Posted on July 22, 2017 by sifiniera
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Οταν κάποιος σε εκθειάζει, δεν είναι η ώρα για τις ανασφάλειές σου. Είναι ώρα για εμπέδωση. Άσε τον άλλον να ξέρει καλύτερα για σένα εκείνη την στιγμή. Αφέσου στη λεπτομέρεια που βρήκε ή την καθολικότητα που καθαγιάζει. Μην το χρησιμοποιήσεις για τις παλινδρομήσεις και τις μεταπτώσεις και τις προστριβές αυτού που λέμε διάθεση και μάλλον είναι η ψυχή σε ταληράκια. Για την ακρίβεια μην το χρησιμοποιήσεις. Δεν υπάρχει χειρότερος χαρακτήρας ανθρώπου από το να εκμεταλλεύεσαι την επιρροή πάνω σε κάποιον άλλον για να τον χειραγωγήσεις. Απλώς, χρησιμοποίησέ το σαν κρέμα νυκτός, από τις πραγματικές πολύ καλές τύπου χαβιάρι με φιλαυτία οξυζενέ. Απολεπίζεις το εγώ σου μέσα στον οίκτο, την αυτολύπηση, τη μανία μίας ανταγωνιστικότητας φερμένης ήδη από την μάχη με τον ομφάλιο λώρο.
Φέρσου εκείνη τη γαμημένη στιγμή σαν να νοιάζεσαι λίγο, περίπου σαν να ενδιαφέρεσαι για σένα και για τον εαυτό σου, αλλά και για το στόλισμα από τους επιθετικούς προσδιορισμούς που σε καταυγάζουν σαν φώτα στο φινάλε θεατρικής παράστασης. Μην χαστουκίζεις το ωραίον του πράγματος. Γιατί αν σε δει ο άλλος να ευχαριστιέσαι, να καλουπώνεις, δεν θα αμπαρώσει αλλά θα απελευθερώσει. Σύνελθε, όμως, σου τονίζω, μην μπλέξεις με οιήσεις και μαστίγια. Άσε το άροτρο για γεωργικές εργασίες. Εδώ έσπειρες και θερίζεις μονομιάς. Μην θες να τραφείς από μία σπορά για πάντα. Το στιγμαίο αυτό έχει τόση σημασία όσο το λεπτό και καμία στην αιωνιότητα. Μην παραμυθιαστείς εντελώς παρά Δευτέρα έως Τρίτη.
Ίσως μιλάω και για τις απόλυτες κενότητες της γυναικείας ύπαρξης. Ίσως επαναπροσδιορίζω τον μπονβοβερισμό* μιας γυναίκας. Από την άλλη και δεδομένου του παραπάνω σκεπτικού, δεν ταιριάζει ούτε ο ένας χαρακτηρισμός ούτε ο άλλος προσδιορισμός της συμβουλευτικής μου ώστε να κρίνω τόσο σκληρά τα ήδη γραφόμενα. Ας πούμε, λοιπόν, πως το διασκεδάζω. Και εσείς καμιά φορά.
*λέξεις που θα βρεις μόνο σε αθλητικο ρεπορτάζ
