σάββατο, 17 σεπτέμβρη 2016 |τσαλαπετεινός
–“Καλησπέρα σας! Παρακαλώ, μπορώ να μιλήσω με τη Σοφία;” Η φωνή, όπως και ο αριθμός στην οθόνη του τηλεφώνου, άγνωστη. Ηλικιωμένη πάνω από ογδόντα ή ίσως νεότερη αλλά χρόνια καπνίστρια, σκέφτηκα.
–“Λυπάμαι, αλλά δεν έχουμε καμία Σοφία εδώ” της είπα και μετά από μια μικρή, ανεπαίσθητη παύση, συμπλήρωσα περιπαικτικά: “Ούτε αγάπη, ούτε ελπίδα, μα ούτε και πίστη έχουμε”. Γέλασε αυθόρμητα και αφού ζήτησε συγνώμη “που σας κάλεσα κατά λάθος” και πριν κλείσει, με συμβούλεψε, μισό αστεία- μισό σοβαρά: “Αν δεν έχετε πίστη και σοφία, δεν πειράζει. Όμως η αγάπη είναι απαραίτητη και πρέπει να την αναζητήσετε. Την δε ελπίδα ποτέ να μην τη χάνετε.”
Αναρτήθηκε από Τσαλαπετεινός στις 8:14 μ.μ.
