Κάθε άνθρωπος γεννιέται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο.
Με μια πρώτη ανάσα.
Με ένα πρώτο κλάμα.
Με δυο μάτια που δεν γνωρίζουν ακόμη τι θα πει φόβος, πατρίδα, θρησκεία, χρώμα ή μίσος.
Ένα βρέφος δεν γνωρίζει σύνορα.
Δεν γνωρίζει εχθρούς.
Απλώνει το χέρι του σε όποιον του χαμογελάσει.
Κι όμως…
Αυτό το ίδιο παιδί μπορεί, λίγες δεκαετίες αργότερα, να κρατά όπλο απέναντι σε έναν άλλο άνθρωπο που γεννήθηκε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.
Τι μεσολάβησε;
Ποιος δρόμος οδηγεί από το πρώτο χάδι στην πρώτη σφαίρα;
Από το πρώτο χαμόγελο στο πρώτο μίσος;
Ποιος διδάσκει την καχυποψία;
Ποιος φυτεύει την ιδέα ότι ο διπλανός αξίζει λιγότερο επειδή μιλά άλλη γλώσσα, πιστεύει σε άλλον θεό ή γεννήθηκε στην άλλη πλευρά ενός χάρτη;
Ίσως η μεγαλύτερη τραγωδία του ανθρώπου να μην είναι ότι σκοτώνει.
Είναι ότι πριν σκοτώσει, έχει μάθει να μη βλέπει πλέον άνθρωπο απέναντί του.
Τον έχει μετατρέψει σε αριθμό.
Σε εχθρό.
Σε στόχο.
Κι όμως, αν κοιτάξει λίγο βαθύτερα, θα δει κάτι παράξενο.
Κάποιος τον περιμένει κι εκείνον στο σπίτι.
Κάποιο παιδί τρέχει να τον αγκαλιάσει.
Κάποια μάνα προσεύχεται να γυρίσει ζωντανός.
Ακριβώς όπως και στη δική του οικογένεια.
Ίσως τελικά η ομορφιά να μην χάνεται ποτέ.
Απλώς θάβεται κάτω από τον φόβο.
Κάτω από την εξουσία.
Κάτω από τις ιδεολογίες.
Κάτω από τα συμφέροντα.
Κάτω από τις σημαίες.
Και περιμένει.
Περιμένει κάποιον να τη θυμηθεί.
Γιατί μέσα σε κάθε άνθρωπο εξακολουθεί να υπάρχει εκείνο το πρώτο παιδί που δεν γνώριζε ακόμη τι σημαίνει μίσος.
Ίσως εκεί να βρίσκεται και η μοναδική μας ελπίδα.
Όχι στις κυβερνήσεις.
Όχι στους στρατούς.
Όχι στις αγορές.
Αλλά στην αθόρυβη ομορφιά που εξακολουθεί να κατοικεί μέσα στον άνθρωπο, ακόμη κι όταν εκείνος κάνει τα πάντα για να την ξεχάσει.
Ίσως το πραγματικό ερώτημα να μην είναι γιατί υπάρχουν πόλεμοι.
Αλλά γιατί, ενώ όλοι γεννιόμαστε με την ικανότητα να αγαπάμε, επιμένουμε να μαθαίνουμε να μισούμε.
«Η ομορφιά δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο.
Απλώς, μερικές φορές, σωπαίνει περισσότερο απ’ όσο αντέχει ο κόσμος.»
— δδμανιάς
Υπάρχουν τραγούδια που δεν περιγράφουν έναν πόλεμο· περιγράφουν τον άνθρωπο όταν χάνει τον δρόμο του. Το “Μπολερό” είναι ένα από αυτά. Δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει ότι, ακόμη και μέσα στην πιο μεγάλη ασχήμια, η ψυχή συνεχίζει να αναζητά την ομορφιά που κάποτε γνώρισε. δδμανιάς
