posted on september 22, 2017 by sifiniera
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Έχω γνωρίσει πολλά ζευγάρια στη ζωή μου. Θλιμμένα, αντισυμβατικά, ενεργητικά, παράδοξα, παχουλά, υποτονικά, κυριαρχικά, ματαιόδοξα. Ζευγάρια. Γυναίκα, άντρα κυρίως ο συνδυασμός προς το παρόν στις συστάσεις τους σε τυχαίο ποσοστό της ζωής μου. Όσα ζευγάρια και να γνωρίσω, όμως, τόσα περισσότερα είναι αυτά που ο ένας δεν συμπλέει με τον άλλον με κανέναν τρόπο. Τόσο μαστιγώνει η ρουτίνα που εξοστρακίζει το ενδιαφέρον των βλεμμάτων και του θαυμασμού; Τόσο κατατροπώνει την αρχική σεξουαλική κατασπάραξη η καθημερινότητα και την κάνει ένα πεταχτό φιλί στα τρία τέταρτα κάθε δεκαπέντε του μήνα και Πρωτοχρονιά μετά το δείπνο με την παραγεμισμένη γαλοπούλα;
Και αφού οι άνθρωποι πρόκειται να γίνουν τόσο μαλθακοί απέναντι στο ιδεώδες άγνωστο του συντρόφου τους, πώς παίρνουν την απόφαση να συμπορευθούν; Δεν βρίσκω λόγο παρά την βιομηχανοποιημένη τεκνοποίηση. Μικροί ταλαιπωρημένοι ενήλικοι παρασυρμένοι από τις οργανικές ορμόνες που πηδιούνται μόνο και μόνο για να βρεθεί ένα νόημα σε όλον αυτόν τον αλληλοσπαραγμό. Πώς τα καταφέρνουν να παραμένουν ζεύγος παρά την κατάρρευση των συναισθημάτων, μου φαίνεται ανήκουστο, εξωπραγματικό. Είναι πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις, το πιστεύω. Αλλά αφού το καταφέρνουν κάποιοι, σημαίνει πως ο άνθρωπος μπορεί να σαλέψει μέσα στο κενό αέρος και να αρχίσει να βλέπει οξυγόνο και άζωτο να περιφέρονται σαν κυρίες πιασμένες χέρι-χέρι σε σουαρέ πριν έναν φολκλόρ γάμο.
Το μυστικό μιας δυαδικότητας επιθυμητής τέτοιας όπως του ζευγαριού η επικοινωνία πρέπει να είναι φυσικά κρυφό όπως το ερμηνεύει και η λέξη που χρησιμοποιήθηκε -«μυστικό». Δεν θέλει, όμως, πολύ μεράκι στην ενσυναίσθηση να καταλάβεις πως δυο άνθρωποι έτυχαν παρά τη φαινομενική επιλογή για ταίριασμα. Με πιάνει μία απογοήτευση όταν βλέπω ζευγάρια που δεν ακουμπιούνται ούτε για πλάκα, δεν αντιστέκονται στο να αδιαφορήσουν, αλλά θα έχουν τους λόγους τους. Ποιος ξέρει η ανθρωπότητα τι κάνει κλειδωμένη στο βεσέ της να αντέχει αυτήν την ανυπαρξία των ζευγαριών.
