Μικρή Ωδή στην Κασέτα
στον Κώστα, στον Νίκο, στον Τάκη, στο Δήμο, στο Στέλιο και στο Βασίλη
Αν ψάξω οριοθέτηση στα ακούσματά μου, ή καλύτερα στο ‘ηχητικό μέσο’, δεν είμαι του βινυλίου (ακριβό ήταν στον καιρό του), δεν είμαι του cd (επίσης), δεν είμαι του mp3 (πέρασε και δεν ακούμπησε), ούτε του διαδικτύου και του downloading (αυτό γίνεται με βαρεμάρα συχνά). Της κασέτας είμαι. Της BASF, της TDK, της πλάκας στο καροτσάκι, της Ομόνοιας, στα τελευταία της RAKS.
Που έγραφες εκπομπές του Πετρίδη από το ραδιόφωνο τέλη της δεκαετίας του 1970, γκραπ γκρουπ, τα πλήκτρα PLAY και RECORD μαζί, κι ύστερα ένα PAUSE. Σε ένα Σάνυο μαύρο πλαστικό, από τα βαπόρια φερμένο. Απόκτημα. Για να τις ακούμε μαζί στη γειτονιά το βράδι. To λέγαμε «εσωτερική εγγραφή» από ραδιόφωνο σε κασετόφωνο, τεράστια πατέντα. Που τις γράφαμε ξανά και ξανά… Εκτός αν ήθελες να μείνει για πάντα η κασέτα κι έσπαγες τα δοντάκια στην κάτω άκρη της. Ακόμα με την εύκολη αναπαραγωγή από δισκοθήκες φίλων… το μοίρασμα. Τον εντυπωσιασμό από τα χάι τεκ κασετόφωνα – μαγνητόφωνα αρχής των 80ς με ένα άγγιγμα εγγραφή, διπλές ταχύτητες. ΜεΤα απολαύσαμε σε πολύωρες εγγραφές με τον Τάκη και τον Κώστα και το Νικολή. Τα δούλεψα και μικρός σε (παράνομες) ηχογραφήσεις στο τότε μαγαζί του Στέλιου (έχω γράψει παπάκια και σκυλάκια σε κασέτες για παιδικά πάρτι, εμένα που με βλέπεις, αλλά και Γιώργο Μαργαρίτη και Πινκ Φλόιντ για την πάρτη μου).
OLYMPUS DIGITAL CAMERAΗ κασέτα σου έδινε κι άλλη μια δυνατότητα… το εξώφυλλο. Το οποίο σημαίνει, από ζωγραφιές έως φωτογραφίες, απλά καταγραφή του περιεχομένου, ή τίτλος ή δεν συμμαζεύεται. Θυμάμαι το φίλο το Γιώργο, αξιοπρεπή κιθαρίστα και λάτρη του κλασικού ροκ: κασέτες εκατοντάδες στο δωμάτιό του, με τίτλους «ΡΟΚ 1» και 2 και 3 και 4 και άντε ξεμπέρδευε… Κι ήταν και ραβασάκι ωραίο. Με διαβάθμιση. 45αρα φλερτάκι, 60άρα σοβαρή ιστορία, 90άρα μέγας έρως και στα ταβάνια. Υπήρχαν και 120άρες δεν φτάσαμε ως εκεί. Κι ακόμα την τρομερή εφεύρεση τέλους των 80ς , το walkman… τι τρομερό μηχάνημα ρε! Και θυμάμαι τις ιερεμιάδες κάποιων, ότι αυτό το μηχανάκι του διαόλου «χαλάει τα αυτιά», «αποξενώνει τους ανθρώπους», «διαφθείρει τους νέους»… Στιλό να γυρίζει η κασέτα πίσω για να μη χαλάει η μπαταρία, μπινελίκια όταν της μασάει το μηχάνημα και γίνεται σερπαντίνα, κολλήματα με μανό των νυχιών στο κομμένο βάναυσα αριστούργημα.
Πρέπει να είμαι από τους τελευταίους στην επικράτεια, να μην πω στον πλανήτη και με πείτε λιγάααακι καβαλημένο που ακόμα γράφω κασέτες … απλό γιατί. Το ηρωικό αγροτικό έχει καλό κασετόφωνο και δεν έχω λόγο να το αλλάξω. Όταν τσουλάει ανάλαφρα (αυτό είναι αστείο) είναι ωραία να ακούς ένα Σπρίνγκστιν, ας πούμε.
