the greekcloud | 16.10.2016 | 15:39
Η ηλικία των 25 είναι νομίζω από τις σημαντικότερες ηλικίες στην πορεία της ζωή μας. Είναι τότε που ο άνθρωπος, ίσως για πρώτη φορά, φτιάχνει την εικόνα ενός συγκροτημένου και ανεξάρτητου παρελθόντος και κατά αυτόν τον τρόπο μπαίνει για πρώτη επίσης φορά στο τρυπάκι των γενιών. Αναγνωρίζει σε συνομήλικούς του με τους οποίους μπορεί να μην έχει κανένα κοινό ως προς τον τρόπο ζωής ή τα ενδιαφέροντα μια κοινή ταυτότητα, την ηλικιακή. Όσο διαφορετικός και αν θεωρείς ότι είσαι με έναν άλλο συνομήλικό σου, δεν μπορείς να αρνηθείς ότι έζησες μαζί του κάποια πράγματα. Αυτοί που δεν μιλιόνταν ως έφηβοι αποκτούν -έστω και επιφανειακά- κάποιους κώδικες επικοινωνίας: το συλλογικό τους παρελθόν.
Η σημερινή γενιά των 25άρηδων (στην οποία και ανήκω) έχει, όπως κάθε γενιά, τις δικές της ιδιοτυπίες. Η κυριότερη από τις δικές μας είναι αυτός ο χαρακτήρας του μεταιχμιακού. Δεν είμαστε ούτε η γενιά της κρίσης, καθώς έχουμε στη μνήμη βιώματα και πριν το 2009. Δεν είμαστε, όμως, ούτε η τελευταία γενιά της ευημερίας. Δεν προλάβαμε τα ανοιχτά μπουζούκια 6 μέρες τη βδομάδα, παρά μόνο ως μια παράλληλη πραγματικότητα τον καιρό που ήμασταν 14 και παίζαμε όλη μέρα playstation. Μπήκαμε στην κρίση και σε όσα δραματικά επέφερε μόλις αρχίσαμε να ξεπεταγόμαστε και να αποκτούμε τις πρώτες μορφές πραγματικής ανεξαρτησίας. Ξέρουμε τι είναι η ευημερία αλλά την ξέρουμε παρακολουθώντας την απ’έξω, ως έφηβοι, μέσα από την τηλεόραση. Ξέρουμε όμως και τι είναι κρίση γιατί μπορούμε να τη συγκρίνουμε με την προηγούμενη κατάσταση.
Εκτός βέβαια από τον μεταιχμιακό της χαρακτήρα η γενιά μας είναι από εκείνες που καταλαβαίνει τόσο πολύ ότι το παρελθόν της μοιράζεται και στις νεότερες. Η ηλικία των 25-35 είναι η πρώτη που μπήκε μαζικά στο ίντερνετ, η πρώτη που χρησιμοποίησε τα social media και η πρώτη που έζησε τις υψηλές ταχύτητες (ίσως αυτό να είναι το ακόμη κυριότερο χαρακτηριστικό της). Κατ’αυτόν τον τρόπο, είναι αυτή που έδωσε σε μεγάλο βαθμό το στίγμα της στο πώς λειτουργούν οι πρώτες διαδικτυακές κοινότητες. Από προσωπική εμπειρία και χωρίς βέβαια να έχω στατιστικά στοιχεία και άλλα τέτοια, τα περισσότερα περιοδικά, τις περισσότερες σελίδες στο fb και τους περισσότερους λογαριασμούς στο twitter που παρακολουθεί ο σημερινός 18άρης τα τρέχουν κυρίως εικοσιπενταροτριαντάρηδες. Έτσι, οι νεότερες γενιές έχουν μια αμεσότερη πρόσβαση στο τι ήταν το παρελθόν μας. Βλέπουν ακόμα τις σειρές που βλέπαμε. Το μοιράζονται σαν να το έζησαν. Τα περισσότερα 90s πάρτι πλημμυρίζουν και από άτομα που δεν έχουν ούτε μια μνήμη από τη δεκαετία εκείνη. Τα 90s και τα early 00s αποκτούν μια μυθολογία που τα διακρίνει από την κανονικότητα των καιρών της κρίσης σε ακραίο βαθμό.
Αυτό γίνεται για πρώτη φορά με τη γενιά μας; Φυσικά και όχι. Ίσως όμως να είναι από τις πρώτες φορές που μια γενιά το βλέπει τόσο πολύ μπροστά στα μάτια της. Γιατί, πράγματι, αυτό που τώρα είναι γαμάτο και σε βοηθάει στις συναναστροφές σου τόσο με μεγαλύτερους όσο και με μικρότερους, όταν μεγαλώσεις και κλειστείς στη γενιά σου, μπορεί να γίνει λίγο πιο σπαστικό. Αυτή η απουσία του χαμόγελου συγκατάβασης που έχουν οι γονείς μου, όταν δεν γνωρίζω έναν χαμένο pop star της νιότης τους. Τον δικό τους Λάμπη Λιβιεράτο.
Υποθέτω, λοιπόν, ότι σε κάποια χρόνια θα αναγκαστούμε να ξεπεράσουμε αυτόν τον μεταιχμιακό χαρακτήρα. Θα γίνουμε η αποκλειστικά η γενιά της κρίσης, του Ντάισελμπλουμ, του Σαμαρά, των capital controls, του δημοψηφίσματος. Στο κάτω-κάτω εκείνη η βδομάδα του δημοψηφίσματος έσωσε τις μνήμες μιας γενιάς. Μας έκανε τη γενιά του ΟΧΙ και όχι τη γενιά που απλώς είχε προλάβει το Κωνσταντίνου και Ελένης να παίζεται βράδυ. Ήταν τότε και μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου που όλοι μας είχαμε τόσο έντονη τη συνείδηση των ιστορικών στιγμών που ζούσαμε.
Από την άλλη, είμαι βέβαιος ότι όλο αυτά είναι μέρος μιας τεράστιας αλυσίδας τύπων που θεωρούσαν ότι μιλούν εκ μέρους της γενιάς τους (όπως αυτός), που έψαχναν να βρουν κάτι καινοφανές γι’ αυτήν, κάτι που την καθιστά τόσο διαφορετική από τις προηγούμενες. Τις προάλλες ένα γνωστό μου παιδάκι, γεννημένο το 2007, φορούσε μια φανέλα της Εθνικής με το όνομα του Ζαγοράκης. Περιττό να πω ότι δεν είχε ιδέα ποιος ήταν ο Ζαγοράκης.
άσχετο:
συγχαρητήρια φίλε μου, γράφεις πολύ όμορφα, συνέχισε μην τ αφήσεις. / iloveithaki
