iloveithaki.gr, 16/2/2026
ναι.
παλιά το λέγαμε έτσι.
«στον κόσμο του αυτός».
και εννοούσαμε:
δεν πατάει καλά.
δεν καταλαβαίνει.
είναι αλλού.
το λέγαμε για να μειώσουμε.
για να τον βγάλουμε απ’ το «κανονικό».
να τον κάνουμε γραφικό.
να τον βάλουμε στην άκρη.
όμως σήμερα το σκέφτομαι αλλιώς,
ποιος δεν ζει στον κόσμο του;
ο πολιτικός που βλέπει μόνο ποσοστά;
ο τεχνοκράτης που βλέπει μόνο νούμερα;
ο επιχειρηματίας που βλέπει μόνο κέρδος;
ο μορφωμένος που βλέπει μόνο τον εαυτό του;
όλοι ζούμε μέσα σε έναν κόσμο που φτιάξαμε —
με τις εμπειρίες μας,
τις φοβίες μας,
τα συμφέροντά μας,
τις παρέες μας,
τα τραύματά μας.
άρα το «ζει στον κόσμο του»
δεν είναι τρέλα.
είναι ανθρώπινη κατάσταση.
το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιος ζει στον κόσμο του.
το πρόβλημα είναι όταν ο κόσμος του δεν χωράει κανέναν άλλον.
εκεί αρχίζει η κοινωνική παθολογία.
εκεί αρχίζει η αδιαφορία.
εκεί φτάσαμε σήμερα.
και ίσως πρέπει να το γυρίσουμε:
δεν είναι «αυτός ζει στον κόσμο του».
είναι:
σε ποιον κόσμο επιλέγει να ζει;
αν ο κόσμος του είναι μόνο καλοπέραση,
μόνο προσωπικό συμφέρον,
μόνο εξουσία —
τότε ναι, μας οδήγησε εδώ.
αν όμως ο κόσμος του έχει μέσα ευθύνη,
συμπόνια,
μέτρο,
τότε μπορεί να αλλάξει και ο κοινός κόσμος.
επιμύθιο (θιακό)
παλιά λέγαμε «αυτός ζει στον κόσμο του»
για να τον μειώσουμε.
σήμερα όμως
όλοι ζούμε στον κόσμο μας.
το πρόβλημα δεν είναι αυτό.
το πρόβλημα είναι
ότι κάποιοι με μικρό κόσμο
κρατάνε το τιμόνι του μεγάλου.
και τότε
ο κόσμος των πολλών
στενεύει.
στο θιάκι το βλέπουμε καθαρά.
άλλος βλέπει ευκαιρία.
άλλος βλέπει μεροκάματο.
άλλος βλέπει πατρίδα.
η ίδια πέτρα.
άλλη συνείδηση.
κι αν συνεχίσουμε να λέμε
«έλα μωρέ, έτσι είναι τα πράγματα»
τότε δεν ζούμε απλώς στον κόσμο μας.
ζούμε
στον κόσμο που μας φτιάχνουν.
γράφει ο νιόνιος μανιάς του μήδη
κι ένα τραγουδάκι για τον κόσμο των λίγων…
Στο ασανσέρ σφάζουν αρνιά
Στο ρετιρέ κριάρια
Και στο μεγάλο λίβινγκ ρουμ
Με ρομπ ντε σαμπρ κυκλοφορούν
Στον καμπινέ πάνε συχνά
Και στο μπιντέ καβάλα
Προσεύχονται διαπασών
Εισ το λαχείο συντακτών
Με άλλα λόγια θα στο πω
Κι έναν ανάπηρο σκοπό
Απ’ το πενήντα και μετά
Μασ έχουν πνίξει τα μπετά
Να δεισ τι σου ‘χω για μετά
Στου στρατηγάκη την αυλή
Και σ’ άλλα ινστιτούτα
Λέει πολλοί ‘ναι μαζεμένοι
Ρωμιοσύνη μου καημένη
Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει
Μα κόκκαλα τσακίζει
Με yes και sorry και λοιπά
Και με σπασμένα αγγλικά
Με άλλα λόγια θα στο πω
Κι έναν ανάπηρο σκοπό
Απ’ το εξήντα και μετά
Ανά κατά διά μετά
Να δεισ τι σου ‘χω για μετά
Καβάλα πάνε σινεμά
Καβάλα super market
Μπαίνουμε σ’ άλλη εποχή
Πιο stereo και γιώτα χι
Ελλάσ ελλήνων χριστιανών
Κι αντίσταση και γύψοσ
Πολυτεχνείο ξαφνικά
Μεταπολίτευση και τα λοιπά
Με άλλα λόγια θα στο πω
Κι έναν ανάπηρο σκοπό
Απ’ το εβδομήντα και μετά
Μασ έχουν πνίζει τα σκατά
Να δεισ τι σου ‘χω για μετά
Εδώ και τώρα αλλαγή
Και πανταχού το νέφοσ
Από τα out και τα in
Βγήκανε γιάπηδεσ με τζην
Σκυλάδικα στην εθνική
Disco στην παραλία
Ανάδελφοσ ελληνισμόσ
Ενώ επίκειται σεισμόσ
Με άλλα λόγια θα στο πω
Κι έναν ανάπηρο σκοπό
Απ’ το ογδόντα και μετά
Να δεισ τι σου ‘ρχεται μετά
Να δεισ τι σου ‘χω για μετά
Στο ενενήντα φτάσαμε
Εμπρόσ ταχύ το βήμα
Να το ακολουθήσουμε
Γιατί καθυστερήσαμε
Εοκ νου δου περικοπέσ
Κυπριακό και σκόπια
Θεέ μου πωσ φτάσαμε ωσ εδώ
Στα σύνορα του εξαποδώ
Με άλλα λόγια θα στο πω
Κι έναν ανάπηρο σκοπό
Απ’ το ενενήντα και μετά
Να δεισ τι σου ‘χω για μετά
Μα η ελλάδα ωσ γνωστόν
Ποτέ τησ δεν πεθαίνει
Και όπωσ έχει ειπωθεί
Κάποια στιγμή θ’ αναστηθεί
Μητέρα μεγαλόψυχη
Ή φάντασμα και ζόμπι
Ασ κάνουμε υπομονή
Το δυο χιλιάδεσ θα φανεί
Με άλλα λόγια θα στο πω
Κι έναν ανάπηρο σκοπό
Την ονειρεύτηκα ξανά
Συγκάτοικο σ’ ένα βραχνά
Να με ξυπνάει με βρισιέσ
