22.12.2015 /το ποντίκι
ξενοφών α. μπρουντζακης
Η εκτροπή της Ελλαδικής Εκκλησίας η οποία επανειλημμένα επεμβαίνει στα ζητήματα της Πολιτείας υπονομεύοντας το πολίτευμα -που δεν είναι θεοκρατικό- αποτελεί ένα διαρκές σκάνδαλο που κάποτε πρέπει να αντιμετωπιστεί με γενναιότητα από το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολό του. Αυτός ο χυδαίος εκβιασμός χρηστοήθειας της Εκκλησίας που εκμεταλλεύεται το διεφθαρμένο πελατειακό σύστημα των ανυπόληπτων κομμάτων στο σύνολό τους είναι ώρα να αντιμετωπιστεί ως σύμπτωμα βαθύτατης καθυστέρησης και σκοταδισμού.
Η Εκκλησία εκτρέπεται -ως μη όφειλε- με τις δηλώσεις ανόητων και γραφικών (στην καλύτερη των περιπτώσεων) ιεραρχών οι οποίοι ασεβώς και προκλητικά αντικαθιστούν την κοινοβουλευτική μας δημοκρατία με τον θεολογικό δογματισμό. Από τον Αρχιεπίσκοπο μέχρι τους Μητροπολίτες, η ελληνική κοινωνία δέχεται καθημερινά μιαν ανοίκεια επίθεση όπου πίσω από τις διάφορες αιτιάσεις κρύβεται η ασυγκράτητη διάθεση χειραγώγησης της πολιτείας και του πολιτεύματος με θεοκρατικούς όρους.
Τελευταίο δείγμα σκοταδισμού, ευτελών δηλώσεων και χυδαίας κατασυκοφάντησης από πλευράς των εκκλησιαστικών αρχών είναι αυτό εναντίον των ομοφυλόφιλων πολιτών, κατά παράβαση κάθε έννοιας δικαίου, αυτοδιάθεσης και πολιτικών κατοχυρωμένων ελευθεριών. Η ηθικολογική τρομοκρατία που ασκείται εναντίων ανυπεράσπιστων πολιτών από του υποκριτικού άμβωνος – καθότι εν πάση περιπτώσει είναι πανελληνίως κοινό μυστικό η εκτεταμένη ομοφυλοφιλία στους εκκλησιαστικούς κύκλους και ιδιαίτερα στην Ιερά Σύνοδο- θέτει σε δοκιμασία το υποτιθέμενο ανθρωπιστικό πρόσωπο της Εκκλησίας. Οι δηλώσεις ανόητων ιεραρχών, όπως του ασυγκράτητου Άνθιμου και του φιλοναζί Αμβρόσιου, δίνουν την εντύπωση μιας εκκλησίας βαρβαρικής, συμπλεγματικής και βαθύτατα ενοχικής. Αυτή η αντιμετώπιση της ομοφυλοφιλίας δεν έχει θέση στον σύγχρονο κόσμο. Γι’ αυτό, η εκτροπή της Εκκλησίας είναι πολιτική, πολιτισμική και ανθρωπιστική.
Το περιστατικό της παιδεραστίας και της ουσιαστικής υπόθαλψης του παιδεραστή από τον Άνθιμο, δεν το βρίσκει ο Αρχιεπίσκοπος ως εκτροπή, ως ηθικό ατόπημα, ως εξευτελιστικό έγκλημα κατά της ζωής; Κάποιοι θα έπρεπε να ντρέπονται – κι αυτοί δεν είναι ούτε οι ομοφυλόφιλοι πολίτες, ούτε οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού αλλά οι ασυστόλως ελεεινολογούντες γνωστοί υποκριτές.
Κοντολογίς, οι ιεράρχες δεν έχουν κανέναν λόγο επί του θέματος σχετικά με τη νομοθεσία του συμφώνου συμβίωσης, καθότι δεν πρόκειται για ιερό μυστήριο αλλά για ένα κοσμικό συμβόλαιο στο οποίο η Εκκλησία απλά δεν έχει ουδεμίαν αρμοδιότητα. Ως απαράδεκτος κρίνεται και ο χαρακτηρισμός του ιδίου του Αρχιεπισκόπου «ότι η ομοφυλοφιλία είναι εκτροπή από την ζωή». Δηλαδή η αγαμία των ιεραρχών μας συμβάλει στην διαιώνιση και την ισορροπία της ζωής;
Παρόμοια Άρθρα
Ο Τζιτζικώστας και τα πρότυπά του στο λαϊκισμό
Από τις «Ακυβέρνητες Πολιτείες» του Τσίρκα στην «Ακυβέρνητη Χώρα» του Τσίπρα
