρόνια τώρα και 36 από όταν μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ; Γιατί δεν ενσωμάτωνε/υλοποιούσε τόσα χρόνια μερικούς ευρωπαϊκούς νόμους παραπάνω;

– Ποιος πολιτικός χώρος ρε σεις ακόμα και τώρα πολύ θα ήθελε να είμαστε μια θεοκρατία με εικόνες στα δημόσια κτίρια (που δεν “θα τις κατεβάσουν” οι κομμουνισταί), επίσημη θρησκεία, θρησκευτικά στο σχολείο, παπαδαριό στην πολιτική και ταλιμπάν και ταλιμπάν; Μήπως η φίλτατη ΝΔ του φίλτατου Κυριάκου που ο ίδιος αρθρογράφος λιβανίζει και θεωρεί σωτήρα;

– Και τέλος πάντων πότε θα καταλάβουν μερικοί μερικοί πως το δίκαιο, οι νόμοι και τα λοιπά δεν είναι στατικές καταστάσεις αλλά αλλάζουν ανάλογα με τις ανάγκες; Όποιος θεωρεί πως θα είχαμε ακόμα τους νόμους του 1980 αν δεν ήμασταν στην ΕΕ είναι απλά κόπανος. Ούτε η ΕΟΚ του 1980 είχε τους νόμους της ΕΕ και να μην ξεχνάμε τους νόμους αυτούς τους συναποφασίζουμε και δεν μας τους επιβάλλει κάποια αυτοκρατορική έξωθεν εξουσία (αυτά βεβαίως προ Μνημονίων ε;)

4. Μικρός πληθωρισμός: “Κάποιος θα έλεγε ότι η συμμετοχή μας στην ευρωζώνη έσωσε την οικονομία μας από τον πληθωρισμό και τη χειραγώγηση του νομίσματος από λαϊκιστές πολιτικούς, και επίσης έδωσε πρόσβαση σε φτηνά στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια για τους πολίτες, και προσιτό τραπεζικό δανεισμό για τις επιχειρήσεις.”. Ο πληθωρισμός (και οι δασμοί) ειναι όπλο των μικρών οικονομιών για να είναι ανταγωνιστικές. Όταν μια μικρή οικονομία έχει σταθερό νόμισμα ειναι δίκοπο μαχαίρι και μπορεί με αυτό να φάει το κεφάλι της. Κοινώς ο μικρός πληθωρισμός δεν είναι αναγκαστικά κάτι καλό, εκτός ίσως από αυτούς που έχουν ήδη ρευστό εις τας τράπεζας και δεν ενδιαφέρονται να μπουν στην πραγματική διαδικασία παραγωγής πλούτου. Ο δε στασιμοπληθωρισμός που έχουμε τώρα είναι πραγματικό δηλητήριο για την οικονομία. Από την άλλη να μην ξεχνάμε πως οι “ανώνυμοι” “λαϊκιστές πολιτικοί” άδραξαν την ευκαιρία του φτηνού δανεισμού που είχαμε με τις πλάτες τις ΕΕ για να φεσώσουν την χώρα μέχρι τα μπούνια(3). Πιο αντι-ανδρεϊκό στην Ελλάδα από εμένα δύσκολα θα βρείτε, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως ο Σημίτης και ο Καραμανλής πολλαπλασίασαν το χρέος πολύ περισσότερο απ΄ότι το έκανε το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα, τον οποίο Αντρέα όλοι θυμούνται για τις σπατάλες, αλλά παραδόξως κανείς δεν θυμάται τους επόμενους (!) που βρήκαν πεδίον δόξης λαμπρόν και του άλλαξαν τον αδόξαστο.

