Υπάρχει ένας κανόνας που επαναλαμβάνεται σε όλη την ιστορία.
Καμιά εξουσία δεν είναι αιώνια.
Καμιά κυβέρνηση δεν κυβερνά για πάντα.
Και όσο πιο πολύ μένει κάποιος στην εξουσία, τόσο περισσότερα λάθη συσσωρεύονται πίσω του.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη κλείνει σχεδόν επτά χρόνια.
Επτά χρόνια είναι πολλά.
Αρκετά για να κριθεί κανείς όχι από τα λόγια αλλά από τα αποτελέσματα.
Και τα αποτελέσματα δεν τα γράφουν οι διαφημίσεις.
Τα γράφει η ζωή.
Ο συνταξιούχος που μετρά τα κέρματα στο σούπερ μάρκετ.
Ο νέος που δεν μπορεί να νοικιάσει σπίτι.
Η οικογένεια που βλέπει τον μισθό να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Ο μικρομεσαίος που παλεύει με λογαριασμούς, τράπεζες και χρέη.
Για χρόνια η κυβέρνηση είχε απέναντί της μια διασπασμένη αντιπολίτευση.
Αυτό της έδωσε άνεση κινήσεων.
Όμως η πολιτική δεν συγχωρεί εύκολα την αλαζονεία.
Και όταν μια εξουσία πιστέψει ότι δεν απειλείται από κανέναν, συνήθως αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση.
Στα χρόνια αυτά η χώρα γνώρισε μεγάλες αντιπαραθέσεις.
Τις παρακολουθήσεις.
Την υπόθεση Predator.
Την τραγωδία των Τεμπών και όσα ακολούθησαν.
Την εκρηκτική άνοδο του κόστους ζωής.
Την αγανάκτηση για τα funds.
Την αίσθηση πολλών πολιτών ότι το κράτος γίνεται αυστηρό με τους αδύναμους και επιεικές με τους ισχυρούς.
Άλλοι συμφωνούν.
Άλλοι διαφωνούν.
Κανείς όμως δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι όλα αυτά δεν άφησαν βαθύ αποτύπωμα στην κοινωνία.
Και τώρα εμφανίζεται ένας νέος παράγοντας.
Ο Αντώνης Σαμαράς.
Αν τελικά προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος, ένα σημαντικό κομμάτι της δεξιάς παράταξης θα βρεθεί μπροστά σε ένα δίλημμα.
Και τότε η αυτοδυναμία παύει να θεωρείται δεδομένη.
Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας είναι γεμάτη παραδείγματα.
Πρωθυπουργοί που έμοιαζαν πανίσχυροι.
Κόμματα που έμοιαζαν ανίκητα.
Παρατάξεις που πίστεψαν ότι η εξουσία τους ανήκει.
Και ξαφνικά όλα άλλαξαν.
Όχι μέσα σε μια νύχτα.
Αλλά σιγά σιγά.
Όπως σπάει ένας βράχος από το νερό.
Στην αρχή δεν φαίνεται τίποτα.
Ύστερα εμφανίζεται η πρώτη ρωγμή.
Κι έπειτα ακολουθούν οι υπόλοιπες.
Το σημαντικό όμως δεν είναι τι θα πάθει ο ένας ή ο άλλος πολιτικός.
Αυτό θα το κρίνουν οι πολίτες στις κάλπες και οι θεσμοί εκεί όπου υπάρχουν ευθύνες που πρέπει να διερευνηθούν.
Το σημαντικό είναι κάτι άλλο.
Να καταλάβει επιτέλους η ελληνική πολιτική τάξη ότι η εξουσία δεν είναι ιδιοκτησία.
Είναι δανεική.
Και κάποια μέρα επιστρέφεται.
Άλλοτε με χειροκροτήματα.
Άλλοτε με σιωπή.
Κι άλλοτε με οργή.
Η δημοκρατία μπορεί να αργεί.
Μπορεί να κουτσαίνει.
Μπορεί να απογοητεύει.
Όμως στο τέλος φτάνει πάντα η ώρα της κρίσης.
Και τότε δεν μιλούν τα κανάλια.
Δεν μιλούν οι δημοσκοπήσεις.
Δεν μιλούν οι αυλές των ισχυρών.
Μιλά η κοινωνία.
Και η κοινωνία έχει τον τελευταίο λόγο.
δδ μανιάς
«οι κυβερνήσεις πέφτουν όταν πιστέψουν ότι δεν χρειάζονται πια τον λαό. και οι λαοί σηκώνονται όταν καταλάβουν ότι δεν τους ακούει πια η εξουσία.»
«κοιμήσου περσεφόνη στην αγκαλιά της γης…»
Το τραγούδι αυτό δεν είναι απλώς μια μελωδία.
Είναι ένας θρήνος για όσα χάνονται.
Για τις γειτονιές που άλλαξαν.
Για τα χωράφια που έγιναν τσιμέντο.
Για τους ανθρώπους που έτρεξαν να προλάβουν τον κόσμο και στο τέλος έχασαν τον εαυτό τους.
Ο λόγος του Νίκου Γκάτσου και η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι μιλούν για μια Ελλάδα που φοβάται μήπως χάσει την ψυχή της.
Γι’ αυτό το τραγούδι παραμένει επίκαιρο.
Γιατί κάθε εποχή έχει τη δική της Περσεφόνη.
Κάτι όμορφο που κινδυνεύει να χαθεί αν οι άνθρωποι ξεχάσουν τι έχει πραγματική αξία.
