Η διαχρονική παρουσία του πληθωρικού καλλιτέχνη στον Τύπο μέσα από μια έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη.
Η έκθεση με τις γελοιογραφίες του Μποστ (ψευδώνυμο με το οποίο έγινε γνωστός ο Χρύσανθος Μποσταντζόγλου) που θα φιλοξενείται σε μερικές μέρες στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, με ταξιδεύει πολλά χρόνια πίσω. Τότε που, σε ηλικία 10 ετών, ανακάλυπτα τον ευφάνταστο καλλιτέχνη στη βιβλιοθήκη ενός θείου μου. Μια ανθολογία της πολιτικής του σάτιρας τράβηξε το ενδιαφέρον μου, ανάμεσα στα άλλα βιβλία, κυρίως λόγω των ευφάνταστων σκίτσων της. Έκτοτε, αυτή την έκδοση ξεφύλλιζα κάθε φορά που επισκεπτόμασταν τον πολυδιαβασμένο θείο μου και μου δινόταν η άδεια να απασχοληθώ με τους θησαυρούς που βρίσκονταν κρυμμένοι στο δωμάτιο με τον, πομπώδη στα αυτιά μου, χαρακτηρισμό «αναγνωστήριο». Στη συνέχεια, μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι ο Μποστ ήταν κάτι περισσότερο από ένας προικισμένος ζωγράφος – σκιτσογράφος, απολαμβάνοντας τη δύναμη της σάτιράς του μέσα από τις σελίδες των εφημερίδων αλλά και στο θέατρο (πάντα γελάω όταν φέρνω στο μυαλό μου τη «Φαύστα» και τη «Μήδεια»).
Και είναι αυτή τη βιτριολική σάτιρα, η σουρεαλιστική αλλά την ίδια στιγμή τόσο ρεαλιστική αναπαράσταση της μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας με όλα τα χαριτωμένα της και με όλα τα κακά της (κυρίως αυτά), το μέγιστο ταλέντο του στο οποίο ο καλλιτέχνης οφείλει τη διαχρονικότητά του. Γιατί ο Μποστ με την καυστική ματιά και με το εύστοχο σχόλιο κατάφερε να μιλήσει όσο λίγοι για τους Έλληνες, με παράπονο και με αγάπη, με θυμό αλλά και με τρυφερότητα. Για να αναδειχθεί μέσα στο χρόνο σε έναν από τους σημαντικότερους «λαϊκούς καλλιτέχνες» που γέννησε αυτή τη χώρα. Και για να στοχεύει με το έργο του κατευθείαν στην ψυχή όλων εκείνων που αγάπησαν με πάθος μια χώρα που διαρκώς τους πληγώνει. Γι΄ αυτό το λόγο η έκθεση «Cherchez να φαμ! Ο Μποστ του Τύπου» αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη συγκεκριμένη συγκυρία. Με τον καλλιτέχνη «να είναι τώρα όσο ποτέ πολιτικά επίκαιρος». Και με τους «θρυλικούς χαρακτήρες του, την καθημαγμένη Μαμά Ελλάδα, την Ανεργίτσα και τον Πειναλέοντα να σχετίζονται με την Ελλάδα της κρίσης».
Νίκος Πρίντεζης