Το σμυρναίικο τραγούδι λέει: «Τι σε θέλει εσένανε από που είμαι εγώ». Κι έχει δίκιο, γιατί ο τόπος καταγωγής μας δεν είναι απλά γεωγραφία – είναι τα πρώτα μας βήματα, οι μυρωδιές, οι ήχοι, οι εικόνες που γράφτηκαν βαθιά μέσα στο μυαλό και την ψυχή μας όσο μεγαλώναμε. Είναι το φίλτρο μέσα από το οποίο βλέπουμε τον κόσμο.
Ήμασταν 7χρονα αντράκια με κοντά παντελονάκια, παρέα καθισμένη πάνω σε μια χαμηλή λοιθιά, εκείνον τον Αύγουστο του 1953, όταν ο μεγάλος σεισμός χτύπησε το χωριό. Η λοιθιά έπεσε – και μαζί κι εμείς. Χωθήκαμε μέχρι τη μέση στις πέτρες, αλλά δεν πάθαμε τίποτα. Μόνο που, σηκώνοντας το κεφάλι, είδαμε τα σπίτια μας γκρεμισμένα. Κλάψαμε. Όχι μόνο για τα σπίτια, αλλά για την αυλή με τις καρυδιές ή την πασχαλιά, για ό,τι σήμαινε “σπίτι”. Γιατί εκεί ήταν η αρχή μας, η ρίζα μας.
Μα μήπως δεν ήταν και τα καφενεδάκια με τους γέρους του χωριού που μας έδιναν το λουκούμι που κέρδιζαν στην πρέφα; Μήπως δεν ήταν ο πάπας κι ο δάσκαλος; Το δάσος με τα πουρνάρια πάνω απ’ το χωριό, οι λόγγοι που τριγυρίζαμε παίζοντας, η θέα της θάλασσας που βλέπαμε κάθε πρωί; Αυτά ήταν το περαχωριό μας.
Και φύγαμε. Γυρίσαμε τον κόσμο για σαράντα χρόνια. Είδαμε πολλά, γνωρίσαμε τόπους, ανθρώπους, καταστάσεις. Κρατήσαμε εικόνες πολλές. Όμως πιο καθαρές, πιο φωτεινές, πιο αληθινές από τις εικόνες του χωριού μας – ποτέ.
Και τώρα, σαν μεγαλώσουμε και θυμηθούμε έναν άνθρωπο δικό μας, έναν παλιό φίλο, μια φωνή από το παρελθόν, δεν γίνεται να μην κυλήσει ένα δάκρυ. Γιατί εκείνη η μνήμη δεν είναι μόνο ανάμνηση – είναι αγάπη, είναι ρίζα, είναι ολόκληρη η ψυχή μας.
Γιατί πιο Περαχωριό, στ’ αλήθεια, δεν γίνεται.
https://kithara.to/stixoi/NDkwNDA3NjMz/ti-se-melei-esenane-paradosiako-mikras-asias-lyrics
