sifiniera | March 14, 2017
by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Ποιητές και ροκάδες λιάζονται σήμερα στο περίβολο του Ωδείου Αθηνών. Μια γυναίκα αλλήθωρη και ένας τυφλός σκύλος. Δύο περιστέρια ζευγαράκι στα χωρίσματα και μία τσίχλα κάτω από το παγκάκι. Οι άντρες που σημάδεψαν τη ζωή μου, ο Πάμπλο Νερούδα και ο Kurt Cobain, έχουν ψιλιαστεί τη δουλειά και έχουν λακίσει. Έτσι, είναι ο Μάρτης στην πόλη. Γυμνός και αλτρουιστής. Καμία σχέση, δηλαδή με τους ανθρώπους της πόλης. Ίσως και όχι, γιατί οι Πακιστανοί στη Θηβών είναι όλοι ερωτευμέοι με τη λευκή μου επιδερμίδα και τα κασμιρένια μου μάτια και με χαιρετούν κάθε πρωί με σεβασμό, απόσταση και σεπτή καλοσύνη. Και ένας κύριος στο μετρό με προίκισε με ευχές, επειδή είδε τα στιχάκια μου να αιωρούνται στις ράγες του συρμού. Μερικές φορές, η αγνή αυτοαναφορικότητα σε βγάζει από τα καταγώγια της αυτοέκδοσης, από την πάρλα του αυτοεπαίνου και η επιβεβαιώση έρχεται από άχρηστα πράγματα όπως έναν πληρωμένο λογαριασμό από χέρι Θεού και Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.
Όσο πιο εγώ, τόσο πιο εμείς. Είναι μια παραδοχή γενικής χρήσεως που θα βρεις ακόμη και στα μπουκάλια της χλωρίνης.
Μάτια μου πράσινα, είναι ο επίλογος. Ξεθωριασμένα μάτια μου, υποσημειώσεις μου και παραπομπές σε ό,τι μαγειρεύω κάθε μέρα και λασπώνει έως τους παλμούς της καρδιάς που φασιστικά επιδοκιμάζουν τη ρουτίνα. Μάταια κλαίμε, όταν ο ουρανός παράγει κλασική μουσική σαν ο αέρας διαπερνά τις εσοχές των δοντιών σου. Ζεστό φιλί, ματωμένο. Σκέψη της ζωής μου πρώτη και φίλντισι, είμαι εγώ που σε κυκλώνω με τη γυναικεία μου φύση για να σε σπείρω στο άκαρπο χωράφι των πανεπιστημιών και των κεκλεισμένων θυρών μίτινγκς. Γενικώς, όπως είπε και ο Ελύτης… [Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ μ’ ακούς]
Related
