Αν έχεις να οργώσεις, να σπείρεις, να θερίσεις, να τρυγήσεις, να μετακινήσεις το κοπάδι σου, να ταξιδέψεις σε θάλασσα ή σε βουνό, λογικό είναι να αγωνιάς για τον καιρό. Για τα μποφόρ, για την πιθανότητα ξαφνικής καταιγίδας, που θα καταστρέψει τον μόχθο σου ή θα χαλάσει το όνειρό σου, βάζοντάς σε σε περιπέτειες, για το ενδεχόμενο να παραταθεί για πολύ ακόμα η ξηρασία κ.λπ.
Αν είσαι πιστός, ίσως προσφύγεις στη μεσιτεία των ιερωμένων. Να διαβάσουν κάποια από τις περιστατικές ευχές, που καλύπτουν σχεδόν όλες τις μορφές ιδιωτικού ή κοινωνικού βίου, παραδοσιακού και μοντέρνου –επί ανομβρίας, επί δυσκρασίας αέρων και κλύδωνος θαλάσσης–, και να αποθέσεις εκεί τις ελπίδες σου. Αν όμως δεν εμπιστεύεσαι ιδιαίτερα τους ουρανούς και τους επίγειους υπουργούς τους, μπαίνεις κάθε πέντε ή δέκα λεπτά στο Ιντερνετ, να μάθεις τα πιο τελευταία από τα τελευταία νέα για τον καιρό, ώστε να κρίνεις και ν’ αποφασίσεις. Κι αυτό λογικό. Σχετικώς.
Αν όμως το σοβαρότερο πρόβλημά σου είναι πού θα πιεις καφεδάκι, στο κέντρο ή σε προάστιο, πού θα σουλατσάρεις το Σαββατοκύριακο, Γλυφάδα ή Πεντέλη, τι γήπεδο θα προτιμήσεις για να δεις κάνα παιχνίδι, ανοιχτό, του ποδοσφαίρου, ή κλειστό, του μπάσκετ, μάλλον δεν υπάρχει λόγος να είσαι μονίμως διαδικτυωμένος, μήπως και χάσεις την τελευταία «έκτακτη ανακοίνωση» της ΕΜΥ. Σύμφωνοι, χρειαζόμαστε τις πληροφορίες των ειδικών, αφού οι περισσότεροι ξεχάσαμε ή ξεμάθαμε να διαβάζουμε τον καιρό και τα σημάδια του, ή έστω να κοιτάμε τον ουρανό, για χάζι· την πανσέληνο ή το ουράνιο τόξο τα θαυμάζουμε αναδρομικά στην οθόνη του υπολογιστή, αν γίνουν βάιραλ, όχι ψηλά, στον τόπο τους και στον χρόνο τους. Αλλά τόσο κολλημένοι πια, μ’ ένα κόλλημα που μετατρέπει τη διά της τεχνολογίας απελευθέρωση σε σκλαβιά στην τεχνολογία;
