thegreekcloud | 26.05.2017 | 00:16
Eίναι αυτό το ζευγάρι στο μετρό, εκείνη μάλλον αρκετά κιλά περισσότερα από ό,τι θα ήθελε, εκείνος μάλλον αρκετά εκατοστά πιο κοντός από ό,τι θα ήθελε, αλλά ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θέλει ένας άλλος άνθρωπος, ή μάλλον εκείνο που μπορούμε να ξέρουμε με αρκετή σιγουριά, είναι ότι εκείνες τις στιγμές έχουν ακριβώς αυτό που θέλουν, δηλαδή ο ένας τον άλλο, γιατί φιλιούνται διαρκώς, χαϊδεύει ο ένας τον άλλο διαρκώς, γελάει ο ένας με τον άλλον διαρκώς. Και κάθε φορά που θα δω ανθρώπους να φιλιούνται δημόσια, το μάτι μου πάει αυτόματα στους γύρω τους. Και κάθε φορά που θα δω ανθρώπους να φιλιούνται δημόσια, θα δω ολόγυρα βλέμματα ενοχλημένα, βλέμματα που δυσφορούν, βλέμματα αποδοκιμαστικά. Αλλά όχι ανοιχτά ενοχλημένα, όχι με φωναχτή δυσφορία, όχι ευθέως αποδοκιμαστικά. Είναι βλέμματα που προσπαθούν να καταπιέσουν και να συγκαλύψουν την ενόχληση, τη δυσφορία, την αποδοκιμασία. Γιατί ξέρουν πως όλα αυτά κάτι προδίδουν: ότι η φάση στην οποία βρίσκεται ο φορέας τους είναι εντελώς άλλη από αυτή που βρίσκονται οι δυο που φιλιούνται μπροστά του. Ξενίζει το ξένο φιλί. Σε ταράζει γιατί παρουσιάζει μπροστά σου μια ριζικά διαφορετική εκδοχή του παρόντος. Ακόμη και αν βρίσκεσαι στην ίδια ακριβώς φάση, και πάλι τη στιγμή αυτή είναι δυο διαφορετικοί άνθρωποι που φιλιούνται μεταξύ τους, είναι μια στιγμή που εξ ορισμού ανήκει μόνο σε αυτούς τους δύο και σε κανέναν άλλο, παρά μόνο με την ιδιότητα του θεατή τους. Δεν μπορείς να γίνεις κοινωνός του φιλιού τους, δεν μπορείς να πάρεις από το φιλί τους τίποτα εκτός από την αύρα κάτι εκκωφαντικά διαφορετικού από σχεδόν οτιδήποτε άλλο μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος. Γίνεσαι μάρτυρας ενός συγκλονισμού που είναι εξ ορισμού προορισμένος να σε αποκλείσει: φιλιέται αυτός με αυτήν, νιώθει κάτι αυτός για αυτήν κι αυτή για αυτόν, κι εσύ είναι ο απομαγεμένος παρατηρητής του μαγεμένου κόσμου τους που αυτές τις στιγμές συμπεριλαμβάνει μόνο εκείνον κι εκείνη, τα χείλια του και τα χείλια της, τα δυο πρόσωπα που θα ενωθούν σε ένα με ένα φιλί, σαν να μην υπάρχει εκείνη τη στιγμή δύναμη αρκετά ισχυρή να τα χωρίσει, καθώς αυτό ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα του χρόνου, στιγμών μελλοντικών, στιγμών που κανείς δεν θα τους κοιτά με δυσφορία, στιγμών που η δυσφορία θα είναι όλη δική τους, καθώς θα εισπράττουν το βαθιά ανοίκειο συναίσθημα ενός ξένου έρωτα που θα δίνει τυφλή παράσταση μπροστά στα ακάλεστα μάτια τους.
