Εκεί που σύμπασα η Ελλάδα ήταν έτοιμη να δεχθεί πως ο Βαγγέλης Βενιζέλος συγκρούστηκε με τη Φώφη Γεννηματά στη βάση μιας πολιτικής αντιπαράθεσης, βγήκε ο ίδιος στο ΣΚΑΙ για να ξεκαθαρίσει για μια ακόμη φορά πως οι πολιτικές αντιπαραθέσεις του είναι σαν το αίτημα ενός κακομαθημένου παιδιού που θέλει παγωτό. Αν προσπαθήσεις να χρησιμοποιήσεις λογικά επιχειρήματα το πολύ πολύ να σε ακούσει ο κόσμος ολόκληρος. Ο Βενιζέλος δεν παράγει πολιτική που δημιουργεί συγκρούσεις, συγκρούεται για να υπάρξει στην πολιτική.
Στη συνέντευξη στο ΣΚΑΙ με το γνωστό Ναπολεοντισμό του που περιφέρει το σύμπαν σε πλανητική τροχιά γύρω του, διευκρίνισε πως συμβολίζει το έθνος, συμβολίζει τους αγώνες του ΠΑΣΟΚ, συμβολίζει τη δικαίωση, συμβολίζει και τι δεν συμβολίζει που προφανώς δικαιολογεί να κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει και τη στιγμή που το θέλει. Ένας άνθρωπος ο οποίος αποδίδει στον εαυτό του το τι συμβολίζει αντί να το λένε άλλοι, συγνώμη αλλά το μόνο που συμβολίζει είναι πως χρειάζεται μια κάποιου είδους περίθαλψη.
Ο Βενιζέλος είναι ένας τοξικός άνθρωπος ο οποίος θα μπορούσε να μεταφέρει την τοξικότητα στην παρέα και τον κύκλο του, αλλά την μεταφέρει σε όλη την πολιτική σκηνή. Δεν έχει νόημα να επαναλάβουμε για μια ακόμη φορά το πώς χτίστηκε ο νομικός πολιτισμός της σύγχρονης Ελλάδας ως σύστημα ατιμωρησίας, εξυπηρέτησης της διαπλοκής και εναγκαλισμού με την εξουσία πράγμα το οποίο ναι, συμβολίζει ο Βενιζέλος.
Βαρύνεται όμως πρωτίστως με ανήθικη πράξη ενάντια στον ίδιο τον πολιτικό του χώρο. Ανέτρεψε πραξικοπηματικά τον Πρόεδρο του κόμματός του Γιώργο Παπανδρέου σε συμφωνία με τον ξένο παράγοντα και γέννησε μια ανώμαλη διακυβέρνηση μετά από αυτό τον πονόκοιλο που τον είχε οδηγήσει σε ιδιωτική κλινική. Ο Βενιζέλος κατάφερε να γίνει αναγκαίος μέσα σε ένα βίαιο σύστημα το οποίο εξυπηρετούσε αφού είχε ανάγκη τον κυνισμό και την τοξικότητά του. Ποιος δεν θυμάται τον τρόπο με τον οποίο μετονόμαζε το χαράτσι σε ανταποδοτικό τέλος ή τον τρόπο με τον οποίο προχώρησε στο PSI και την ένταξη στο Αγγλικό Δίκαιο, παρότι ο αμερικανός σύμβουλος που είχε προσληφθεί από το Υπουργείο, είχε ήδη βρει διαφορετική λύση.
Ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μετέτρεψε το κόμμα σε κομματίδιο χωρίς τις ιστορικές του αναφορές. Κατάφερε να παραμείνει στο χώρο δημιουργώντας ή συμμετέχοντας σε όλες εκείνες τις πολιτικές διαδικασίες που είχαν το χαρακτήρα συνωμοσίας για μια κεντροαριστερά χωρίς τη συμμετοχή της Αριστεράς. Εγκλώβισε το Δημοκρατικό κόσμο του ΠΑΣΟΚ στην τοξική αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί απλώς κάθε άλλη ομαλή πολιτική αντιμετώπιση θα τον παρέδιδε χωρίς κάλυψη στην κοινή γνώμη και ίσως τη Δικαιοσύνη.
Κυρίως όμως διατήρησε σε ομηρία, μέσω της πλειοψηφίας του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, την Πρόεδρο του κόμματος την οποία έσυρε στο αντισυριζα μέτωπο την εποχή που η Ευρωπαϊκή Σοσιαλοδημοκρατία έβλεπε στο πρόσωπο του Τσίπρα την ανάγκη αναγέννησης του κοινωνικού κράτους και των συμμαχιών.
Λέγεται πως ο Κώστας Λαλιώτης ενδέχεται να είναι αυτός που ζήτησε από τη Γεννηματά να οριοθετήσει τη λειτουργία Βενιζέλου που πυροδότησε την αντίδρασή του. Ήταν μια άκρως πολιτική επιλογή, αφού σε κάθε άλλη περίπτωση το φάντασμα του Βενιζέλου θα πλανιόταν πάνω από το ΚΙΝΑλ, έχοντας πάντα το δικαίωμα της επιλογής να πάει με τον Μητσοτάκη όπως έκανε και με το Σαμαρά.
Αυτή τη στιγμή ακόμη και για λόγους τακτικισμού ή αυτοπροστασίας, η Φώφη Γεννηματά, μοιάζει να δημιουργεί πολιτικές διεργασίες με στόχο την απελευθέρωση από τα δεσμά του Βενιζέλου. Και θυμίζει έτσι πόσο τοξικός άνθρωπος είναι, κάνοντάς τον μπροστά στο πιθανό αδιέξοδο, να επιδεικνύει τον εαυτό του.
