Μια μικρή ιστορία εμφανίστηκε στο Χ και μέσα σε λίγες γραμμές κατάφερε να περιγράψει όχι μόνο την οικονομία μας, αλλά και κάτι ακόμη πιο ελληνικό:
τον τρόπο που συζητάμε γι’ αυτήν.
Στο ταμείο του Σκλαβενίτη μια γιαγιά με το εγγονάκι της.
— Γιαγιά, θέλω παγωτό.
— Δεν έχω, του λέει.
Και ο μικρός σκύβει το κεφάλι.
Μια γυναίκα που βρίσκεται δίπλα συγκινείται.
— Πήγαινε πάρε του μια παγωτάρα, κερνάω εγώ.
— Σ’ ευχαριστώ, κορίτσι μου.
Κι εκείνη της απαντά:
— Μη στεναχωριέσαι, γιαγιά. Αποπληρώσαμε το χρέος νωρίτερα.
Εδώ κανονικά τελειώνει το ανέκδοτο.
Μόνο που αρχίζουν τα σχόλια.
Και τότε καταλαβαίνεις ότι η Ελλάδα διαθέτει ανεξάντλητες πνευματικές δυνάμεις.
Κάποια αναγνώστρια εντοπίζει αμέσως το πραγματικό πρόβλημα της ιστορίας:
«Ο Σκλαβενίτης δεν ανοίγει Κυριακές παρά μόνο την περίοδο των εορτών.»
Επιτέλους!
Η απάτη αποκαλύφθηκε.
Δεν έχει σημασία αν υπάρχουν γιαγιάδες που μετράνε τα ευρώ.
Δεν έχει σημασία αν υπάρχουν παιδιά που ακούν «δεν έχω».
Δεν έχει σημασία αν ένα παγωτό έγινε έξοδο που πρέπει να το σκεφτείς.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι ένα:
ΤΙ ΜΕΡΑ ΗΤΑΝ;
Κυριακή;
Δευτέρα;
Μήπως ήταν εορταστικό ωράριο;
Υπάρχει απόδειξη;
Υπάρχει ώρα συναλλαγής;
Ποιο υποκατάστημα;
Να κληθεί ο διευθυντής.
Να ανοίξουν οι κάμερες.
Να γίνει εξεταστική επιτροπή για το παγωτό.
Και η απάντηση της γυναίκας που έκανε την αρχική ανάρτηση είναι αφοπλιστική:
«Είστε ιδιοφυΐα.»
Και κάπου εδώ η σάτιρα σηκώνει τα χέρια ψηλά και λέει:
— Εγώ περισσεύω.
Γιατί έχουμε καταφέρει κάτι πραγματικά αξιοθαύμαστο.
Μπροστά σε μια ιστορία για τη φτώχεια, μπορούμε να μη δούμε τη φτώχεια.
Μπροστά σε μια γιαγιά που λέει «δεν έχω», μπορούμε να μη δούμε τη γιαγιά.
Μπροστά σ’ ένα παιδί που σκύβει το κεφάλι, μπορούμε να μη δούμε το παιδί.
Να δούμε το ωράριο του Σκλαβενίτη.
Αυτό κι αν είναι κοινωνική ευαισθησία.
Βεβαίως, ας είμαστε δίκαιοι.
Η οικονομία πάει περίφημα.
Έχουμε ανάπτυξη.
Έχουμε επενδύσεις.
Έχουμε τουρισμό.
Έχουμε αναβαθμίσεις.
Έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα.
Έχουμε αποπληρωμές χρέους.
Έχουμε τόσους οικονομικούς δείκτες που, αν τους λιώσεις όλους μαζί, μπορείς να φτιάξεις γρανίτα.
Μόνο που το παιδί δεν τρώει ΑΕΠ.
Η γιαγιά δεν πληρώνει με πλεόνασμα.
Και στο ταμείο δεν μπορείς να πεις:
— Δεν έχω 3 ευρώ για το παγωτό, αλλά η χώρα αναβαθμίστηκε από τον οίκο αξιολόγησης.
Ούτε ο ταμίας θα συγκινηθεί:
— Α, τότε περάστε κυρία μου. Και πάρτε κι ένα οικογενειακό.
Υπάρχει όμως και μια ακόμη ωραία λεπτομέρεια.
Ένας άνθρωπος κέρασε το παγωτό.
Και αυτό είναι όμορφο.
Αλλά μια αξιοπρεπής κοινωνία δεν μπορεί να στηρίζεται στην ελπίδα ότι πίσω από κάθε φτωχό θα βρίσκεται ένας καλός άνθρωπος με το πορτοφόλι ανοιχτό.
Η αλληλεγγύη είναι ανθρώπινη αρετή.
Η ανάγκη για ελεημοσύνη είναι κοινωνική αποτυχία.
Κι ίσως αυτό να είναι ολόκληρη η ιστορία της σημερινής Ελλάδας μέσα σε ένα ταμείο σούπερ μάρκετ:
ένα παιδί ζητάει παγωτό,
μια γιαγιά λέει «δεν έχω»,
μια άγνωστη το κερνάει,
η χώρα αποπληρώνει το χρέος,
και κάποιος από πίσω φωνάζει:
— Μισό λεπτό! Ο Σκλαβενίτης ανοίγει Κυριακές;
Ησυχάστε λοιπόν.
Όλα βαίνουν καλώς.
Το χρέος αποπληρώνεται.
Η οικονομία αναπτύσσεται.
Οι ειδικοί αναλύουν.
Οι σχολιαστές ελέγχουν το ωράριο.
Και το παιδί ακόμη περιμένει το παγωτό του.
🎵 «Όλα καλά κι όλα ωραία»
Γιατί κάπως έτσι μάθαμε να ζούμε: οι αριθμοί ευημερούν, τα χρέη αποπληρώνονται, οι δείκτες πανηγυρίζουν — κι η γιαγιά μετρά τα κέρματα για ένα παγωτό. Όλα καλά λοιπόν… αρκεί να μη ρωτήσεις το παιδί.
— δδμανιάς
