άλλα ψάλλουμε για την ισότητα κι άλλα πράττουμε για τους δικούς μας
Μικρός διάβασα Τα κατά συνθήκην ψεύδη του Μαξ Νορντάου. Ο συγγραφέας μιλούσε για το θρησκευτικό, το αριστοκρατικό, το πολιτικό, το οικονομικό ψεύδος. Ακόμη και για το ψεύδος του γάμου: τη στιγμή που μια σχέση κρατά τη βιτρίνα της, ενώ έχει χάσει την αλήθεια της.
Πολλά από όσα έγραψε ανήκουν στην εποχή του. Η ερώτηση που μου άφησε, όμως, με ακολουθεί: τι αξίζουν οι αρχές μας όταν έρθει η ώρα να μας κοστίσουν;
Υπάρχουν και σήμερα οι αριστεροί ψάλτες. Ψάλλουν την ισότητα, αλλά κρατούν την καλή θέση για τον γνωστό. Ψάλλουν την αξιοκρατία, αλλά φροντίζουν πρώτα το παιδί της «τιμημένης οικογένειας». Καταγγέλλουν την κοινωνική διάκριση, ενώ κυνηγούν την προβολή και περιφρονούν εκείνον που δεν έχει όνομα ή χρήματα. Μιλούν για τον λαό, αλλά όταν φτάνει η ώρα της μοιρασιάς, ο λαός μένει έξω από την πόρτα.
Η αγάπη για την οικογένεια δεν είναι ψέμα. Ούτε η ανάγκη να ζήσει κανείς καλύτερα. Ψέμα είναι να βαφτίζει αλληλεγγύη το δικό του συμφέρον και δικαιοσύνη το προνόμιο των δικών του.
Δεν κρίνεται ο άνθρωπος από το τραγούδι που ξέρει να λέει. Κρίνεται όταν πρέπει να αφήσει την πρώτη καρέκλα σε κάποιον που την αξίζει περισσότερο.
— δδμανιάς
το βιβλίο: ελληνική έκδοση και περιεχόμενα
Στο «Εὐλογήσω τὸν Κύριον», ο Ψαλμός 33 ζητά από τα χείλη να μη μιλούν με δόλο. Δεξιός κι αριστερός ψάλτης τον λένε μαζί. Μα έξω από το ψαλτήρι αρχίζει η δοκιμασία: να μη λες ισότητα και να μοιράζεις προνόμια στους δικούς σου. Ο ψαλμός είναι καθαρός. Εμείς πόσο είμαστε; δδμανιάς