5. Ταξίδια: “Κάποιος άλλος θα ανάφερε τα ταξίδια, ότι μπορείς να πας στη Βαρκελώνη με τον ίδιο τρόπο που πας στη Θεσσαλονίκη, χωρίς συνάλλαγμα, χωρίς τελωνείο, χωρίς καν διαβατήριο.” Ε και λοιπόν; Βγάλε διαβατήριο ρε τεμπέλαρε. Πάει κάποιος πολλά ταξίδια στο εξωτερικό όταν έχει λεφτά να το κάνει, όχι όταν δεν χρειάζεται διαβατήριο, και μεις παραμένουμε οι φτωχοί συγγενείς σε σχέση με τους περισσότερους Ευρωπαίους. Πλέον θες να πας από μια πόλη Α σε μια πόλη Β και με τις δεδομένες συνθήκες (μείωση μισθών, διόδια, τιμή βενζίνης) το σκέπτεσαι διπλά και τρίδιπλα, οι εκδρομές στο Γκστάαντ μας μάραναν.6. Φοιτητισμός και άλλα: “Άλλος θα επισήμαινε τους δεκάδες χιλιάδες φοιτητές που είχαν την ευκαιρία να ζήσουν και να σπουδάσουν για κάποιους μήνες σε άλλες χώρες, άλλος θα ανάφερε τους κοινούς κανόνες πιστοποίησης και ελέγχου για όλες τις χώρες, την κοινή αγορά εργασίας.” Τα πιο πολλά από αυτά είτε είναι επουσιώδη είτε τα είχαμε και πριν την ΕΕ και την Ευρωζώνη, εκτός και αν νομίζετε πως η Αγγλία που είναι τίγκα στο ….ελληναριό έχει σαν νόμισμα το ευρώ. Παρόλα αυτά το παρόν επιχείρημα είναι από τα καλά της λίστας. Α, κανόνες (διεθνείς) πιστοποίησης και τα λοιπά έχουμε και εκτός ΕΕ, εκτός και αν νομίζετε πως το ISO είναι κάποια αποκλειστικά ευρωπαϊκή πατέντα.

7. Ειρήνη: “Η πρωτοφανής σε διάρκεια ειρήνη που έχει επικρατήσει σε μια ήπειρο που, πριν συνασπιστεί σε έναν υπερεθνικό οργανισμό, είχε πυροδοτήσει και τους δύο παγκόσμιους πολέμους και, ακόμα πιο πριν, σφαζόταν σε διαρκείς και επαναλαμβανόμενους πολέμους για χιλιάδες χρόνια. “

Εξαιρούμε βεβαίως τους εμφύλιους σε Σερβία και Ουκρανία, τα αυτονομιστικά κινήματα σε Ιρλανδία, Ιταλία και Ισπανία, τις επεμβάσεις (και) Ευρωπαίων σε Γιουγκοσλαβία – Σερβία, το χαμό στην Ουκρανία και το απλωμένο χέρι των Ευρωπαίων στην Μέση Ανατολή και αλλαχού μέσω του ΝΑΤΟ. Ας τα εξαιρέσουμε διότι είναι όντως εξαιρέσεις. Και πάλι έχουμε λάθος, μιας και οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως η αιτία ειρήνης στην Ευρώπη ήταν η ΕΕ, ενώ πιο λογικό θα ήταν να πούμε πως ήταν το αποτέλεσμα. Ναι, πλέον δεν τσακωνόμαστε (τόσο) πολύ μεταξύ μας αλλά υπεύθυνα γι αυτό ειναι τα εξής:

– Ο Ψυχρός πόλεμος. Με τον μπαμπούλα της πυρηνικής και πολυπληθούς στρατιωτικώς ΕΣΣΔ και των κρατών-δορυφόρων της ακουμπητά στην καπιταλιστική Δυτική Ευρώπη η συμφωνία ήταν προφανώς η διατήρηση του status quo και των συνόρων άρα η απουσία πολέμου. Αυτό έγινε λοιπόν λόγω του ότι και η καπιταλιστική και η κομμουνιστική Ευρώπη ήταν σφήνα ενδιάμεσα στις πραγματικές μεγάλες δυνάμεις του καιρού τους και το κόστος του πυρηνικού πολέμου σε ευρωπαϊκό έδαφος θα ήταν προφανώς δυσανάλογο για την ίδια την Ευρώπη όποιος και να κέρδιζε. Με τις ΕΣΣΔ και ΗΠΑ να είναι αυτές που ήταν η Ευρώπη θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη, τόση συνεισφορά είχαν οι ευρωπαϊκές στρατιωτικές δυνάμεις στο τότε ισοζύγιο ισχύος. Αν λοιπόν δεν μπορείς να επιφέρεις κάποια αλλαγή σε ενδεχόμενη διαμάχη, αν το κόστος θα το υποστείς πρωτίστως εσύ και δευτερευόντως οι άλλοι, αν το ίδιο το κόστος είναι απαγορευτικό, αν δεν έχεις τίποτε να κερδίσεις, ε τότε δεν πολεμάς με ή χωρίς ΕΕ.

