Posted on April 26, 2016 by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Η Μαρία Μαγδαληνή του Ελ Γκρέκο είναι ένας τρομακτικός πίνακας. Τα μάτια της αλλαξοπιστούν: από επίγεια οντότητα γίνεται ένα αυθύπαρκτο Χερουβείμ. Σου πλασάρει τον κόσμο των θεών με το καλύτερο μάρκετινγκ…
«Κοίτα με, θα γίνει άυλος και εσύ, άφθαρτος, καλός, αν με ακολουθήσεις στο ταξίδι μας στο σύμπαν. Τέτοια αγνότητα δεν θα την έχει βρει ούτε καν μέσα στο κέντρο του εαυτού σου. Ο μικρός κόρφος που κυοφορείται μέσα σου δεν είναι τίποτα μπροστά στις αντοχές της αιωνιότητας των επουράνιων απολάυσεων.»…
Αντικρύζοντας μια ναρκομανή σε πλήρη έκσταση στο απέναντι κάθισμα από εμένα, μέσα στο λεωφορείο στη γραμμή που περνάει από τα χαμηλά της Δραπετσώνας, άρχισε η ψύχωση μου με τις γυναικείες φιγούρες με τους στρεβλούς σαν κορμούς γέρικης ελιάς λαιμούς και με τα μάτια αναποδογυρισμένα να ψαχνουν να βρουν το κέντρο του εαυτού τους. Έτσι, άρχισα να έχω ψύχωση με την Μαρία Μαγδαληνή.
Η Μαρία Μαγδαληνή με την εσωτερικότητα του βλέμματός της -σαν δίνη σε τραβάει αχαλίνωτα και επηρμένα από τα άκρα σου και σε ρουφάει στα έγκατα του εαυτού της- ήταν μια φιγούρα που είχε και κάτι άλλο σπουδαίο. Έμοιαζε εγγεγραμμένη σε ένα αυγό. Η μούρη της σαν να έσπρωχνε την κορφή του κέλυφους. Και έπειτα τα μαζεμένα μέλη, η περιορισμένη κίνηση των ενδυμάτων… μια πανδαισία εικαστικής προσέγγισης του μικρού χώρου, του τόσο δα κύκλου. Έτσι, απέκτησα εμμονή με τα αυγά.
Τα αυγά είναι η πιο σπουδαία μορφή τέχνης της φύσης. Το μυστηριώδες κάλυμμα, η λεία υφή τους, η ευγενική απόχρωση της φύσης του, η τέλεια αναπαράσταση της ζωής και του νοήματός της… των ωοθηκών, της γέννησης, της κυοφορίας πρώτα.
Ο Νταλί αγαπούσε ιδιαίτερα τα αυγά. Ο Χίτσκοκ τα φοβόταν. Στο πίνακα του Ιερώνυμου Μπος, έπειτα από την πεδιάδα με τα συμπλέγματα των ανθρώπων να καβαλάνε ο ένας τον άλλον σε ένα οργασμικό παραμύθι, φτάνεις σε ένα τεραστιο κυανό αυγό.
Το Πάσχα είναι μια ευτυχισμένη γιορτή για μένα. Περιστοιχίζομαι από λαχταριστά αυγά, την ενσάρκωση της γονιμότητας, τις δυο μου ωοθήκες. Το έθιμο είναι σχεδόν παγανιστικό. Οι άνθρωποι βρίσκονται στον ίδιο χώρο με το μυστικό της ζωής. Το βάφουν, το κολοκεύουν σε περίοπτες θέσεις, το ξεφλουδίζουν και το γεύονται. Ένα πορνογραφικό ντελίριο.
Related:
