efsyn.gr, 13/12/22
Νόρα Ράλλη
Εκκινώ με το φινάλε: Ο,τι κι αν πιστεύει κάποιος, όποιας ιδεολογίας κι αν είναι οπαδός, φίλαθλος, πραγματικός αγωνιστής ή ξώφαλτσος ινστρούκτορας, σε όποιο κομματικό μετερίζι κι αν βρίσκεται, σε όποια κοινωνική (άρα και οικονομική) τάξη κι αν ανήκει, στο τέλος της μέρας πάντα και για όλους ανεξαιρέτως (ανεξαιρέτως όμως!) τίθεται το ίδιο ερώτημα: Ποιο κόστος για τη ζωή του άλλου έχει το ότι εγώ ζω αυτή τη ζωή;
Η απάντηση που δίνει καθένας από εμάς σε αυτή την απλή, μικρούλα ερωτησούλα καθορίζει πλήρως (πλήρως όμως!) όλο τον αξιακό του κώδικα, τουτέστιν αποδεικνύει τι σόι άνθρωπος είναι. Τόσο απλά έχουν τα πράγματα… αν φυσικά τολμήσει κάποιος να απαντήσει, έστω και στον ίδιο του τον εαυτό.
Είχα κάνει την ερώτηση αυτή σε έναν γνωστό μου, Ελληνα, που από τη δουλειά του (νόμιμα δηλαδή) είχε κάτι εκατομμύρια (στο εξωτερικό φυσικά). Τον έλεγες και κάπως άνετο οικονομικά δηλαδή. Η απάντηση που μου είχε δώσει ήταν πως ταΐζει κάτι γατιά στη γειτονιά του, οπότε νιώθει ΟΚ…
Η Καϊλή κατηγορείται ότι πήρε εκατοντάδες χιλιάρικα για να πει πως το Κατάρ είναι πρωτοπόρο στα εργασιακά δικαιώματα. Την ίδια στιγμή που χιλιάδες εξαντλήθηκαν (αν δεν πέθαναν) ως δούλοι πραγματικά, για να χτιστούν τα στάδια του Μουντιάλ στην έρημο. Τι θα τα έκανε αυτά τα λεφτά; Πόσα κραγιόν θα πάρει, πόσα παπούτσια, πόσα ρούχα; Δεν το χωράει το μυαλό μου κάπως – πώς να το πω; Μου είναι κάπως αδιανόητο να δεχθώ πως για ένα κραγιόν παραπάνω, δεχόμαστε να διαλύεται η ζωή χιλιάδων.
Γιατί ναι. Στο τέλος της μέρας, σου μένει ένα παραπάνω κραγιόν στην τσάντα, πληρωμένο με ανυπολόγιστης αξίας αδικία. Τόσο απλά.