– Αντικειμενικές συνθήκες. Με τι λεφτά να κάνεις πόλεμο ρε; Εδώ οι ΗΠΑ σπρώχνουν οικονομικά το ΝΑΤΟ εδώ και αιώνες, η Γερμανία είχε κόφτη και μέχρι πρότινος δεν έβγαζε φαντάρο έξω από τα σύνορα και οι υπόλοιποι είχαν δυνάμεις “δια την άμυναν” και μόνο. Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας μου φαίνεται. Η Ευρωπαϊκή στρατιωτική ισχύς είναι μεγάλη αν την συγκρίνεις με το Ιράκ, ή την Αργεντινή επί των Φώκλαντ, όχι με τις πραγματικά μεγάλες δυνάμεις.

– Οι συνέπειες του πολέμου, ακόμα και ανάμεσα σε δυνάμεις β’ διαλογής στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Βεβαίως αρκετές ευρωπαϊκές χώρες έχουν πυρηνικά, για την ισχύ των οποίων μόνο κάτι Τζήμεροι έχουν πλέον ψευδαισθήσεις, πράγμα που σημαίνει πως με την MAD εξασφαλισμένη πλέον οι διαμάχες για τίποτε σκατοκοιλάδες στο διαόλου το κατάστημα αυτομάτως εκλείπουν.

– Οι μεγάλες δυνάμεις ορίζουν τα συμφέροντα τους διασταλτικά γι αυτό εμπλέκονται συνεχώς σε διαμάχες, δυνητικές, πραγματικές ή μέσω proxy. Οι ευρωπαϊκές χώρες δεν πολεμούν μεταξύ τους όχι επειδή οι λαοί τους έφτασαν σε ανώτερες ηθικές σφαίρες αλλά απλά επειδή δεν είναι πλέον μεγάλες δυνάμεις (στο παγκόσμιο παιχνίδι) και ορίζουν τα συμφέροντά τους περιοριστικά (κλεμμένο από εδώ). Αυτό βεβαίως προβλέπεται να αλλάξει ταχέως πάλι λόγω της Γερμανίας, αλλά ας μην βιαζόμαστε (4). Συμπέρασμα: με ΕΕ ή χωρίς ΕΕ σε έναν κόσμο με τις ΗΠΑ, την Ρωσία και την Κίνα να ειναι αυτές που είναι, είναι δύσκολο οι ευρωπαϊκές κεντρικές χώρες να ξανατραβηχτούν μεταξύ τους ή με άλλους χωρίς έναν “μεγάλο” από κοντά είτε έχουμε ΕΕ είτε όχι. Και να θυμόμαστε πως με το κόστος του πολέμου λόγω πυρηνικών να είναι πλέον αναμφισβήτητο και τον όρο “logical acceptable losses” να μην υφίσταται πια, το πράγμα χλωμεύει παραπάνω.

Οι αιτίες λοιπόν που οι Ευρωπαίοι δεν σφάζονται μεταξύ τους είναι : Οι ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ, τα πυρηνικά και η ισοδυναμία τρόμου που επιφέρουν μέσω της MAD και τελικά η μικρή στρατιωτική ισχύς των χωρών αυτών σε σχέση με τους πραγματικά μεγάλους παίκτες(5). Ποια ΕΕ ρε; Η ΕΕ μπορεί να ξανακάνει την Γερμανία υπερδύναμη παγκόσμιου βεληνεκούς και να έχουμε ….τρίτο γύρο.
* Update 12/3: Μην ξεχνάμε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κυριότερο θέρετρο του οποίου ήταν η Ευρώπη και η (ευρωπαϊκή κυρίως) ΕΣΣΔ. Η Ευρώπη έγινε λαμπόγυαλο κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αν δεν ήταν τα δισεκατομμύρια που έσπρωχναν αφειδώς οι αμερικάνοι για να στηρίξουν τα πράγματα είτε θα είχε γίνει προτεκτοράτο της ΕΣΣΔ είτε ένα μάτσο από failed states. Η πρώην αυτοκρατορική και κοσμοκράτειρα Αγγλία έχασε τις περισσότερες αυτοκρατορικές κτήσεις της και το στάτους μεγάλης δύναμης με το τέλος του Πολέμου και ήταν από τους νικητές και δεν είχε ποτέ εχθρικά στρατεύματα στο έδαφός της. Στην υπόλοιπη ήπειρο να δείτε τι έγινε. Ε πολύ δύσκολα μετά απο αυτό αποφασίζεις να ξαναπολεμήσεις για “ζωτικό χώρο” κάτι κοιλάδων και με το φόβο των πυρηνικών να είναι πάνω από το κεφάλι σου. * Τέλος Update.

