Πού φτάσαμε; 

Ο Τραμπ ανακοίνωσε τώρα και οικονομικό πόλεμο στο Ιράν.

Και ο απλός άνθρωπος δικαιούται να ρωτήσει:

Τώρα;

Ύστερα από έξι μήνες πολέμου, βόμβες, πυραύλους, αποκλεισμούς, νεκρούς και μια παγκόσμια αγορά πετρελαίου αναστατωμένη, ήρθε η ώρα του οικονομικού πολέμου.

Λες και όσα προηγήθηκαν ήταν η προθέρμανση.

Μόνο που πίσω από τις μεγάλες κουβέντες υπάρχει μια άλλη Αμερική.

Η δημοτικότητα του Τραμπ έχει πέσει στο 33%.

Η βενζίνη έχει φτάσει γύρω στα 4 δολάρια το γαλόνι.

Εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν χάσει την υγειονομική κάλυψη που είχαν, ενώ ακόμη μεγαλύτερες απώλειες προβλέπονται τα επόμενα χρόνια.

Και σε λιγότερο από τρεις μήνες έρχονται οι ενδιάμεσες εκλογές.

Ο μέσος Αμερικανός όμως δεν ξυπνάει το πρωί αναρωτώμενος πώς θα γονατίσει το Ιράν.

Ξυπνάει και σκέφτεται:

πόσο έχει η βενζίνη;

θα πληρώσω το νοίκι;

πόσο πήγε το σούπερ μάρκετ;

αν αρρωστήσω, ποιος θα πληρώσει τον γιατρό;

Αυτά είναι τα μεγάλα προβλήματα του μικρού ανθρώπου.

Κι απέναντι σε αυτά ακούει τον πρόεδρό του να του ανακοινώνει τον μεγαλύτερο οικονομικό πόλεμο της ιστορίας.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια:

τον οικονομικό πόλεμο δεν τον πληρώνουν μόνο εκείνοι στους οποίους τον κηρύσσεις.

Τον πληρώνει και αυτός που γεμίζει το ρεζερβουάρ στην Αμερική.

Τον πληρώνει ο εργαζόμενος.

Τον πληρώνει η οικογένεια.

Τον πληρώνει τελικά ο απλός άνθρωπος, που δεν αποφάσισε κανέναν πόλεμο.

Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν όλες αυτές οι τεράστιες κουβέντες κρύβουν και κάτι πολύ πιο πεζό.

Τις εκλογές που έρχονται.

Όταν τα πράγματα μέσα στη χώρα δυσκολεύουν, ο εξωτερικός εχθρός είναι παλιά συνταγή.

Μόνο που αυτή τη φορά ο Αμερικανός φαίνεται να κοιτάζει περισσότερο την αντλία της βενζίνης παρά τους χάρτες της Μέσης Ανατολής.

Και ίσως εκεί βρίσκεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Τραμπ.

Όχι στην Τεχεράνη.

Στο βενζινάδικο της γειτονιάς του.

Γιατί μπορείς να μιλάς για πολέμους, νίκες και ιστορικές αποστολές.

Αλλά όταν ο άλλος ανοίγει το πορτοφόλι του και δεν του φτάνουν τα λεφτά, η γεωπολιτική τελειώνει πολύ γρήγορα.

Και μένει μια απλή ερώτηση:

Πού φτάσαμε;

Να μην μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα των ανθρώπων και να τους υποσχόμαστε ότι θα λύσουμε τα προβλήματα του κόσμου;

«Εγώ μάγκας φαινόμουνα… μέχρι που ήρθε ο λογαριασμός στον απλό Αμερικανό.» δδμανιάς