Εβρεχε μεσημεριάτικα. Γλιστρούσε η άσφαλτος. Λίγο δεν πρόσεξε η φίλη. Λίγο… βιαζόταν ο οδηγός. Την ξάπλωσε στο οδόστρωμα στα φανάρια της Βασ. Κωνσταντίνου, στο ύψος της Εθνικής Πινακοθήκης. Σταμάτησε ο οδηγός. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο. Την είδε πεσμένη, αλλά… αναπνέουσα: «Βιάζομαι, βιάζομαι… Πάω Πειραιά!» είπε και… ούτε γράμμα ούτε γραφή. Λες και παρέσυρε κάδο σκουπιδιών. Ούτε στοιχεία, να δώσει, να πάρει, ένα τηλέφωνο να μάθει πώς είναι ο άνθρωπος που χτύπησε, μια κάμερα να απαθανατίσει τι συνέβη.
Ενα μήνα η γυναίκα ζει και κοιμάται με πόνους, με το χέρι σε νάρθηκα. Και ο… βιαστικός κυκλοφορεί ανάμεσά μας επαναπαυμένος στην αναλγησία του, στην απανθρωπιά του και, πιθανότατα, στη λήθη του παρελθόντος. Ούτε που θα θυμάται τι έκανε! Το χειρότερο δεν είναι η ευκολία με την οποία ορισμένοι (πολλοί δυστυχώς) δίνουν άφεση αμαρτιών στον εαυτό τους και τον αθωώνουν από κάθε ενοχή. Το χειρότερο είναι ότι, στην περίπτωση των τροχαίων ατυχημάτων και δυστυχημάτων που αποδεδειγμένα προξενούν (στη χώρα όπου οι θάνατοι από τροχαία είναι στην πρώτη σειρά της Ευρώπης και η κυριότερη αιτία θανάτων των νέων!), έχουν τη… συμπαράσταση πολιτείας και Δικαιοσύνης.
Τα στοιχεία που παραθέτει ο Σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα για μέτρα και νόμους που ευνοούν ασυνείδητους οδηγούς είναι έως… εξωφρενικά. Γι’ αυτό και ο SOS, ενόψει της τρέχουσας Εβδομάδας Οδικής Ασφάλειας του ΟΗΕ, καλεί σήμερα στις 11.00 σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά στο υπουργείο Δικαιοσύνης, το οποίο… παρεμπιπτόντως στον τίτλο του φέρει και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα!
ΥΓ. Πού να το φανταζόμουν ότι το ποδοσφαιρικό θαύμα του Λίβερπουλ θα επαναλαμβανόταν την επομένη στο Αμστερνταμ. Επεσα για ύπνο με τη βεβαιότητα του 2-0 του ημιχρόνου και ξύπνησα ηλίθιος!
