πραξικόπημα στην τουρκία. my 2 cents

* Η ΕΕ δεν μπορεί να κατηγορηθεί για συνεργασία ή για κακή πολιτική. Η ελληνική κυβέρνηση έδειξε πιο “ανιδιοτελή” και γρήγορα αντανακλαστικά, κάτι που την βάζει αυτόματα στους κερδισμένους της υπόθεσης, αν και ομολογουμένως τζόγαρε ίσως παραπάνω απ’ ότι πρέπει. Απ΄οσο κατάλαβα η ΕΕ γενικά αποδοκίμασε μουδιασμένα το πραξικόπημα και ζητησε επάνοδο στην νομιμότητα αλλά στην ουσία έπαιξε κατενάντσιο.  Τι να κάνεις άλλωστε σε ένα κυρίαρχο κράτος; Τα εμά εμά και τα εσά εσά. Δηλαδή, θεωρητικά, ακόμα και ένα πραξικόπημα ειναι εσωτερικό ζήτημα (στην δικιά μας 7ετία οι περισσότερες ξένες χώρες το κατάπιαν με το πρόσχημα πως “οι πρεσβεις τους ήταν διαπιστευμένοι στον Βασιλια που ήταν αρχηγός του κράτους”, το οποιο βεβαίως και γείωσαν όταν έφυγε ο Κοκός κάνοντας τα πάντα όλα γαργάρα (1)). Οποιος, αριστερός ή δεξιός, ζητάει επεμβάσεις στρατιωτικού τύπου σε ένα κυρίαρχο κράτος να ξέρει πως δεν απέχει και πολύ από την επεμβατική λογική του Μπους ας πούμε που είδαμε που οδήγησε.

* Κατά τον γράφοντα οι σκηνές λιντσαρίσματος που βλέπουμε ειναι απόλυταδικαιολογημένες. Όχι δίκαιες ίσως, αλλά δικαιολογημένες. Μπορει να δυσαρεστώ μερικούς χουντόφιλους εδώ μέσα αλλά:
— Προφανώς η βία δεν είναι καταδικαστέα απ΄όπου και αν προέρχεται. Ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι. Η βία του λαού που αμύνεται ενάντια σε επιβολή του πολιτευματός του έχει πολλούς πόντους νομιμοποίησης, ίσως τους περισσότερους απ΄όσες πιθανές καταστάσεις μπορώ να σκεφτώ (θυμηθείτε την ιστορία  με τους Κρητικούς που αποκεφάλιζαν τους Γερμανους νεκρούς κτλ κτλ). Και το δικό μας Σύνταγμα άλλωστε προτάσσει την υποχρέωση των πολιτών να το υπερασπιστούν με τα όπλα ενάντια σε κάθε επιβουλή.

Κουλτουριάρικο ιντερμέδιο:

«Τον έδεσαν χειροπόδαρα» μας λέει

Eπι του πιεστηρίου: Διάβασα αυτό στον Σαραντάκο που μάλλον συμφωνεί μαζί μου (το κείμενο, όχι ο Σαραντάκος κατ’ αναγκη, μιας και δεν είναι δικό του)
* Προφανώς δεν διαλέγουμε στρατόπεδο μεταξύ Κεμαλικών και Ισλαμιστών. Προφανώς ο Ερντογάν δεν έγινε ξαφνικά άγιος. Προφανώς η συμπαράσταση μας στα θύματα της Νίκαιας δεν δίνει συγκατάθεση στην μαλακισμένη πολιτική του Ολάντ ή ακόμα χειρότερα του Σαρκοζί παλιότερα. Δεν ετεροκαθοριζόμαστε από τους άλλοι και δεν μας νοιάζει τι κάνουν οι απέναντι ή τι μας “συμφέρει” σε κουτοπόνηρο επίπεδο.
* Τελευταίο αλλά όχι έσχατο. Μπορεί η δημοκρατία της Τουρκίας να μας φαντάζει περίεργη και να σχολιάζουμε χιουμοριστικά τη μάχη ισλαμοφασιστών ενάντια σε στρατοφασίστες. Αλλά πρέπει να θυμάστε πως αυτή την δημοκρατία έχουν, και αυτήν υπερασπίζονται. Και η δικιά μας δημοκρατία έχει 100 κουλά, ειδικά στα μάτια των ξένων, αυτό όμως δεν την κάνει λιγότερο άξια υπεράσπισης.
Αντιγράφω:

