Όπως έχω γράψει επανειλημμένα κατά την καταστροφική πενταετία της, η Μνημονιοκρατία είναι άγος διαρκείας επειδή:
- Εξαθλίωσε εκατομμύρια συνανθρώπους μας και ευθύνεται για τον θάνατο χιλιάδων από αυτούς (το “χωρίς λόγο” ή το “για τα δόγματα της ΤΙΝΑς και τις σεπτές αλήθειες του νεοφιλελευθερισμού” περισσεύουν)·
- Μετέτρεψε την κατασταλτική βαρβαρότητα και ωμότητα σε κανονικότητα, νομιμοποίησε την εργασιακή ζούγκλα, ίδρυσε Αμυγδαλέζες και έδωσε άφεση σε Φαρμακονήσια και Μανωλάδες, ενώ ξεπούλησε δημόσια αγαθά και κρατικό πλούτο σε μπατζανάκηδες και λαδέμπορες·
- Εκκόλαψε και περιέθαλψε τον ναζισμό, καλλιέργησε φασιστικά και ξενοφοβικά δενδρύλλια που φυτεύτηκαν τη δεκαετία του ’90, ενώ μετέτρεψε τον δημόσιο διάλογο σε παιχνίδι της κολοκυθιάς με μεθόδους σοφιστικές και με όρους εθνικιστικούς, ξενοφοβικούς και πουριτανικούς-τρομολαγνικούς.
Αντιλαμβάνομαι ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε στις Βρυξέλλες να μας απαλλάξει οριστικά και με μια κίνηση από το πρώτο: την εξαθλίωση και τη λιτότητα του θανάτου, από αυτό το ποντικοφάρμακο των δανειστών που μας χορηγείται μαζί με ανύπαρκτη αντιβίωση μεταρρυθμίσεων, κατά τον Αμάρτυα Σεν.
Ωστόσο, η κυβέρνηση μπορεί ακόμα τουλάχιστον να περιορίσει την εξαθλίωση. Επίσης μπορεί να κάνει πάρα πολλά και για το 2. και για το 3. Αν μη τι άλλο, μπορεί να πολεμήσει τη διαφθορά και αυτό που εδώ και δεκαετίες χαϊδευτικά αποκαλούμε “διαπλοκή”. Δεδομένου ότι μάλλον ηττήθηκε στη μνημονιομαχία, επιβάλλεται να κάνει ό,τι άλλο μπορεί στο εσωτερικό μέτωπο πια, όπως ευστοχότατα επισημαίνει ο Πέτρος Παπακαλός. Πάντως δεύτερο ΠΑΣΟΚ δεν έχει, ούτε χρειάζεται.
