iloveithaki.gr \ oct 13th 2018
με λίγα λόγια: έχουμε δημιουργήσει έναν πλανήτη υποζυγίων στην υπηρεσία των ολιγαρχών
σχόλια ημέρας:
περι κοινωνικής δικαιοσύνης
κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει, τουλάχιστον: αναδιανομή του πλούτου από τους οικονομικά ισχυρούς προς τους οικονομικά αδύνατους, ανάπτυξη κοινωνικού κράτους, εργασιακά δικαιώματα, σχεδόν πλήρης απασχόληση κ.ά. Στις άγριες νεοφιλελεύθερες μέρες που ζούμε, δεν μπορεί παρά η κοινωνική δικαιοσύνη να συμπεριλάβει και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Πώς θα τα κάνει όλα αυτά ο Μητσοτάκης όταν είναι δεδηλωμένος νεοφιλελεύθερος; Που σημαίνει ότι πιστεύει πως οι ασύδοτες αγορές, το κεφάλαιο και τα κέρδη τους έχουν τον πρώτο λόγο στον καθορισμό της κρατικής οικονομικής πολιτικής. Που σημαίνει ότι ο σκληρός ανταγωνισμός αντικαθιστά την αλληλεγγύη. Που σημαίνει ότι το κράτος πρόνοιας, τα εργασιακά δικαιώματα, η πλήρης απασχόληση και το δίκαιο φορολογικό σύστημα θεωρούνται εμπόδια στην ανάπτυξη των επενδύσεων. Είναι προφανές ότι με τον όρο κοινωνική δικαιοσύνη ο Μητσοτάκης εννοεί ότι θα εγγυηθεί το δίκαιο του ισχυροτέρου, του «ικανού», του αδίστακτου, του σκληρού, του αριβίστα. Αυτό εξάλλου συμβαίνει διεθνώς κάτω από την προστασία της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής και ιδεολογίας. Τα τεράστια σκάνδαλα στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα, η υπερσυσώρρευση πλούτου στο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού και οι τεράστιες οικονομικές ανισότητες, που βαίνουν αυξανόμενες, το βεβαιώνουν./ ολύμπιος δαφέρμος
ο συριζα μπορεί να εγγυηθεί τη βελτίωση της καθημερινότητας
απέναντι στον σκοτεινό κόσμο που αντιπροσωπεύουν ο Όρμπαν, ο Κουρτς, ο Σαμαράς και ο Μητσοτάκης, ο Σαλβίνι, η Λεπέν, μοναδική εναλλακτική είναι η αριστερή συστράτευση και ο προοδευτικός μετασχηματισμός στην κοινωνία και την οικονομία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι καταλύτης σε άλλη μια ιστορική καμπή θέλοντας και μη. Το 2019 είναι ένα εκλογικό έτος – ορόσημο. Στις ευρωπαϊκές κάλπες, όπως όλα δείχνουν, θα αποτυπωθεί η ανικανότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής και οικονομικής ηγεσίας να διαχειριστεί την οικονομική και την προσφυγική κρίση με όρους αλληλεγγύης. «Ταΐζοντας» αφενός τις δυνάμεις του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και του μονόδρομου της λιτότητας και αφετέρου την Ακροδεξιά. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της περιόδου της ειρήνης από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που ακροδεξιές και ανοιχτά νεοφασιστικες δυνάμεις εκλέγονται σε κυβερνήσεις και συγκροτούν μάλιστα διεθνή λίγκα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πρωταγωνιστική δύναμη σε αυτό το μπλοκ οφείλει να μεταφέρει την πίεση στα κόμματα που αυτοτοποθετούνται στο Κέντρο και στην Κεντροαριστερά. Και φυσικά την υπόλοιπη Αριστερά, που παραμένει, δυστυχώς, εγκλωβισμένη στην εγωιστική αγωνία μιας κάποιας πολιτικής και ηθικής δικαίωσης της επιλογής να μείνει «καθαρή». Η Αριστερά όμως δεν κρίνεται στις κορυφές. Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη, οι αυτοδιοικητικές κινήσεις καλούνται να επιστρέψουν στο κοινωνικό πεδίο, εμπνέοντας και πείθοντας τους πολίτες για την ανάγκη προοδευτικής συμπόρευσης και δημοκρατικής εγρήγορσης. Να απελευθερώσει κοινωνικές δυνάμεις στην εργασία, στις γειτονιές, ενισχύοντας το φρόνημα του αγώνα σε τοπικό επίπεδο και πείθοντας προγραμματικά ότι η Αριστερά μπορεί να εγγυηθεί τη βελτίωση της καθημερινότητας. Το διακύβευμα είνα σαφές. Απέναντι στον σκοτεινό κόσμο που αντιπροσωπεύουν ο Όρμπαν, ο Κουρτς, ο Σαμαράς και ο Μητσοτάκης, ο Σαλβίνι, η Λεπέν, μοναδική εναλλακτική είναι η αριστερή συστράτευση και ο προοδευτικός μετασχηματισμός στην κοινωνία και την οικονομία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι καταλύτης σε άλλη μία ιστορική καμπή θέλοντας και μη. / σπ ραπανάκης
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1507″]
