στη ζωή υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν ποτέ λάθη.
υπάρχουν όμως μόνο στα βιβλία.
στην πραγματική ζωή όλοι κάνουν.
οι εργάτες.
οι επιστήμονες.
οι πολιτικοί.
το ερώτημα δεν είναι αν έκανες λάθη.
το ερώτημα είναι αν έμαθες από αυτά.
ο αλέξης τσίπρας κυβέρνησε μια χώρα που βρέθηκε στη δυσκολότερη ίσως στιγμή της μεταπολεμικής της ιστορίας.
βρέθηκε απέναντι σε χρεοκοπία.
σε μνημόνια.
σε πιέσεις.
σε συγκρούσεις που ξεπερνούσαν τα ελληνικά σύνορα.
άλλοι πιστεύουν ότι πρόδωσε τις υποσχέσεις του.
άλλοι ότι κράτησε τη χώρα όρθια σε συνθήκες αδύνατες.
η ιστορία θα κρίνει με μεγαλύτερη ψυχραιμία από όση επιτρέπει η πολιτική αντιπαράθεση της εποχής.
όμως ένα πράγμα είναι βέβαιο.
έφυγε από την εξουσία.
δοκιμάστηκε.
δέχτηκε σκληρή κριτική.
γνώρισε την απογοήτευση των φίλων και τη χαρά των αντιπάλων του.
και παρ’ όλα αυτά δεν εξαφανίστηκε.
επέστρεψε.
με νέο κόμμα.
με νέο όνομα.
με νέα προσπάθεια.
την ελληνική αριστερή συμπαράταξη.
την ελας.
ίσως γι’ αυτό η σημερινή συζήτηση δεν αφορά μόνο τον ίδιο.
αφορά και την κοινωνία.
γιατί οι κοινωνίες, όπως και οι άνθρωποι, προχωρούν όταν μαθαίνουν.
όταν εξελίσσονται.
όταν τολμούν να ξαναδοκιμάσουν.
κανείς δεν εμπιστεύεται έναν καπετάνιο επειδή δεν συνάντησε ποτέ φουρτούνα.
τον εμπιστεύεται γιατί έμαθε να την αντιμετωπίζει.
η πολιτική μοιάζει αρκετά με τη θάλασσα.
δεν αρκούν τα συνθήματα.
δεν αρκούν οι καλές προθέσεις.
χρειάζονται γνώσεις.
χρειάζεται εμπειρία.
χρειάζεται αντοχή.
και πάνω απ’ όλα χρειάζεται επαφή με τους ανθρώπους.
σήμερα πολλοί έλληνες νιώθουν ότι η ζωή τους γίνεται δυσκολότερη.
η στέγη ακριβότερη.
οι λογαριασμοί βαρύτεροι.
οι μισθοί μικρότεροι από τις ανάγκες.
οι νέοι αναζητούν προοπτική.
οι μεγαλύτεροι αναζητούν αξιοπρέπεια.
μέσα σε αυτή την πραγματικότητα αρκετοί στρέφουν ξανά το βλέμμα τους προς τον αλέξη τσίπρα.
όχι επειδή πιστεύουν ότι είναι αλάνθαστος.
αλλά επειδή ελπίζουν ότι η εμπειρία τον έκανε σοφότερο.
ότι κατάλαβε πράγματα που δεν γνώριζε.
ότι έμαθε από τις νίκες και τις ήττες του.
άλλωστε έτσι προχωρά η ανθρώπινη σκέψη.
κανείς δεν ξεκινά από το μηδέν.
κάθε γενιά πατά πάνω στην προηγούμενη.
κάθε άνθρωπος πάνω στις εμπειρίες του.
κάθε κοινωνία πάνω στα λάθη και στα σωστά της.
η πρόοδος δεν γεννιέται από την τελειότητα.
γεννιέται από τη μάθηση.
και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό στοίχημα της νέας πολιτικής προσπάθειας του αλέξη τσίπρα.
όχι να αποδείξει ότι είχε πάντα δίκιο.
αλλά να αποδείξει ότι έμαθε.
γιατί οι άνθρωποι συγχωρούν τα λάθη.
δυσκολεύονται όμως να συγχωρήσουν την αλαζονεία.
και επιβραβεύουν εκείνους που επιστρέφουν πιο ώριμοι, πιο σοφοί και πιο χρήσιμοι στην κοινωνία.
αν θα τα καταφέρει, κανείς δεν το γνωρίζει σήμερα.
αυτό θα το αποφασίσει ο λαός και ο χρόνος.
όμως η ελπίδα παραμένει το πιο δυνατό καύσιμο της δημοκρατίας.
και κάθε φορά που ένας άνθρωπος ή μια κοινωνία πιστεύει ότι μπορεί να γίνει καλύτερη, ανοίγει μια πόρτα προς το μέλλον.
ίσως λοιπόν η δεύτερη ευκαιρία να μην αφορά μόνο τον αλέξη τσίπρα.
ίσως να αφορά και την ίδια την ελλάδα.
«οι κοινωνίες προχωρούν όταν θυμούνται τα λάθη τους, χωρίς να χάνουν την ελπίδα τους.»
γράφει ο νιόνιος ο μανιάς του μήδη
🎵 «ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά» — μουσική Μίκης Θεοδωράκης, στίχοι Μάνος Ελευθερίου.
λίγα τραγούδια κατάφεραν να χωρέσουν μέσα τους τόση ιστορία, τόση αγωνία και τόση αξιοπρέπεια.
δεν είναι ένα τραγούδι παραίτησης.
είναι το ερώτημα ενός ανθρώπου που βλέπει τη ζωή να δοκιμάζεται από εξουσίες, συμφέροντα, λάθη και περιπέτειες, αλλά συνεχίζει να στέκεται όρθιος.
«ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά» δεν είναι μόνο προσωπική κραυγή.
είναι και συλλογική.
είναι η φωνή κάθε ανθρώπου που αισθάνθηκε κάποτε ότι άλλοι αποφασίζουν γι’ αυτόν.
κι όμως, πίσω από τη μελαγχολία του τραγουδιού κρύβεται μια βαθιά δύναμη.
γιατί όσο ο άνθρωπος αναρωτιέται, όσο ψάχνει, όσο αρνείται να συμβιβαστεί με την αδικία, παραμένει ελεύθερος.
ίσως γι’ αυτό το τραγούδι δεν γερνά ποτέ.
γιατί κάθε γενιά βρίσκει μέσα του τα δικά της ερωτήματα και τις δικές της ελπίδες.
