Γεννιέται ένα παιδί.
Δεν ξέρει τι είναι θρησκεία.
Δεν ξέρει τι είναι πατρίδα.
Δεν ξέρει τι είναι χρήμα.
Δεν ξέρει τι είναι εξουσία.
Ξέρει μόνο να κλαίει όταν πονάει, να γελάει όταν χαίρεται και να απλώνει τα χέρια όταν θέλει μια αγκαλιά.
Αυτή είναι η βιολογία.
Η φύση έκανε τη δουλειά της.
Του έδωσε την ανάγκη να ζήσει.
Να μεγαλώσει.
Να αγαπήσει.
Να αγαπηθεί.
Να ανακαλύψει τον κόσμο.
Του έδωσε όμως και κάτι ακόμη.
Την ανάγκη να δοκιμάζει τα όριά του.
Να τρέξει πιο γρήγορα.
Να σκαρφαλώσει πιο ψηλά.
Να δει μέχρι πού μπορεί να φτάσει.
Δεν το κάνει για να νικήσει κάποιον.
Το κάνει γιατί θέλει να ανακαλύψει ποιος είναι.
Κάπου εκεί όμως αρχίζει η δεύτερη ιστορία.
Η ιστορία του πολιτισμού.
Το παιδί μεγαλώνει.
Ακούει συγκρίσεις.
«Κοίτα τον αδελφό σου.»
«Ο συμμαθητής σου πήρε καλύτερο βαθμό.»
«Ο γείτονας αγόρασε μεγαλύτερο αυτοκίνητο.»
Σιγά σιγά, η χαρά της ανακάλυψης γίνεται αγώνας υπεροχής.
Δεν αρκεί πια να μπορώ.
Πρέπει να είμαι καλύτερος.
Και τότε γεννιούνται μικροί κόμποι.
Η ανασφάλεια.
Η ζήλια.
Ο φθόνος.
Ο φόβος μήπως με περάσει ο άλλος.
Η βιολογία χαμογελά.
Τον ανταγωνισμό τον γνωρίζει εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
Όμως τότε εμφανίζεται κάτι που δεν γεννήθηκε στη ζούγκλα.
Ο πολιτισμός.
Και αρχίζει ένας παράξενος διάλογος.
Η βιολογία λέει:
«Πρόσεχε τον εαυτό σου.»
Ο πολιτισμός απαντά:
«Πρόσεχε και τον διπλανό σου.»
Η βιολογία λέει:
«Κράτα και τα δύο ψωμιά. Μπορεί αύριο να πεινάσεις.»
Ο πολιτισμός λέει:
«Κόψε το ένα στη μέση.»
Η βιολογία λέει:
«Αν σε χτυπήσουν, χτύπα δυνατότερα.»
Ο πολιτισμός λέει:
«Η συγχώρεση χρειάζεται μεγαλύτερη δύναμη από την εκδίκηση.»
Η βιολογία λέει:
«Μην του μάθεις την τέχνη σου. Μπορεί να σε ξεπεράσει.»
Ο πολιτισμός λέει:
«Αν δεν τη διδάξεις, θα χαθεί μαζί σου.»
Η βιολογία δημιούργησε τον άνθρωπο.
Ο πολιτισμός δημιούργησε την ανθρωπιά.
Γιατί η φύση δεν γνωρίζει το «πρέπει».
Γνωρίζει μόνο το «μπορώ».
Ο λύκος δεν αναρωτιέται αν πρέπει να φάει το αρνί.
Η βελανιδιά δεν ζηλεύει το πεύκο.
Το δελφίνι δεν μετράει αν είναι πιο διάσημο από τη φώκια.
Αυτά είναι ανθρώπινα.
Ο άνθρωπος όμως έκανε κάτι μοναδικό.
Ζωγράφισε σπηλιές.
Έγραψε ποίηση.
Έπαιξε μουσική.
Έχτισε βιβλιοθήκες.
Έσωσε αγνώστους.
Έδωσε αίμα σε ανθρώπους που δεν είχε δει ποτέ.
Υιοθέτησε παιδιά που δεν είχαν το αίμα του.
Καμία από αυτές τις πράξεις δεν εξηγείται μόνο με τη βιολογία.
Εκεί αρχίζει ο πολιτισμός.
Όχι στα μάρμαρα.
Όχι στα μουσεία.
Ούτε στα πανεπιστήμια.
Αρχίζει τη στιγμή που ο άνθρωπος νικά το πρώτο του ένστικτο.
Όταν αντί να πάρει, μοιράζεται.
Όταν αντί να φωνάξει, ακούει.
Όταν αντί να ζηλέψει, χαίρεται για τη χαρά του άλλου.
Όταν αντί να αποδείξει ότι είναι ανώτερος, αποδεικνύει ότι είναι άνθρωπος.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ανθρωπότητας.
Όχι ότι περπάτησε στο φεγγάρι.
Αλλά ότι κατάφερε, έστω για λίγες στιγμές, να ξεπεράσει τη φύση του.
Η φύση μάς έφερε μέχρι εδώ.
Ο πολιτισμός θα αποφασίσει αν αξίζει να συνεχίσουμε.
Και ίσως η πιο σημαντική ερώτηση να μην είναι:
«Ποιος νίκησε;»
Ίσως η σωστή ερώτηση να είναι:
Ποιον αφήνουμε να μας οδηγεί κάθε μέρα;
Τη βιολογία…
ή τον πολιτισμό;
Γιατί η φύση μάς έμαθε να ζούμε.
Ο πολιτισμός μάς έμαθε γιατί αξίζει να ζούμε.
δδμανιάς.
Το El Tango Final δεν μιλά μόνο για έναν τελευταίο χορό.
Μιλά για το αποτύπωμα που αφήνει κάθε άνθρωπος όταν η μουσική σταματήσει.
Στο τέλος, δεν θα μας θυμούνται για όσα αποκτήσαμε.
Θα μας θυμούνται για όσα προσφέραμε.
Για τα λουλούδια που άφησαν τα βήματά μας στον δρόμο των άλλων.
— δδμανιάς
