Ο/Η aris άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας “στα συσσίτια οι μισοί έλληνες“:
Τα συσσίτια ποιο σκοπό εξυπηρετούν έχει αναλογιστεί κανείς?
Συσσίτια είχαν και στη κατοχή του 40΄με ποιο σκοπό?
Αν θα τέλειωνε ο πόλεμος, θα άρχιζε η ανάπτυξη και θέλανε εργατικά χέρια. Όμως ο κόσμος λίγο πολύ στο ίδιο βιοτικό επίπεδο θα ξαναγύρναγε όχι διακόσια χρόνια πίσω. Υπήρχε μέλλον. Όπως βέβαια και υπήρξε κατά το τέλος του.
Τους οικονομικούς μετανάστες γιατί τους μαντρώνουνε και τους ταίζουνε? Για να γυρίσουν στη πατρίδα τους. Μέλλον μηδέν {0}.
Εμας γιατί μας φτιάχνουν συσσίτια? Για να τη βγάλουμε μέχρι να τελειώσει η ανακατωσούρα αυτού του πολέμου?
Όχι για να συνηθίσουμε στην υποδούλωση μέχρι να αρμέξουν τη γελάδα ΕΛΛΑΔΑ.
Να περιμένουμε τι είδους ανάκαμψη? Με μισθούς πείνας? Ξέρετε πόσο κοστολογείτε σήμερα ο νέος υπάλληλος?
70.000 ευρώ το κεφάλι. αυτό είναι το ποσό που άμα το βάλεις κλειστό σε τράπεζα θα σου αποδώσει ετησίως τον μισθό του μειωμένου ωραρίου που δουλεύουν οι περισσότεροι. Μέλλον μηδέν {0}.
Πότε τελειώνει αυτή η δοκιμασία?
Και γιατί να στη τελειώσουν σούπερ μαλ νεοέλληνα? Έπειτα τι ανάγκη έχεις κάθε μέρα έχει μανέστρα συσσίτιο και τη Κυριακή επιπροσθέτως λουκουμάκι.
Κάτσε στη σειρά να σκύβεις το κεφάλι για ένα ξεροκόμματο και να βάζεις τη παλάμη μπροστά στο πρόσωπο από ντροπή.
Στο κόλπο όλοι! Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι που λέει και το τραγούδι.
Η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, το ΚΚΕ έχει οργανώσει τις λαϊκές επιτροπές για τράπεζες τροφίμων και ρούχων, οι Άγιοι πατέρες τα συσσίτια και ρούχα στις ενορίες (αν το παρατηρήσει αλήθεια αυτό κανείς βλέπει δύο καταστάσεις που δε χωνεύονται να έχουν την ίδια ακριβώς αντίδραση).
Δε θέλω ορέ συσσίτια δε θέλω να ζω μέσα σε κατακόμβες κριμένος από το μάτι του κάθε αφέντη, όταν με γέννησε η μάνα μου περήφανη με γέννησε με ψηλά το κεφάλι.
Στα μούτρα σας ορέ και τα συσσίτια και οι ελεημοσύνες σας.
Δε με ξεγελάτε με χάντρες και καθρεφτάκια
Δεν είμαι μπαμπουίνος Έλληνας είμαι.
Οι καιροί προστάζουν να ξαναχορέψω το χορό του Ζαλόγγου, όχι όμως για να πέσω στο βάραθρο της εξαθλίωσης μα για να ανέβω ψηλά!
Ψηλά, εκεί που κάποιοι έντεχνα προσπαθούν να με αποκοιμίσουν και να με πείσουν πως ο χώρος δεν μου ανήκει.
Ανάρτηση από τον/τη aris στο I love Ithaki. gr τη 18 Ιανουαρίου 2013 – 6:08 μ.μ.