thegreekcloud | 11.06.2017 | 12:53
Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι
-για τα καγκουρό δεν ξέρω-
είναι λίγο πλαναρισμένα κενά με λιπώδη εγκεφαλικά κύτταρα που περπατάνε σε μονοπρακτα ασυδοσίας και τρώνε νευρικά ποπ κορν με σπαμωδικές κινήσεις
μέχρι να έρθει το φαρδύ χαστούκι του πόθου
Η αλήθεια είναι πως ο πόθος
-όχι ο φίκος σε γλάστρα, αλλά η παπαρούνα σε λιβάδι-
είναι ένα μουλωχτό μούδιασμα που χρειάζεται κάποια αναπηρία για να προσκολληθεί στο σώμα
είτε πρόκειται για πόδι που σου έχει φάει το σκυλοψαρο της γυάλας
είτε πρόκειται για μια ξεχαρβαλωμένη βαλβίδα
είτε πρόκειται για ανισόπεδες παρηκασμένες ιδέες
κάποτε πρέπει να έχεις ταπεινωθεί, να έχει συρρικνωθεί, να έχεις γίνει ένα κρυμμένο όσχεο μέσα στο εφήβαιο ή μία σγουρή μουνότριχα αντίστοιχα ή κάτι άλλο κολοβό ή φρικαρισμένο
τότε ο πόθος θα σε ρίξει στον ιδεατό κόσμο της αχρονίας
θα παίρνεις το μαχαιράκι να φιλετάρεις το χρόνο σε ‘’είμαστε, δεν είμαστε μαζί’’
τον Αχέροντα για να τον περάσεις δεν θα σε περιμένει το θαλάσσιο ταξί αλλά θα θα έχει φουρτούνα και τα μαλλιά φίδια της Μέδουσας θα σε περιζώνουν μέχρι να δεις το μακάριο θρησκευτικό γάντζο
τότε το παζλ ολοκληρώνεται
και μπορείς να το καδράρεις επίσημα, αν είσαι τόσο θαρραλεος
ή να το έχεις κρυφό μέσα σου, αν τύχει και το νέρο τελικά ήταν όξινο
