iloveithaki.gr \ aug 2nd 2018
με λίγα λόγια: τα αυθαίρετα είναι αυτοφυή. φυτρώνουν μόνα τους, νομιμοποιούνται μόνα τους και μες τη μοναξιά τους προκαλούν την καταστροφή
σχόλια ημέρας:
οι τυμβωρύχοι
οι “τυμβωρύχοι” στο εσωτερικό της χώρας, είναι αδίστακτοι και η “γραμμή” τους είναι ένα μείγμα ψευδών ειδήσεων, ανώνυμων “αγανακτισμένων” επιστολών, μεσαιωνικής θρησκοληψίας και σοβαρού συνδρόμου στέρησης της εξουσίας. Και τι δεν έχουν επιστρατεύσει. “Μπλε” και “πράσινους” συνδικαλιστές σε σώματα ασφαλείας, δημάρχους της επιρροής τους, δασοπυροσβέστες που δεν είναι πυροσβέστες… συζύγους συμβούλων επικοινωνίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Προσπαθούν να κατασκευάσουν -με την πολύτιμη αρωγή συγκεκριμένων ΜΜΕ- έναν επικοινωνιακό “Αρμαγεδδώνα”, φτάνοντας στο σημείο να εκμεταλλεύονται ακόμα και οικογενειακές τραγωδίες της φονικής φωτιάς στο Μάτι, πριν καν ακόμα ταφούν οι νεκροί. Οι “τυμβωρύχοι” δεν έχουν ούτε ιερό, ούτε όσιο. Ποτέ δεν είχαν άλλωστε \ κ ταχτσίδης
στο κατώφλι μας κείτεται ο θεός
Αύγουστος. Ο ολοστρόγγυλος μήνας του φωτός που διαδέχθηκε τον Ιούλιο των πτωμάτων και των ατοπημάτων. Με το ολάνοιχτο «μάτι» να μη μας αφήνει χωρίς δάκρυ στα μάτια μιας χώρας που μονίμως θρηνεί για εκείνα που δεν πράττει, ψάχνοντας εκ των υστέρων για «ενόχους» και «συνένοχους», αίτιους και υπαίτιους, αναίτιους και ανεύθυνους… Τόσο φως και τόσο σκοτάδι. Τόσο λευκό και τόσο… «μαύρο». Τόσο πράσινο και τόσο γαλάζιο. Τόση άπλα και τόση ξάπλα. Τόσο άβουλοι που μετατρέπονται άρδην σε επιβουλεύοντες. Παραιτήσεις που δεν κατατίθενται, η αίσθηση ασφάλειας που αποσυντίθεται – σα κακομαγειρεμένο φαγητό που ξόμεινε στο πιάτο και ξίνισε από τις καυτές ανάσες χρόνων και χρόνων αδιαφορίας. Πατρογονική γη σαν καλοκαιρινή ζωγραφιά. Παραλίες που εκτείνονται στης ονειροφαντασιάς την άκρη, μικρά περιβόλια δέκα δρασκελιές χώμα. Το αμπέλι να θροΐζει και τα σταφύλια να βαραίνουν γεμάτα χυμούς. Τα βαριά κλαδιά της λεμονιάς και της συκιάς οι δελεαστικοί καρποί. Ο ιδρώτας που δημιουργεί αραβουργήματα. Ο ήλιος που παίζει κρυφτούλι με τις ξύλινες γρίλιες. Η θάλασσα που σκοντάφτει στη στεριά κι η αρμύρα με το δάκρυ… Στο κατώφλι της πατρίδας μας, κοιμάται ένας θεός. Καθώς δρασκελούμε το κατώφλι, σκοντάφτουμε πάνω του, μα δεν τον αναγνωρίζουμε. Τον περνάμε για Σύρο πρόσφυγα, για Αφγανό μετανάστη, για εγχώριο πένητα. Για ζητιάνο και επαίτη. Μα… . Ξένιος Δίας ή Κερδώος Ερμής; Αποκοιμήθηκε αποκαμωμένος κι αποκαρδιωμένος. Όμως… η πατρίδα μας είναι εκείνη που δε μοιάζει να ξυπνά \ μαργαρίτα ικαρίου
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1433″]
