να πας ή να μην πας αμπράμοβιτς;

Θα αλληθωρίσετε κουλούκια...

Βέρα I. Φραντζή | 03.03.2016 | 14:01

Συζητιέται στα σόσιαλ μίντια, συζητιέται στα τραπέζια στο πεζόδρομο της Υπερείδου. Το συζητάμε όσοι δεν κλειδώνουμε τους εαυτους μας πνιγμένους στον σνομπισμό μας ή αντιθέτως δεν δεχόμαστε αμάσητο το τσιτσί που μας σερβίρουν πρώτο πιάτο- ευκολάκι. Το κλωθογυρνάμε σαν ιδέα, απόφαση, διαστροφή όσοι δεν πνιγόμαστε από την ναρκισσιστική μας διανοουμενίλα και είμαστε λαϊκά ανοιχτόκαρδοι…

Εν τέλει, να πας ή να μην πας Αμπράμοβιτς;

Αρχικά, ήμουν εντελώς αρνητική. Κοιτούσα τις φωτογραφίες με τα πρότζεκτ της και μου φαινόντουσαν τουλάχιστον ξενικά προς το δικό μου μενού που αφορά την Τέχνη. Το αλληλοκοίταγμα εκ βαθέων μου θύμισε μια άτυχη στιγμή στην Τρίτη γυμνασίου. Ο γοητευτικός καθηγητής της Φυσικής -που με κατάφερε να είμαι τύπος και υπογραμμός σε ένα θετικό μάθημα, εμένα την βιρτουόζο των θεωρητικών εδεσμάτων, καλή του ώρα- μια μέρα κατά την διάρκεια του μαθήματος με κοίταξε διαπεραστικά θέλοντας να μου μεταδώσει τη γνώση μέσω τηλεπάθειας -υποθέτω. Αλληθώρισα, θυμάμαι, και εκείνος χασκογέλασε. Έκτοτε, αποφεύγω τις έντονες ματιές προς αποφυγήν παρόμοιων ντροπιαστικών περιστατικών και στοχοπροσηλώνομαι σε γιακάδες, μητσοτακικούς ώμους και ταραχώδεις φράντζες. Δεν μπορώ να παραγνωρίσω το γεγονός, όμως, πως το viral βίντεο της εικαστικού με την ανάλογη περφόρμανς με τον σύντροφό της, με άγγιξε και αλληθώρισα από την ένταση του συναισθήματος που ξερνάει η σιωπή, Σκύλα και Χάρυβδη η ρημαδιασμένη. Γιατί τι είναι η Τέχνη; Γιατί την γουστάρουμε; Επειδή μιλάει στις καρδιές μας, είναι ομφάλιος λώρος με την καλοσύνη των ανθρώπων και την ουτοπία που βρίσκεται μέσα στα όργανά μας, καθώς πασχίζουν να μας δίνουν οξυγόνο, ζωηρό αίμα και ιχώρ. Οπότε, άρχισα να το ξανασκέφτομαι…

Άλλωστε, πώς μπορώ να απορρίψω κάτι το οποίο για να το κατανοήσεις πρέπει να το βιώσεις από κοντά. Είναι σαν την μητρότητα. Μπορώ να φανταστώ πως θα είναι το συγκοινωνούν συναίσθημα, μα όχι ακριβώς μέχρι να συντελεσθεί. Όλη η ουσία της περφόρμανς της Αμπράμοβιτς αφορά το στιγμαίο. Το στιγμαίο βέβαια ενέχει αυτό το μειονέκτημα, που με βαστάει αναποφάσιστη. Χάνει το νόημα του «κτήμα ες αει», μοιάζει να αποδεικνύεται μια φρούδα ελπίδα και απατηλό όνειρο. Αλλά, ας πούμε, πως δεν είναι μάταιο. Τουλάχιστον αν είναι τόσο έντονο και κυριαρχικό  όσο υποστηρίζει η φήμη της Αμπράμοβιτς, θα παραμείνει όσο η ζωή του θεατή των περφορμανς της. Δεν είναι και λίγο.

Η αξιοπρέπεια είναι το βασικό θέμα των αμφιβολιών μου. Η διατήρησή της, δηλαδή. Οι εικόνες των ανθρώπων από τα περφόρμανς, είναι θέαμα χλευαστικό, λίγο δακτυλοδεικτούμενο, ανισόρροπο όχι με την καλή έννοια. Γκριμάτσες, μια αίσθηση προβάτων, μιας ανώφελης συμμετοχής σε υποτιθέμενες διαδραστικές διαδικασίες… έχουν τελικά αποτέλεσμα;

Ανάμεσα στα θετικά και τα αρνητικα πρόσημα, είμαι με το ένα πόδι να πάω και με το ένα να ρίξω ένα τεραστιων διαστάσεων χι. Δεν έχω αποφασίσει τι θα κάνω.  Μια έτσι, μια αλλιώς, αλλα σίγουρα στα αλισβερίσια των έτσι και των αλλιώς η Αμπράμοβιτς με προβληματίζει. Λίγη ή τόση πολλή; Θα δείξει.