Είχαμε τα χάλια μας που τάχαμε, αυτό το μούσκεμα, στα μέσα του Ιούλη μας έλειπε.
Στο Αιγαίο στάλα. ‘Οταν σας λέω είναι ευλογημένο δεν με πιστεύετε.
Τι αέρηδες το βολοδέρνουν, τι πανάκριβο είναι, τι τα εισητήριά τους απλησιάστα , μπα δεν βαριέσαι, όλη η ελίτ, ελληνική και μη, όλοι οι επώνυμοι, η ελληνική νεολαία, εκεί.
Το μέλι έχουν τα αιγαιοπελαγήτικα νησιά; ‘ Ενα ξέρω, ότι κονομάνε τ’άντερά τους κι εμείς φυτοζωούμε!
Κάπου δεν κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, νομίζω. Υπερφιλότιμες προσπάθειες κάνουμε, μέχρι γυάλισμα παπουτσιών προσφέρουμε στον τουρίστα και αυτός μας έχει γραμμένους.
Είναι αυτό που λέμε “μόδα ή “ρεύμα” κι από ποιότητα nothing; Μπορεί.
Μα για να να τους τραβήξει κοντά σου, πρέπει να τους έχεις πείσει, ότι θα τους δώσεις αυτό που ζητούν, αλλοιώς δεν αφήνουν την μακρινή χώρα τους, για να σου αφήσουν έτσι αβασάνιστα τον οβολό τους, χωρίς αντικρύσματα.
‘Ολα μετρούν σήμερα . Παγκόσμια είναι η κρίση. Δεν περισσεύουν σε κανένα, για να τοποθετεί τα ελάχιστα που διαθέτει χωρίς ανταλλάγματα. ‘Οτι δίνεις παίρνεις. Κανόνας χρυσός για τις αγορές,εξωτερικές και εσωτερικές.
Μας πήγε και κατά διαόλου φέτος, εμάς τους εφταννήσιους. Κάτι οι σεισμοί, κάτι οι συγκοινωνία.
‘Ολα τα αρνητικά τάχαμε πάνω μας. Που να προσελκύσουμε κόσμο. Φιλανθρωπία θα έρχονταν να κάνουν οι άνθρωποι ή διακοπές; Μη σκεφτόμαστε μονομερώς !
‘Αλλη η ψυχολoγία του αιγαιοπαιλαγίτη και άλλη του εφταννήσιου.
Του μεταδίδουμε εμείς ατμόσφαιρα ξεφαντώματος του τουρίστα, που τόσο ανάγκη το έχει και γιαυτό έρχεται στην Ελλάδα, ή συναισθήματα κατάθλιψης που όχι ανεξήγητα μας διακατέχουν, με τόσα που έχουμε τραβήξει;
Δικαιολογημένοι σ’ένα σημείο και ταλαιπωρημένοι μ’όσα έχουμε τραβήξε το καταλαβαίνω.
Ας σταματήσουμε, όμως, αυτόν τον επιτάφιο θρήνο κι ας ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας.
Δεν είναι αργά, για να αναδείξουμε την εφταννησιακή μας κουλτούρα, τον πολιτισμό, την ιστορία και τις φυσικές μας ομορφιές μας -ιδιαίτερα το πράσινο που το στερούνται αυτοί που θησαυρίζουν ανταγωνιστικά με μάς.
Μια Θιακιά