Όταν ένας πολιτικός χώρος περνάει κρίση, οι περισσότεροι βλέπουν μόνο τις συγκρούσεις.
Λίγοι όμως σκέφτονται τους ανθρώπους.
Τι αισθάνεται ένας άνθρωπος που αφιέρωσε δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια από τη ζωή του σε ένα κόμμα;
Δεν χάνει μόνο μια θέση.
Χάνει φίλους.
Χάνει σχέσεις.
Χάνει την καθημερινότητά του.
Χάνει έναν τρόπο ζωής.
Και πολλές φορές χάνει και ένα κομμάτι της ταυτότητάς του.
Γι’ αυτό δεν είναι εύκολο να αποδεχθεί ότι ένας πολιτικός κύκλος έκλεισε.
Είναι ανθρώπινο να αντιδρά.
Είναι ανθρώπινο να ελπίζει ότι όλα μπορούν να συνεχιστούν όπως πριν.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο.
Μπορεί η πολιτική να κοιτάζει μόνο προς τα πίσω;
Ή οφείλει κάποια στιγμή να κοιτάξει μπροστά;
Αν ένας πολιτικός χώρος πιστεύει ότι χρειάζεται μια νέα αρχή, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάποιοι θα νιώσουν αδικημένοι.
Δεν υπάρχει ανανέωση χωρίς κόστος.
Ούτε όμως υπάρχει ανανέωση όταν όλα παραμένουν ίδια.
Η ιστορία δείχνει ότι κάθε μεγάλη πολιτική αλλαγή δημιούργησε αντιδράσεις.
Άλλοι έμειναν.
Άλλοι έφυγαν.
Άλλοι διαφώνησαν.
Κανείς όμως δεν μπορεί να σταματήσει τον χρόνο.
Κάποτε έρχεται η στιγμή που το ερώτημα δεν είναι ποιος θα διατηρήσει τη θέση του.
Το ερώτημα είναι αν η κοινωνία έχει ανάγκη από κάτι καινούργιο.
Γιατί τα κόμματα δεν υπάρχουν για να εξασφαλίζουν πολιτικές καριέρες.
Υπάρχουν για να υπηρετούν τους πολίτες.
Αν ένας πολιτικός χώρος δεν μπορεί πια να πείσει την κοινωνία, τότε η συζήτηση δεν πρέπει να αρχίζει από τα πρόσωπα.
Πρέπει να αρχίζει από την κοινωνία.
Από τους ανθρώπους που δυσκολεύονται να ζήσουν.
Από τους νέους που φεύγουν.
Από τους συνταξιούχους που μετρούν το πορτοφόλι τους.
Από τους εργαζόμενους που βλέπουν τον μισθό τους να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Αυτοί είναι ο λόγος ύπαρξης κάθε προοδευτικού κινήματος.
Όχι τα αξιώματα.
Όχι οι μηχανισμοί.
Όχι οι προσωπικές φιλοδοξίες.
Στο τέλος, η πολιτική δεν κρίνεται από το ποιος κράτησε την καρέκλα του.
Κρίνεται από το αν η κοινωνία βρήκε ξανά την ελπίδα.
— δδμανιάς
«Οι πολιτικοί κύκλοι ανοίγουν και κλείνουν. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Εκείνο που μένει είναι ο δρόμος ενός λαού που συνεχίζει να αναζητά δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ελπίδα. Ίσως γι’ αυτό η “Οδός Ελλήνων” ακούγεται πάντα επίκαιρη.» δδμανιάς