8. Πολιτική σταθερότητα / Δημοκρατία: “Επίσης, η επικράτηση και η κατοχύρωση της φιλελεύθερης δημοκρατίας σε μια ήπειρο όπου γίνονταν απόπειρες στρατιωτικών πραξικοπημάτων ακόμα και μέχρι τη δεκαετία του ’80”. Αλήθεια, αλλά μισή αλήθεια. Οι ακροδεξιοί πανευρωπαϊκώς ετοιμάζονται για νέα κόλπα, σε Ουκρανία, FYROM κτλ γίνεται της πουτάνας και στην καθαυτό Ευρώπη σε Ιταλία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρο κτλ οι εκλεγμένες κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να κάτσουν σούζα μπροστά στις επιταγές του Eurogroup, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, δηλαδή μή εκλεγμένων θεσμών (το δε Eurogroup μάθαμε πρόσφατα πως επίσημα δεν είναι καν θεσμός). Δεν γίνονται πλέον πραξικοπήματα γιατί βρέθηκαν καλύτεροι τρόποι να ορίσεις την πολιτική σε μια ξένη χώρα και έχει εκλείψει το υπερατλαντικό άγχος που προκαλούσε η παρουσία της ΕΣΣΔ στις ΗΠΑ και αλλαχού. Η έκλειψη των πραξικοπημάτων στην Ευρώπη ψιλοταυτίζεται χρονικά με την πτώση του Ανατολικού μπλοκ που έγινε στα τέλη της “δεκαετίας του ’80”.

