Υπάρχει μια παλιά ελληνική φράση που δεν έχασε ποτέ την αξία της:
«Συν Θεώ και χείρα κίνει.»
Με απλά λόγια, πίστευε στον Θεό, αλλά κούνα και το χέρι σου. Μην αφήνεις τα πάντα στην τύχη.
Το θυμήθηκα αυτές τις μέρες του καύσωνα.
Όταν είμαστε νέοι, πολλές φορές πιστεύουμε πως ο οργανισμός μας είναι άτρωτος. Δουλεύουμε κάτω από τον ήλιο, αψηφούμε την κούραση, λέμε «λίγο ακόμα» και συνεχίζουμε.
Κάποτε όμως έρχεται η ηλικία που δεν μειώνει την αξία μας, αλλά μας ζητά να αποκτήσουμε κάτι ακόμη πιο σημαντικό από τη δύναμη: τη σοφία.
Δεν είναι ήττα να καθίσεις δέκα λεπτά στη σκιά.
Δεν είναι αδυναμία να πιεις ένα ποτήρι νερό πριν διψάσεις.
Δεν είναι τεμπελιά να αφήσεις τη βαριά δουλειά για νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα.
Είναι σεβασμός προς το σώμα που σε υπηρέτησε μια ολόκληρη ζωή.
Οι παλιοί άνθρωποι της γης και της θάλασσας το γνώριζαν καλά. Ξεκινούσαν με τη δροσιά. Όταν ο ήλιος αγρίευε, έπιαναν τον ίσκιο. Δεν πάλευαν με τη φύση. Ζούσαν μαζί της.
Σήμερα ο καύσωνας δεν είναι μια απλή ζεστή μέρα. Είναι μια πραγματική δοκιμασία για τον οργανισμό, ιδιαίτερα για όσους έχουν περάσει μια ολόκληρη ζωή δουλεύοντας.
Ας μην προσπαθήσουμε λοιπόν να αποδείξουμε ότι αντέχουμε όπως στα σαράντα.
Το έχουμε ήδη αποδείξει.
Η μεγαλύτερη απόδειξη σήμερα είναι να επιστρέψουμε το βράδυ στο σπίτι μας καλά.
Να ακούσουμε το σώμα μας όταν μας λέει «κάθισε λίγο».
Να σταματήσουμε πριν μας αναγκάσει εκείνο να σταματήσουμε.
Γιατί η εμπειρία δεν είναι να νικάς πάντα τη φύση.
Είναι να αναγνωρίζεις πότε πρέπει να συνεργαστείς μαζί της.
Ας προσέξουμε λοιπόν αυτές τις ημέρες.
Λίγες ώρες νωρίτερα στη δουλειά.
Περισσότερο νερό.
Περισσότερη σκιά.
Λίγο λιγότερος εγωισμός.
Λίγη περισσότερη λογική.
Για να μπορούμε να χαρούμε κι άλλους χειμώνες, κι άλλα καλοκαίρια.
Γιατί τελικά, η σοφία των παλιών δεν χωρούσε σε μεγάλα βιβλία.
Χωρούσε σε μια μόνο φράση:
«Συν Θεώ και χείρα κίνει.»
— δδμανιάς
«Η σοφία δεν είναι να νικάς τον ήλιο. Είναι να ξέρεις πότε να σταθείς στη σκιά.» — δδμανιάς
