Γεννιέται ένα αγόρι.
Γεννιέται ένα κορίτσι.
Κανένα δεν γεννιέται ανώτερο από το άλλο.
Κανένα δεν γεννιέται αφέντης.
Κανένα δεν γεννιέται υπηρέτης.
Κι όμως, κάπου στην πορεία, αρχίζει το μεγάλο ψέμα.
Στο αγόρι λένε ότι πρέπει να είναι αρχηγός.
Στο κορίτσι λένε ότι πρέπει να υπακούει.
Και έτσι, δύο παιδιά που γεννήθηκαν ίσα, μεγαλώνουν για να πιστέψουν ότι είναι άνισα.
Για χιλιάδες χρόνια, η γυναίκα αντιμετωπίστηκε σαν περιουσία.
Πρώτα του πατέρα.
Ύστερα του συζύγου.
Σε πολλές κοινωνίες δεν μπορούσε να αποφασίσει για τη ζωή της, για την εργασία της, για την περιουσία της, ακόμη και για το σώμα της.
Η ανισότητα αυτή δεν στηρίχθηκε μόνο στη δύναμη.
Στηρίχθηκε και στις ιδέες.
Σε παραδόσεις.
Σε έθιμα.
Σε νόμους.
Και πολλές φορές σε θρησκευτικές ερμηνείες που δίδαξαν ότι η γυναίκα οφείλει να υποτάσσεται στον άνδρα.
Ανεξάρτητα από την πίστη του καθενός, ένα πράγμα είναι βέβαιο.
Όταν μια κοινωνία διδάσκει σε έναν άνδρα ότι έχει εξουσία πάνω σε μια γυναίκα, φυτεύει έναν σπόρο που μπορεί να γίνει βία.
Και όταν η βία θεωρείται δικαίωμα, τότε κάποια μέρα γίνεται έγκλημα.
Δεν υπάρχουν εγκλήματα πάθους.
Υπάρχουν εγκλήματα εξουσίας.
Κανείς δεν σκοτώνει επειδή αγαπά.
Σκοτώνει επειδή δεν αντέχει να χάσει τον έλεγχο.
Αυτό δεν είναι αγάπη.
Δεν είναι λεβεντιά.
Είναι δειλία.
Ο πραγματικά δυνατός άνδρας δεν φοβάται μια ελεύθερη γυναίκα.
Τη θαυμάζει.
Τη σέβεται.
Στέκεται δίπλα της.
Δεν προσπαθεί να σταθεί από πάνω της.
Αν σήμερα υπάρχει ένα μέτρο για να κρίνουμε τον πολιτισμό μας, δεν είναι οι ουρανοξύστες, ούτε τα χρήματα, ούτε η τεχνολογία.
Είναι αν ένα κορίτσι μπορεί να μεγαλώσει χωρίς να του μάθουν ότι κάποιος έχει δικαίωμα επάνω στη ζωή του.
Η γυναίκα δεν είναι το «ασθενές φύλο».
Ασθενής είναι κάθε κοινωνία που χρειάζεται να αποδείξει την ανωτερότητα του άνδρα μειώνοντας τη γυναίκα.
Και ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία της ιστορίας είναι αυτή.
Όλοι γεννηθήκαμε από μια γυναίκα.
Κι όμως, για χιλιάδες χρόνια, πολλοί φρόντισαν να την κάνουν να αισθάνεται λιγότερο άνθρωπος.
Αυτό δεν είναι πολιτισμός.
Είναι η μεγαλύτερη ήττα του ανθρώπου.
«Ο πολιτισμός δεν αρχίζει όταν ο άνδρας αποκτά δύναμη.
Αρχίζει όταν παύει να τη χρειάζεται για να αισθάνεται άνδρας.»
— δδμανιάς
Ο «Μενούσης» δεν είναι τραγούδι για να καμαρώνουμε το παρελθόν.
Είναι ένα τραγούδι που μας θυμίζει πόσο εύκολα μια κοινωνία μπορεί να βαφτίσει την εξουσία «τιμή» και τη δολοφονία «ανδρισμό».
Η συγκλονιστική ερμηνεία της Ναταλίας Λαμπαδάκη δεν δικαιώνει τον θύτη. Δίνει φωνή στη σιωπή των θυμάτων και μας καλεί να αναρωτηθούμε πόσο δρόμο έχουμε ακόμη να διανύσουμε.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ένας άλλος άνθρωπος τους ανήκει, ο «Μενούσης» δεν είναι μόνο παρελθόν.
Είναι μια προειδοποίηση.
— δδμανιάς
