Το μόνο λογικό είναι να δοθεί φυσικός και πολιτικός χρόνος στην κυβέρνηση ώστε να κριθεί από το έργο κι όχι από το μίσος των υπολοίπων γι’ αυτήν: εκλογές το επόμενο φθινόπωρο, στο τέλος του συνταγματικού χρόνου. Δουλειά και όχι εντυπωσιοθηρία.
Του Δημήτρη Σεβαστάκη
Το μόνο λογικό είναι να δοθεί φυσικός και πολιτικός χρόνος στην κυβέρνηση ώστε να κριθεί από το έργο κι όχι από το μίσος των υπολοίπων γι’ αυτήν: εκλογές το επόμενο φθινόπωρο, στο τέλος του συνταγματικού χρόνου. Δουλειά και όχι εντυπωσιοθηρία.
Δεν ξέρω αν όλοι συμφωνούν μ’ αυτό ούτε αν έχουν τη στοιχειώδη λογική αυτοκυριαρχία να κατανοήσουν. Μέχρι στιγμής πάντως έχει συμβεί το ενδιαφέρον: η Νέα Δημοκρατία, με μια βαθύτατη πολιτική απραξία αλλά με το τεράστιο απόθεμα βαθέος κράτους και υπερ-κράτους, έχει «τυλίξει» σε έναν κατακλυσμό καταγγελιών κάθε κυβερνητική πράξη, κάθε δήλωση, κάθε ψίθυρο. Κιχ.
Αν υπάρχει αρνητικό γεγονός, σπεκουλάρει αδίστακτα. Αν υπάρχει θετικό, διαστέλλει μια οποιαδήποτε αρνητική είδηση και την αντιδιαστέλλει στο θετικό γεγονός, ώστε να το καλύψει -π.χ. απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών και μουφτήδες. Έτσι ο ακροατής «βλέπει» την καταγγελία, το ψεύδος ή τον αντιπολιτευτικό κρωγμό, τα εκλαμβάνει ως πραγματικότητα και χάνει το αληθώς παραγόμενο.
Αυτό δεν αδικεί την κυβέρνηση (πιθανόν και να τη βοηθάει συναισθηματικά, αφού αντιδρά κανείς στον αντιπολιτευτικό φανατισμό), αλλά αδικεί τη νομοθετική παραγωγή. Εξαφανίζει τον μόνο που μπορεί να την κρίνει, να τη διορθώσει, να την αφομοιώσει: τον ψύχραιμο πολίτη. Διαμορφώνεται ένας φανατικός και επιθετικός καταναλωτής ειδήσεων, αποσταθεροποιείται ο σκεπτόμενος, αποσυναρμολογείται ο συλλογισμένος.
Ο πυρήνας λοιπόν της επικοινωνιακής τακτικής δεν είναι ο επιθετικός λόγος, αλλά ο μπλοκαρισμένος ακροατής. Πολλά θετικά εξαφανίζονται, πολλά ουσιωδώς αρνητικα δεν εντοπίζονται: άτσαλες ρυθμίσεις, προχειρότητες που δύσκολα και καθυστερημένα διορθώνονται.
Η κυβέρνηση είναι ο «συνεπής φορέας του κακού». Προϊστορικού και νεωτερικού κακού. Οι εσωκομματικές ανασφάλειες, οι εικασίες για μέτωπα και αντιμέτωπα (το έχω ξαναγράψει: όσο σφίγγει ο κλοιός τόσο εκτραχύνονται οι εσωκομματικές σχέσεις) δεν αποτελούν απάντηση ούτε συνθέτουν μέτωπο αντίδρασης και άμυνας.
Ο λόγος περί φθινοπώρου λοιπόν. Πριν από τρία και… χρόνια, τέτοια εποχή, βρεθήκαμε στον πολεμικό κυκεώνα. Όλες οι διοικητικές δομές είχαν σκάσει. Σχολεία έκλειναν στις 11 το πρωί γιατί έλειπε προσωπικό, δεν βρίσκονταν καύσιμα για ασθενοφόρα, το προσφυγικό είχε εκραγεί με χιλιάδες ανθρώπους να συνωστίζονται σε λιμάνια και «δομές», ο Μάρδας έψαχνε τον πάτο του συρταριού για τις συντάξεις και τους μισθούς του επόμενου μήνα, απίστευτη ειδησεογραφική βία.
Συν το βρίσιμο για το νέο Μνημόνιο, συν την κούραση από τις ωραιοπαθείς επιλογές στη διαπραγμάτευση, συν την πληγή και την τρομερή δοκιμασία από την αλλαγή πορείας, συν την αυτοσυντήρηση πολλών που εξαφανίστηκαν από τα τηλεοπτικά μέτωπα, συν τη δυσκολία επιχειρήματος, συν τις πρόωρες εκλογές με πολλούς χθεσινούς συντρόφους απέναντι (και με πολλούς άκαπνους διορισμούς…), συν την πικρή αίσθηση του χαμένου υψώματος.
Αλλά το κακό δεν τέλειωνε εκεί. Συν την ασχετοσύνη πολλών στελεχών για τη δημόσια διοίκηση, την ασχετοσύνη για τον ρόλο εχθρικών και ενίοτε φανατικών αυτοδιοικητικών, συν τη δυσκολία μάθησης πολλών κεντρικών στελεχών για την εξειδικευμένη γνώση πάνω στα πολεμικά μέτωπα. Δεν καταλάβαιναν τι τους έλεγες…
Αυτός ο πυκνός και τραυματικός χρόνος διέρρευσε. Ψηφίσαμε αρνητικά μέτρα, ψηφίσαμε θετικά αλλά δυσ-όρατα μέτρα, αναμετρηθήκαμε μόνοι στο χωριό, τη συνοικία, ενδεχομένως και σε μια ιδιόλεκτο που δεν την κατέχουμε, και σε μια πίστη που την αναδιεκδικούμε. Ακριβώς γι’ αυτό είμαστε απαιτητικοί με την ποιότητα και τη συντροφική καθαρότητα. Και αυτή η απαίτηση εκτείνεται προς όλες τις βαθμίδες κόμματος, κυβέρνησης και αυτοσυνείδησης. Όπως μας ξαναέκτισε το 2015, μας αναπροσανατολίζει το 2018.
