Του Κώστα Γεωργουσόπουλου
Εγραφα χτες για την αθλιότητα των πρωινάδικων. Τι σάχλα, τι σαβούρα, τι ωμή απεικόνιση (πολύτιμη ωστόσο για τους κοινωνιολόγους των ηθών) της ανύπαρκτης κουλτούρας ενός τόπου που καυχιέται ηλιθιωδώς ότι έχει προγόνους φιλοσόφους και ποιητές.
Τι ακκισμοί, τι λεκτικοί αυνανισμοί, τι περισπούδαστες μπαρούφες, τι κακίτσες, τι κρυφοκοιτάγματα από την κλειδαρότρυπα, τι ζήλιες και ζούλιες για κάθε πετυχημένο και πόση κενότητα με τρανταχτές ελληνικούρες.
Σκέφτομαι πως όλοι αυτοί ψηφίζουν και διεκδικούν το δικαίωμα να καθορίζουν την πολιτική πορεία ενός λαού. Και να ήταν μόνο αυτό. Οσοι τους ακούνε και τους βλέπουν (και τα μηχανάκια καταγράφουν μεγάλα νούμερα και συνολικά μια τρανταχτή πλειοψηφία του ενήλικου πληθυσμού) ψηφίζουν κι αυτοί!!!Και όπως σοφά λένε οι στατιστικές, όποιο δείγμα δημοσκοπικό έχει την ίδια αναλογία στο σύνολο ενός πληθυσμού. Αρα, όταν τα γελοία πρωινάδικα ή μεσημεριάτικα έχουν στο σύνολό τους τηλεθέαση (αφήνω τους μερακλήδες του Διαδικτύου) περίπου πέντε εκατομμύρια πολιτών (ας βάλετε παρακαλώ εισαγωγικά στη λέξη) αυτό σημαίνει πως το 30 τοις εκατό κατά τις πρόσφατες πολιτικές δημοσκοπήσεις θα ψηφίσουν αριστερά. Θεέ και Κύριε! Τι περιμένουν και τι απαιτούν αυτές οι αγέλες αποχαυνωμένων αυτιστικών από μια κυβέρνηση που προγραμματίζει εκτός των άλλων πολιτισμό, εκπαίδευση και ήθος;
Αφήστε πως την επομένη μιας νίκης πιθανόν της αριστεράς θα δείτε να θριαμβολογούν στα πρωινάδικα οι ευαίσθητες πεταλουδίτσες της γενεαλογίας του Αυνάν.