(Η Τουρκία) Μεταλλάσσεται με ρυθμούς ασύλληπτους για τα δικά μας δεδομένα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ακολουθεί μια ευθύγραμμη πορεία προς μια καλύτερη κατάσταση. Κάθε άλλο. Καθημερινά όμως απελευθερώνει μεγάλα κομμάτια του βιολογικά νέου πληθυσμού της, τα βγάζει απο την αφάνεια και τους δίνει έκφραση και δυνατότητα συμμετοχής. Με μαντήλα, θα πουν πολλοί. Ναι, ακόμη και με μαντήλα, αν αυτό είναι ένα στάδιο που πρέπει αναγκαστικά να διανυθεί, επειδή αυτό είναι που επιβάλλει το πολιτισμικό απόθεμα του λαού. Και χωρίς την δύναμη του λαού, δύναμη που πηγάζει από το όποιο πολιτισμικό του απόθεμα, μια χώρα σαπίζει. Μπορεί με την χρήση της δύναμης αυτής να τσακίζεται και να καταστρέφεται, αλλά η καταστροφή δεν είναι μια κατάσταση μόνιμη, εναλλάσσεται πάντα με την δημιουργία, ενώ το σάπισμα ισοδυναμεί με αργή πτώση στο τέλμα και κατάληξη στον θάνατο.

(….) Οι “μπουνταλάδες” Τούρκοι, όμως, βγήκαν στους δρόμους για να προασπίσουν την δημοκρατία τους. Αυτήν που έχουν, την δημοκρατία με τις μαντήλες, άσχετα αν οι μαντήλες δεν αρέσουν σε μας. Αρέσουν προς ώρας σε αυτούς και αυτό αρκεί. Φτάνει και περισσεύει. Είναι ένας ζωντανός λαός. Ένας οργανισμός που αντιδρά. Μια κοινωνία που αλλάζει και που δεν φοβάται ούτε ντρέπεται τους Ευρωπαίους γιαυτό. Και αλλάζει με τις δικές της δυνάμεις. Ο Ερντογάν, συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει μεγάλη σημασία, είναι αυτός που τις απελευθέρωσε τις δυνάμεις αυτές από το λυχνάρι.Ξαναντιγράφω

Όσοι δημοσιεύουν τις πέντε έξι φωτογραφίες από τις ωμότητες που διαπράχθηκαν κατά των πραξικοπηματιών στην Τουρκία και δηλώνουν φρικαρισμένοι από το έλλειμμα δημοκρατίας στην γείτονα ας μην παίρνουν και όρκο. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε και σε μας σε αντίστοιχη περίπτωση. Ένα σωρό πολίτες της δημοκρατίας μας ήδη δήλωσαν ότι τα πραξικοπήματα είναι καλά, φτάνει να γίνονται για να διώξουν κακές κυβερνήσεις. Νομίζω πως τουλάχιστον οι συγκεκριμένοι δεν θα είχαν και πρόβλημα να σηκώσουν βαρύ χέρι, για να τιμωρήσουν όσους οι ίδιοι θεωρούν εχθρούς της πατρίδας και των νοικοκυρέων. Για καλό σκοπό θα το κάνουν, αφού.

