Πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια ο Ευριπίδης έγραψε τις «Βάκχες».
Δεν έγραψε μόνο μια τραγωδία.
Έγραψε μια προειδοποίηση.
Μια προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί όταν ο άνθρωπος παραδώσει τη λογική του στο πλήθος.
Φέτος οι Tiger Lillies ανέβασαν τις «Βάκχες» στην Επίδαυρο.
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστή συνάντηση.
Με τη σκοτεινή σάτιρα, τη μουσική και το ιδιαίτερο θεατρικό τους ύφος, απέδειξαν ότι τα μεγάλα έργα δεν ανήκουν στο παρελθόν.
Ανήκουν σε κάθε εποχή.
Γιατί οι Βάκχες δεν τελείωσαν ποτέ.
Σήμερα δεν κρατάμε θύρσους.
Κρατάμε κινητά τηλέφωνα.
Ο όχλος δεν συγκεντρώνεται μόνο στις πλατείες.
Συγκεντρώνεται στις οθόνες.
Ένα παιδί μπορεί να μη δεχτεί ούτε ένα χτύπημα.
Κι όμως να πληγωθεί βαθιά από την ειρωνεία, τη χλεύη, τη δημόσια διαπόμπευση, τα αμέτρητα σχόλια που μένουν για πάντα στο διαδίκτυο.
Σήμερα το ονομάζουμε bullying.
Η λέξη είναι καινούργια.
Η συμπεριφορά είναι αρχαία.
Ο άνθρωπος μόνος του σκέφτεται.
Μέσα στον όχλο πολλές φορές σταματά να σκέφτεται.
Τότε γεννιέται η βία.
Όχι μόνο η σωματική.
Η ηθική.
Η ψυχολογική.
Η κοινωνική.
Ο πολιτισμός δεν είναι μόνο τα θέατρα, τα μουσεία και οι συναυλίες.
Είναι ο τρόπος που φερόμαστε στον αδύναμο.
Στον διαφορετικό.
Σε εκείνον που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Αυτό μας θυμίζουν οι «Βάκχες».
Και αυτό, με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, μας θύμισαν οι Tiger Lillies.
Ο πραγματικός πολιτισμός δεν υπάρχει μόνο για να μας διασκεδάζει.
Υπάρχει για να μας ενοχλεί.
Να μας αναγκάζει να κοιτάζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.
Γιατί κάθε φορά που γελάμε με την ταπείνωση ενός ανθρώπου…
κάθε φορά που συμμετέχουμε σιωπηλά στον εξευτελισμό του…
κάθε φορά που ο όχλος γίνεται πιο δυνατός από τη συνείδησή μας…
οι Βάκχες ξαναρχίζουν.
Ο πολιτισμός δεν νίκησε ποτέ οριστικά τη βαρβαρότητα.
Κάθε γενιά καλείται να δώσει ξανά την ίδια μάχη.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μήνυμα του Ευριπίδη.
Ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ο άλλος άνθρωπος.
Είναι ο όχλος που κρύβει μέσα του.
— δδμανιάς
«Οι Tiger Lillies δεν διασκεδάζουν απλώς. Σατιρίζουν τη βία, την υποκρισία και τον όχλο. Γι’ αυτό η συνάντησή τους με τις “Βάκχες” του Ευριπίδη μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτη.» δδμανιάς
