Δεκάδες φωτάκια αναμμένα φανερώνουν πως κι άλλοι ξαγρυπνούν
από τη ζέστη, από αϋπνία, από χαρά ή από θλίψη.
Οπως και να ‘χει, ξαγρυπνάμε μαζί29.08.2017, 23:14 | εφσυν
Κυριακή Μπεϊόγλου
Πολύ αργά τη νύχτα, ένας «καθωσπρέπει» κύριος εξηγεί πως για όλα όσα μας συμβαίνουν «φταίνε οι εξωγήινοι που έχουν βαλθεί να μας αφανίσουν και δεν έχει νόημα να αντισταθούμε». Κλείνω την τηλεόραση.
Δεν μπορώ ούτε να αστειευτώ πια με τέτοιου είδους εκπομπές. Θυμάμαι, σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι με μεγάλες πωλήσεις οι εξωγήινοι απειλούσαν τη Γη αλλά οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονταν τόσο πολύ γι’ αυτό. Εκτός από την εξωγήινη απειλή, οι κάτοικοι της Γης έπρεπε να αντιμετωπίσουν έναν μεγαλύτερο κίνδυνο.
Την κλιματική αλλαγή, όχι από την υπερθέρμανση του πλανήτη, αλλά από το πολικό ψύχος σε μια νέα εποχή παγετώνων. Κατοικούσαν κάτω από το έδαφος, στους σταθμούς του υπόγειου σιδηρόδρομου. Ο ήλιος ήταν αδύναμος, ωχρός, ψυχρός. Ο παίκτης έπρεπε να εξασφαλίσει τροφή, να συλλέξει καύσιμα για να ζεσταθεί, να ξεφύγει από τους κινδύνους.
Απόψε είναι από τις πιο ωραίες νύχτες του καλοκαιριού, καμία σχέση με τα γραφικά του παιχνιδιού και τα παγόβουνα. Βγαίνω στη βεράντα, μαζεύω τις τέντες και κοιτάζω τον έναστρο ουρανό. Κανένα απειλητικό διαστημόπλοιο πάνω από τα κεφάλια μας.
Η πόλη μοιάζει φιλική. Δεκάδες φωτάκια αναμμένα φανερώνουν πως κι άλλοι ξαγρυπνούν από τη ζέστη, από αϋπνία, από χαρά ή από θλίψη. Οπως και να ‘χει, ξαγρυπνάμε μαζί. Φαίνεται σαν μια πόλη που μπορεί να εκπληρώσει όλες τις ευχές. Μπορεί να στεγάσει όλους τους κατοίκους της, να δώσει τροφή και καταφύγιο σε όσους το έχουν ανάγκη.
Μα πού τα σκέφτονται όλα αυτά τα εφιαλτικά σενάρια για ταινίες, ντοκιμαντέρ και παιχνίδια δράσης; Εκμεταλλεύονται τους φόβους και τις ανασφάλειές μας και πουλάνε ακόμα περισσότερο τρόμο; Στην αρχή υπάρχει πάντα ένα ειδυλλιακό τοπίο, σαν κι αυτό απόψε, κι έπειτα ξαφνικά όλα αντιστρέφονται και οι ήρωες-παίκτες αγωνίζονται να επιβιώσουν.
Ετσι, σιγά σιγά διαμορφώνεται ένα αίσθημα μέσα μας μη πραγματικό: φόβος πως κάθε νηνεμία θα φέρει μετά μια μεγάλη καταστροφή. Μου θυμίζει λίγο αυτό που λέμε όταν γελάμε πολύ: «σε καλό να μας βγουν τα γέλια». Αντί να απολαύσουμε την ηρεμία που προσφέρει μια καλοκαιρινή βραδιά, ένα γέλιο που βγαίνει πηγαίο από μέσα μας σαν ανάγκη, ανησυχούμε για κάτι αόριστο, ίσως και εξωπραγματικό όσο και μια απόβαση εξωγήινων.
Την ήρεμη αυτή καλοκαιρινή νύχτα δεν θέλω να σκέφτομαι άλλο φανταστικούς κινδύνους και εφιαλτικά σενάρια, παρά μόνο αυτό το τόσο απλό και ουσιαστικό που είχε πει ο Ομάρ Χαγιάμ: Να είσαι ευτυχισμένος γι’ αυτή τη στιγμή. Αυτή η στιγμή είναι η ζωή σου…
