πάρχουν στιγμές στην πολιτική που οι εκλογές δεν κρίνονται μόνο από τις δημοσκοπήσεις. Κρίνονται από το κλίμα της κοινωνίας.
Η δική μου αίσθηση είναι ότι η κυβέρνηση έχει μπει σε έναν κύκλο φθοράς που δύσκολα αναστρέφεται. Δεν το λέω επειδή το δείχνει κάποια μέτρηση. Το λέω γιατί η πολιτική εμπειρία διδάσκει ότι όταν τα μέτωπα ανοίγουν διαρκώς, η φθορά αποκτά τη δική της δυναμική.
Τα Τέμπη, οι υποθέσεις που ερευνώνται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η συζήτηση για το Predator, οι δημόσιες παρεμβάσεις πρώην κορυφαίων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, όπως ο Αντώνης Σαμαράς και ο Μάριος Σαλμάς, συνθέτουν μια εικόνα συνεχούς πολιτικής πίεσης. Το αν κάθε υπόθεση θα έχει ή όχι συγκεκριμένες πολιτικές συνέπειες είναι άλλο ζήτημα. Το γεγονός είναι ότι όλες μαζί δημιουργούν ένα βαρύ πολιτικό περιβάλλον.
Την ίδια στιγμή, η οικονομία παραμένει η καθημερινή αγωνία των περισσότερων πολιτών. Η ακρίβεια εξακολουθεί να πιέζει τα νοικοκυριά και πολλοί αισθάνονται ότι έχουν εξαντλήσει τις αντοχές τους.
Μέσα σε αυτό το κλίμα ήρθε και η δήλωση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννη Στουρνάρα, ότι χωρίς δημοσιονομικό χώρο η επαναφορά μόνιμων παροχών, όπως η 13η σύνταξη, θα ήταν «τρέλα». Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του, η δήλωση αυτή έστειλε ένα σαφές μήνυμα: τα περιθώρια για γενναίες οικονομικές κινήσεις παρουσιάζονται ως περιορισμένα.
Και εδώ γεννιέται το πολιτικό ερώτημα.
Αν μια κυβέρνηση εκτιμά ότι οι δυσκολίες θα συνεχιστούν, ότι οι πιέσεις δεν θα μειωθούν και ότι δεν υπάρχουν μεγάλα δημοσιονομικά περιθώρια για ουσιαστική ανακούφιση των πολιτών, γιατί να αφήσει τον χρόνο να λειτουργήσει εναντίον της; Τι περιμένει να αλλάξει;
Ίσως να πιστεύει ότι οι συνθήκες θα βελτιωθούν. Ίσως να θεωρεί ότι η αντιπολίτευση δεν έχει ακόμη πείσει πως αποτελεί εναλλακτική λύση. Αυτές είναι πιθανές πολιτικές εκτιμήσεις.
Η δική μου, όμως, είναι διαφορετική.
Πιστεύω ότι όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να αμύνεται ταυτόχρονα στην οικονομία, στην πολιτική και στους θεσμούς, έχει ήδη μπει στην αντίστροφη μέτρηση. Και όσο καθυστερεί να απευθυνθεί ξανά στη λαϊκή ετυμηγορία, τόσο μεγαλύτερο κινδυνεύει να γίνει το πολιτικό κόστος της αναμονής.
Η δημοκρατία έχει έναν απλό κανόνα. Όταν η εμπιστοσύνη ανάμεσα στους πολίτες και στην εξουσία δοκιμάζεται, τον τελευταίο λόγο δεν πρέπει να τον έχουν ούτε οι επικοινωνιακοί σχεδιασμοί ούτε οι πολιτικοί υπολογισμοί. Τον έχουν οι πολίτες.
— δδμανιάς
«Ο χρόνος είναι ο πιο αυστηρός κριτής της πολιτικής. Δεν βιάζεται, δεν ξεχνά και δεν κάνει εξαιρέσεις. Όταν αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, κάθε μέρα μετράει.» δδμανιάς
