Ένας εξαιρετικά επικίνδυνος ακροδεξιός λαϊκιστής είναι από προχθές ο νέος Πρόεδρος της Βραζιλίας. Η νίκη του, στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, είναι το νέο επεισόδιο σε έναν κύκλο πολιτικών εξελίξεων που έχουν φέρει στο προσκήνιο τον Τραμπ και μια διαρκώς ενισχυόμενη Νέα Δεξιά στην Ευρώπη.
Το φαινόμενο αυτό τροφοδοτείται από μια βαθιά και δομική κρίση του παραδοσιακού πολιτικού κατεστημένου. Τα παλιά κόμματα εξουσίας και τα οικονομικά συμφέροντα πίσω από αυτά δεν έχουν πλέον τίποτα να υποσχεθούν στις κοινωνίες. Η κατάσταση πραγμάτων που επιβλήθηκε στον κόσμο από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, αφού χρεοκόπησε οικονομικά με την κρίση του 2008, τώρα χρεοκοπεί και πολιτικά.
Οι κοινωνίες αναζητούν τρόπους να απαντήσουν στην ανασφάλεια και την αβεβαιότητα που τις διακατέχει. Και ένας ακροδεξιός τραμπούκος, που υπόσχεται να συντρίψει τους μετανάστες και να αντιμετωπίσει την εγκληματικότητα με όρους Φαρ Ουέστ, είναι πάντα μια εύκολη και βολική επιλογή.
Είναι ιστορικό καθήκον για την Αριστερά να μελετήσει την κατάσταση αυτή και να βάλει τους όρους μιας προοδευτικής διεξόδου από τη σημερινή κρίση. Στο σημείο που βρισκόμαστε, το ζητούμενο είναι ένα βιώσιμο εναλλακτικό σχέδιο για την οικονομία και την κοινωνία.
Δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, νέο παραγωγικό πρότυπο, δικαίωμα για όλους στη μόρφωση, την εργασία και την κοινωνική προστασία. Ένα σχέδιο που θα πρέπει να διατυπώνεται σε απλά και άμεσα αιτήματα, να γίνει υπόθεση των κινημάτων και να διαμορφώσει νέες προοδευτικές πλειοψηφίες.
Η Αριστερά ρίζωσε στις συνειδήσεις των ανθρώπων επειδή τους βοήθησε να φανταστούν ένα πιο όμορφο μέλλον. Τώρα πρέπει να το ξανακάνει.