ΟΚ λοιπόν τι προτείνεις εσύ;
Δεν είμαστε ο μοναδικός λαός με αίσθημα απογοήτευσης εναντι της ΕΕ, ούτε ξαφνικά οι λαοί της Ευρώπης τρελάθηκαν. Από την στιγμή που η ευρωπαϊκή ηγεσία δεν εκλέγεται απευθείας από τον κόσμο (το Ευρωκοινοβούλιο που είναι άμεσα εκλέξιμο έχει καταντήσει διακοσμητικό σε σχέση με την Κομισιόν, την ΕΚΤ και το Eurogroup) ειναι λογικό σε κάποια φάση να επέλθει η αίσθηση στον μέσο πολίτη πως η νομοθεσία, το νόμισμα, η πολιτική, τα Μνημόνια κτλ προέρχονται από κάποιο αυτοκρατορικό κέντρο.
Κάποιος μένει κάπου όταν έχει συμφέρον να το κάνει, και το συμφέρον δεν ειναι μόνο οικονομικό, η οικονομία δεν είναι μέσα στον φαντασιακό ορισμό της ελληνικότητας, της γερμανικότητας, της ευρωπαϊκότητας (παρόλο που ρεαλιστικά είναι και παραείναι). Η Πολιτεία της Νέας Υόρκης δεν φαίνεται να έχει στόχο να φύγει από τις ΗΠΑ αν και προφανώς τα δικά της οικονομικά πλεονάσματα τα απορροφούν πιο ελλειμματικές Πολιτείες.
Οι λόγοι που μας συμφέρει η ΕΕ είναι πάνω κάτω παρόμοιοι με τους λόγους που έχουμε μία χώρα και όχι 22, όπως την ανεξάρτητη Κρήτη, τα Ηνωμένα Μεσσηνιακά Εμιράτα, το Δεσποτάτο της Ηπείρου, τους Ταλιμπάν της Ηλείας και την Χωροδεσποτεία της Λάρισας. Το μόνο που δεν έχει εμπεδωθεί ακόμα πανευρωπαϊκώς είναι το “συναισθηματικό” δέσιμο μεταξύ των αλλοεθνών Ευρωπαίων (με εξαίρεση τους της Κ. Ευρώπης που όλοι ειναι πάνω κάτω….Γερμανοί) με αποτέλεσμα η λεγόμενη “ευρωπαϊκή” συνείδηση να παραμένει ζητούμενο(6).
-Η ΕΕ αν γίνει/ολοκληρωθεί ποτέ σωστά θα δημιουργήσει μια νέα μεγάλη δύναμη που θα μπορεί να κουμαντάρει πράγματα κατά το γούστο της. Αν είμαστε μέσα θα μας συμφέρει. Το ρίσκο βεβαίως να τα κάνει σκατά η ΕΕ παραμένει υπαρκτό (και η ΕΕ πολλών ταχυτήτων θα είναι η αρχή του τέλους της, φανταστείτε μια ΗΠΑ “πολλών ταχυτήτων”) αλλά το ρίσκο εξόδου είναι πολλαπλάσιο και θα μένει όσο η εγχώρια πολιτική ηγεσία απαξιά να φτιάξει ένα σχέδιο διαχείρισης της εξόδου αν και όταν έρθει.
– Με το ΝΑΤΟ να είναι αποκλειστικά αμυντική συμμαχία ενάντια σε τρίτους και να μην πολυασχολείται με εσωτερικές διενέξεις η ΕΕ είναι καλύτερη ασπίδα της χώρας απέναντι σε μια Τουρκία, η οποία ακόμα και όταν δεν είναι μεγαλοϊδεατίστικα τρελαμένη παραμένει ο πρώτος δυνητικός κίνδυνος για την εδαφική της ακεραιότητα.
– Η τάση βέλτιστης κοινωνικής οργάνωσης πλέον είναι σε οικονομίες/κοινωνίες μεγάλης, ηπειρωτικής κλίμακας είτε για λόγους στρατιωτικής ισχύος είτε για λόγους αποδοτικότητας της οικονομίας της ίδιας. Πλέον οι δυνητικές διαφορετικές εργασίες/υπηρεσίες/ειδικεύσεις είναι πολλαπλάσιες απ΄ότι στο παρελθον. Και μπορεί στο χωριό σου να μην βρίσκεις κάποιον να αγοράσει τις σκαλιστές κουράδες αλόγου που φτιάχνεις με τόσο μεράκι, αλλά θεωρητικά σε μια ήπειρο 200-300 εκατομμυρίων όλο και κάποιον πελάτη θα βρεις. =>
–  Βγαίνοντας από έναν μηχανισμό ηπειρωτικής κλίμακας αυτομάτως χάνεις σε πρόοδο και στον επόμενο τόνο θα είσαι δύο κλικ πίσω από τους Γερμανούς, αν τώρα δεχθούμε πως είσαι ένα. Σε μερικά πράγματα καλό είναι να μην μπεις. Αμα μπεις καλό ειναι να μην βγεις, εκτός και αν δεν έχεις άλλη επιλογή.
– Η τάση της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας είναι τέτοια που πλέον αδυνατεί μια χώρα να παράξει τα πάντα και δεν ξέρουμε αν αυτό έχει νόημα ή αν απλά σε περίπτωση εξόδου θα οργιάσει η μαύρη αγορά γιατί χωρίς ευρώ μπορώ, χωρίς ψυγείο όχι. Πιο απλά: τα καταναλωτικά μας πρότυπα έχουν προχωρήσει από την δεκαετία του ’60 ενώ η ντόπια παραγωγή καταναλωτικών αγαθών έχει υποχωρήσει και μια έξοδος από την ΕΕ θα έφερνε για ένα διάστημα ένα μινι κουλουβάχατο το οποίο δεν ξέρω αν του Έλληνα ο τράχηλος μπορεί να υπομείνει.
– ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΙΣΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ. Πείτε το και στον Λαφαζάνη, θα με υποχρεώσετε. Και μην πάμε σε δευτερογενή τομέα παραγωγής, την κάτσαμε. Και μπορεί να λέει ο κάθε Γλέζος πως είμαστε παγκοσμίως πρώτοι στην παραγωγή αγκινάρας πχ, αλλά η αγκινάρα δεν οδηγείται, δεν πιάνει wifi και σίγουρα δεν μπορείς να της περάσεις φρέζα για να οργώσεις.
– Βεβαίως και η ευκολία μετακίνησης, φοιτητισμού κτλ είναι από τα καλά της φάσης. Όταν κάποιος βλέπει πιο εύκολα τι γίνεται παραέξω από την πόρτα του παίρνει και ένα κοσμοπολίτικο αέρα και δεν γράφει/πιστεύει και τόσες χαζομάρες και στερεότυπα 😉