Και κάτι ακόμη. Φαίνεται να ξεχνάμε εύκολα. Ας θυμήσω λοιπόν ότι οι νεανίες στις φωτογραφίες που παρατίθενται δεν έφαγαν το ξύλο της αρκούδας ούτε στα μπουντρούμια της τουρκικής ΜΙΤ ούτε από τον όχλο στη Ιστικλάλ. Στα γραφεία της ελληνικής αστυνομίας το έφαγαν, υπηρεσίας που υπάρχει για να προστατευτεί τους πολίτες και καλά ευρωπαϊκής χώρας, με πολιτισμό και δημοκρατία, και μάλιστα το έφαγαν στα καλά καθούμενα, όταν ήδη είχαν εξουδετερώσει, αφοπλισθεί και δεν αποτελούσαν πλέον κίνδυνο για την δημόσια ασφάλεια. Και αφού το έφαγαν οι μισοί νοικοκυραίοι της δημοκρατίας μας φώναζαν δεξιά αριστερά, ” καλά τα έκαναν τα κωλόπαιδα”. Η αφ’ υψηλού κριτική στους απολίτιστους Τούρκους μας μάρανε μετά. Στο κάτω κάτω στην Τουρκία δεν έγινε σχολική παράσταση νηπίων ούτε ληστεία τράπεζας από χαζούς μετεφήβους. Πραξικόπημα με βαρέα όπλα έγινε και εκατοντάδες νεκρούς. Με τίμημα μία χώρα ολόκληρη.
Έτσι λοιπόν. Μόνα ζυγά δικά μας δεν γίνεται.

1968:
23 Ιανουαρίου: Οι ΗΠΑ δια του πρέσβη τους στην Αθήνα Φίλιπ Τάλμποτ, κάνοντας δημόσια δήλωση «…νόμιμο το στρατιωτικό καθεστώς στην Ελλάδα», ουσιαστικά είναι η πρώτη χώρα που αναγνωρίζει το καθεστώς μετά την αποτυχία του βασιλικού πραξικοπήματος
27 Ιανουαρίου: Τέσσερις ημέρες μετά τη δήλωση του Τάλμποτ, ο Άγγλος πρέσβης στην Αθήνα Μάικλ Στιούαρτ δήλωσε: «…Ναι, είναι αναγνώρισις, δεδομένου ότι η παρούσα ελληνική κυβέρνησις πληροί όλες τις προϋποθέσεις τις οποίες απαιτεί η κυβέρνησίς μου προκειμένου να αναγνωρίσει ξένες κυβερνήσεις. Δηλαδή ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο στην χώρα.» Καθιστάμενη έτσι η Αγγλία η 2η χώρα που αναγνώρισε το καθεστώς της Αθήνας όπως αυτό είχε διαμορφωθεί.^[49] Των δηλώσεων αυτών ακολούθησαν στη συνέχεια παρόμοιες αναγνωρίσεις και από άλλες χώρες όπως από Αυστραλία, Νότια Αφρική, Πορτογαλία, Εθνικιστική Κίνα, Ιταλία και Καναδά μέχρι και τη «λαϊκή δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης».
Και βρήκα και ένα μνημείο παντοτινής ξεφτίλας:

• 2 Μαΐου: Η Ακαδημία Αθηνών τιμά με πανηγυρική συνεδρία και ορίζει την «21 Απριλίου 1967» εθνική επέτειο της Ελλάδος. Ο πρόεδρος της Ακαδημίας Ερρίκος Σκάσσης τόνιζε στον πανηγυρικό του λόγο για την 21η Απριλίου: «Η ημέρα αύτη αποτελεί ασφαλώς ορόσημον εις την ιστορίαν της Νεωτέρας Ελλάδος. Αι προσπάθειαι της Εθνικής Κυβερνήσεως εις πλείστους τομείς έσχον αξιόλογα και εν πολλοίς σωτήρια αποτελέσματα, ώς της Παιδείας με την αποσόβησιν του κινδύνου ανεπανορθώτου εξανδραποδισμού της Ελληνικής νεότητος. Η Ακαδημία Αθηνών εύχεται εις τάς αόκνους προσπαθείας της επαναστάσεως της 21ης Απριλίου και της ενσαρκούσης το πνεύμα ταύτης Κυβερνήσεως καλήν μέχρι τέλους επιτυχίαν εις τους σκοπούς αυτής επ’ αγαθώ του Έθνους και του λαού».

Ταδε εφη Zaphod ωρα 9:42 π.μ. 8 σχολια