(1) Φιλελεύθερος στην Ελλάδα είναι όποιος❤αγαπά❤τον ❤Κούλη? και παθαίνει αλλεργία όποτε πεις τις λέξεις “αριστερά”, “κοινωνία”, “λαός”, “κεκτημένο”, “κοινωνικό κράτος” κτλ κτλ
(2) Κουκουλόπουλος, 2012: “Οι επιλογές τις οποίες  πληρώνει σήμερα η Ελλάδα είναι από τη μία το ότι στα μέσα της δεκαετίας του ’90, χωρίς να υπάρχει αντίθετη φωνή αποφασίσαμε να γίνουμε χώρα παροχής υπηρεσιών και από την άλλη να διοργανώσουμε την Ολυμπιάδα, χωρίς σοβαρή συζήτηση για τα υπέρ και τα κατά αυτής της επιλογής. Κυρίως όμως φταίει η  αμεριμνησία που μας εμπόδισε να καταλάβουμε ότι οι συνέπειες των πρακτικών  μέχρι το 2000 δεν διπλασιάζονταν απλά, αλλά υψωνόταν στο τετράγωνο από την είσοδο της χώρας στο ευρώ και μετά, γιατί εξ αντικειμένου είναι για όλες τις χώρες του νότου και ειδικότερα για την Ελλάδα σκληρό το κοινό μας νόμισμα.”
(3) Ξαναδιάβασε το αποπάνω.
(4) Αίρεση στο παραπάνω είναι ότι αφού από την μία στο στρατιωτικό σκέλος δεν υπάρχει η υπεροπλία των Ευρωπαίων που υπήρχε παλαιότερα και από την άλλη το δυνητικό κόστος της χρήσης των πυρηνικών αποθαρρύνει την ένοπλη αντιπαράθεση θα μπορούσε να πει κανείς πως οι (γενικά ιδιαίτερα φιλοπόλεμοι) Ευρωπαίοι “παίζουν πόλεμο” μεταξύ τους με οικονομικούς όρους και μόνο. Το γενικό συμπέρασμα από το ’46 και δώθε είναι πως απευθείας πόλεμοι μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων δεν γίνονται.
(5) Μπορεί ο ιδιαίτερα φιλότιμος αναγνώστης να παρατηρήσει μια αμφισημία στο ζήτημα πως από την μία οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν ειναι μεγάλες και από την άλλη το κόστος ενός δυνητικού πολέμου θα είναι καταστροφικό λόγω των πυρηνικών υπερόπλων. Δεν υπάρχει λογικό σφάλμα. Μεγάλη δύναμη ορίζεται (προφανώς από …μένα) η δύναμη που ό,τι και να της κάνεις πάλι θα χάσεις σε παραταξιακή αναμέτρηση /ολοκληρωτικό πόλεμο και αυτή πιθανόν να εξέλθει αλώβητη ή σχεδόν αλώβητη από την διαδικασία αυτή. Τέτοιες είναι οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία και βλέπουμε (βλ εδώ, με το χάσμα μεταξύ της πρώτης τριάδας και των υπολοίπων να είναι πραγματικά τεράστιο, όπως και μεταξύ των ΗΠΑ και όλων των υπολοίπων ….αθροιστικά). Η Γερμανία και Γαλλία πχ είναι σχετικά μόνο μεγάλες δυνάμεις και μεταξύ τους υπάρχει μια ισορροπία ισχύος μεν, αλλά η ισχύς που μπορούν να προβάλουν ενάντια στην Ρωσία πχ είναι πολύ μικρότερη της. Η μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα που έχει αυξημένη στρατιωτική ισχύ είναι το Ηνωμένο Βασίλειο – σύντομα εκτός ΕΕ- αλλά και αυτή υπολείπεται σημαντικά των πραγματικά μεγάλων.

(6) Με τον ίδιο τρόπο που παρέμενε ζητούμενο η “ελληνική συνείδηση” μετά το 1821 και δεν μπορούσε να πείσει με τίποτα ο Καποδίστριας τους Μανιάτες (λχ) πως πρέπει να υπάγονται σε μια κεντρική εξουσία.